Foto bij [11.0] The cold city

Ik kijk het lange donkerbruine meisje na en blijf dan nog een tijd op de plek staan waar ik haar in mijn armen heb gehouden.

Liz' pov.


'Wilt u misschien nog wat van de kar?' De netjes gekapte stewardess wijst naar haar gevulde kar en loopt dan geïrriteerd weg als ook ik nee knik. Het vliegtuig is omgeven door fout oranje en de enige steward die hier rondloopt is overduidelijk niet aan mijn kant. Waarom ben ik hier nou ook al weer? Voordat ik in mijn hoofd heb bedacht dat er meer nadelen zijn dan voordelen klinkt het zo al bekende plingetje al. De snauwende vrouwen in de oranje pakjes roepen nog eens een keer naar een paar mensen dat ze hun riemen vast moeten maken en gaan dan zelf ook op een stoeltje zitten. Ik zucht en doe dan als laatste mijn riem op het bekende slotje. De man naast me is al een half uur geleden in slaap gevallen en kijkt nu eindelijk weer een beetje wakker uit z'n ogen. Ik voel hoe de drukverschillen in de cabine een druk op mijn oren uitdrukken die ervoor zorgt dat mijn hoofd pijn begint te doen en om mijn gedachtes daarvan af te krijgen, denk ik aan wat ik thuis bij Paul aan het doen zou zijn. Veel verder dan samen op de bank zitten kom ik niet, omdat we alweer op de grond zijn gekomen en iedereen uit het vliegtuig wil komen. Ik sjok achter de meute aan en zie na 10 minuten in de dringende rij te staan eindelijk het licht van buiten komen. Na nog een keer grondig door de New Yorkse douane te zijn gecheckt loop ik door naar de ontvangsthal en wacht daar op Angela. Even ben ik blij dat ik in New York ben, maar als ik een stelletje romatisch zie doen, wil ik of hun koppen eraf scheuren of gelijk het vliegtuig naar huis nemen. Opeens voel ik een hand op mijn schouder en boos draai ik me op.
'Lizziee!' Angela kijkt me blij aan en geeft me dan een knuffel.
'Angie! Hoe gaat het?' Ik hoor aan mijn eigen stem dat ik aan het liegen ben en schud dan mijn hoofd.
'Alles is goed! Hoe was je vlucht? Zoals altijd? Een dikke irritante slapende man naast je en de stewardessen waren onaardig?' Ik knik even en probeer dan mijn gedachtes van Paul weg te krijgen. 'Je gaat hier een geweldige tijd hebben! Ik wist gewoon dat je uit Froks weg moest.'
'Je bedoelt Forks.' Als Angela zich terug naar mij omdraai tover ik een glimlach op mijn gezicht en volg haar dan richting de auto die zij klaar heeft staan. Ik probeer met mijn hersenkronkels bij haar verhaal te blijven, maar het enige wat ik hoor in mijn hoofd is de lage, hese stem van Paul die zegt dat hij niet zonder mij kan.

Reacties (4)

  • greeneye16

    snel verderrrr, prachtig geschreven

    1 decennium geleden
  • AngelicPower

    leuk snel verder!!(flower)

    1 decennium geleden
  • Boulevard

    VERDER

    1 decennium geleden
  • Myss

    snel verderrrr

    1 decennium geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen