Voor de schrijfwedstrijd van Assassin.
Gebruikte liedje: Linkin Park - "Numb"

Voorzichtig sloot het meisje met het kastanjebruine kroeshaar de deur achter zich, hopend dat het niet al te veel geluid zou maken. Voor een paar seconden bleef ze stilstaan, voordat ze haar weg durfde te vervolgen. Terwijl haar heldergroene kattenogen trillerig heen en weer schoten en haar hart in haar keel klopte, sloop ze op haar tenen richting de trap. Haar grote sporttas slingerde stilletjes aan haar arm. Helaas voor het meisje, liep het niet helemaal zoals ze wilde. Één meter voor de trap klonk er een vrouwenstem uit de woonkamer.
“Alisha, liefje, ben jij dat?” Een zucht ontsnapte uit Alisha’s mond en ze vloekte stilletjes. Ze was echt hartstikke betrapt. Met zielige ogen keek ze naar de trap. Het was haar bijna gelukt. Bijna was ze veilig geweest, voor een paar uur dan.
“Ja,” riep ze terug. Ze smeekte haar moeder in haar hoofd om haar gewoon naar haar kamer te laten gaan, maar helaas luisterde haar moeder nooit naar haar smeekbedes.
“Kom eens even hier.” Alisha plaatste haar tas voor de trap en strompelde met tegenzin naar de woonkamer toe. Haar moeder zat met een tijdschrift en een kop dampende thee op de bank, maar keek meteen op toen haar dochter binnenkwam lopen. “Waar kom je zo laat vandaan, liefje?”
“Van eh… van turnen. Nick liet me echt werken!” loog ze. Ze was er zo aan gewend geraakt om haar moeder gewoon te vertellen wat die maar wilde horen. Ze deed zich voor als de dochter die ze van haar moeder moest zijn, maar dat was ze helemaal niet.
“Is dat zo?” Alisha knikte nerveus. De toon van haar moeder beviel haar niet, helemaal niet. “Nou, ik heb net met Nick gebeld en je was er helemaal niet. Sterker nog, je bent er al een tijdje niet meer geweest. Dus vertel me nu maar mooi waar je dus wel was.” Duizenden smoesjes spookten door Alisha’s hoofd, maar ze negeerde het. Ze had er nu wel genoeg van. Ze wilde niet meer blijven liegen. Ze wilde Alisha zijn en niet haar moeders pop.
“Ik was bij voetbaltraining.” Haar moeders wangen werden rood van woede.
“VOETBALTRAINING?! Waarom zou je in hemelsnaam je kostbare trainingstijd aan iets als voetbal verspillen?! Ik wil het niet hebben! Je houdt zo van turnen en je bent er zo goed in, waarom wil je dat opgeven?!” tierde de vrouw. Nu was het Alisha’s beurt om boos te worden.
“Ík houd van turnen?! Weet je zeker dat je het niet over jezelf hebt, mam? Jij houdt van turnen. Jij dwong mij, jij dwíngt mij om iedere minuut van de dag in turnen te steken, maar ik heb daar geen zin meer in! Ik heb er een hekel aan! Ik voetbal veel liever, maar dat wil je natuurlijk helemaal niet horen. Nee hoor, het is turnen dit en turnen dat! Ik stop ermee! Ik wil niet het meisje zijn dat jij je zo verbeeld. Ik wil JOU niet zijn mam. Laat me gewoon Alisha zijn. Dwing me alsjeblieft niet meer om iedere ochtend om zes uur op te staan om te gaan trainen. Verwacht niet alleen maar tienen en toewijding van me. Dit is jouw droom. Het spijt me dat het voor jou niet goed is gelopen, maar dit is mijn leven niet. Ik wil jou leven niet leiden. Ik wil gewoon uitslapen, plezier hebben met mijn vriendinnen, geen stres hebben met school en lekker kunnen voetballen. Dat is mijn leven mam. Alsjeblieft, geef me die kans dan ook.” Smekend keek het meisje naar haar moeder. Haar handen trilden en tranen prikten achter haar ogen. Bang wachtte ze het antwoord van haar moeder af, maar die zei niks. Ze liep gewoon zwijgend langs Alisha heen naar haar kamer toe.
Tranen sprongen in Alisha ogen en ze sprintte de trap op naar haar kamer. Languit liet ze zich op haar bed vallen en liet de tranen de vrije loop. Waarom wilde haar moeder haar geen eigen leven gunnen? Het was niet zo dat Alisha haar moeder wilde teleurstellen, maar ze wilde doen wat ze wilde. Het leek haast alsof haar moeder niks om haar gaf. Ze was nog naar geen enkele voetbalwedstrijd komen kijken, terwijl Alisha de topscoorder van het team was. Aan tafel kreeg ze alleen maar opmerkingen over het feit dat ze te veel at. Turnsters moesten dun zijn en mochten zich niet volvreten. Ze moest maar gewoon gehoorzamen.
Maar eigenlijk gaf Alisha er niet meer om. Ze hoorde de kritiek van haar moeder al niet meer. Ze was zo verdoofd. Ergens had ze al geaccepteerd dat haar moeder teleurgesteld in haar was, maar ze wilde het gewoon niet toegeven. Misschien was het wel allemaal beter zo. Haar moeder wist nu tenminste wel de waarheid. Alisha zou hoe dan ook stoppen met turnen en doorgaan met voetbal. Ze kon de druk die haar moeder op haar uitoefende gewoon niet meer aan. Ze wilde gewoon rustig leven.
Een klopje op de kamerdeur haalde Alisha uit haar gedachten. Vlug veegde ze de tranen van haar gezicht. De deur ging al open voordat ze ook maar iets had gezegd. Haar moeder keek haar streng aan.
“Ga maar alvast slapen, dan zul je je morgen wel beter voelen. Tevens vermoed ik dat je ontzettend ongezond hebt gegeten en je hebt sowieso al zo lang niet meer getraind, dus het is beter als je morgen maar om vijf uur opstaat. Welterusten.” Met die woorden liep haar moeder de kamer weer uit, Alisha verbijsterd achterlatend.
Het was overduidelijk dat haar moeder Alisha nog steeds als een weerspiegeling van zichzelf zag en ze was niet van plan om haar droom op te geven.

.

Reacties (2)

  • Niko

    Jurylid schrijfwedstrijd Nikki:

    Het past echt, écht heel goed bij de lyrics. Voordat ik je verhaal zou lezen, dacht ik dat 't vast weer een of ander liefdesverhaal zou worden, maar juist niet! Ik denk dat dit voor velen herkenbaar is (: Je hebt 't erg goed geschreven. Goede zinsbouw, goed qua interpunctie etc. Je hebt de opdracht helemaal goed begrepen! Ik had het einde eigenlijk niet zo verwacht, maar dat geeft niks! Je hebt er juist geen standaard einde van gemaakt. Goed gedaan.

    1 decennium geleden
  • Eventually

    Wow, het is echt mooi!
    Het klopt helemaal met het liedje, echt prachtig! ;D

    1 decennium geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen