Foto bij 81. My fight

Een lang hs'je.

Het voorlaatste hoofdstuk (op de epiloog na dan)!
Misschien komt er iets dat op een vervolg lijkt, als jullie het tenminste gaan lezen??


Als jullie een vervolg willen wil ik dat horen in reacties!

Alice pov
'Jasper!' riep Linh terwijl ze opsprong en terug leek te komen uit haar vreemde trans.
Meteen keek iedereen haar aan maar ze keek alleen verward om zich heen.
'Wat heb ik gedaan?' vroeg ze toen ze alle starende blikken zag, haar -sinds kort- goudbruine ogen waren wijd open gesperd.
'Weet je het weer?' vroeg Ryan en keek haar strak aan.
'Z-ze zoek J-Jasper,' zei ze nogal beverig.
'Wat?' vroeg Jasper die opsprong alsof hij een monster gezien had.
'Wacht!' zei Carlisle rustig, zoals altijd was hij degene die kalm bleef.
'Ze, wie was ze, hoe zag ze eruit, weet je haar naam?' vroeg Esmé, half rustig.
Linh dacht heel diep na en richtte zich tot Jasper: 'Zegt de naam Maria je iets?'
Iedereen hield zijn adem in, alleen Ryan en Linh keken een beetje verdwaasd om zich heen, ze hadden natuurlijk geen idee waar dit over ging.
'Dus toch,' mompelde Jasper.
Juist dan kreeg ik een visoen, ik vroeg me al af waar ze bleven:
De zon stond laag aan de hemel, dat kon ik zelfs door de wolken heen zien. dat kreng van een Maria stond ons in ons gezicht uit te lachen, met achter haar een heel leger van nieuwelingen en onsterfelijke kinderen. We stonden er, net als die keer dat we het tegen Victorias leger mopesten opnemen, nogal ongeorganiseerd bij. Freya stond naast me dus de andere weerwolven verstopten zich vast in het bos als verassingselement, die kon ik natuurlijk niet zien, vandaar dat de visioenen weggebleven waren. De wolken zagen er donker en dreigend uit, een beetje zoals... VANDAAG.
'Alice, Alice!' zei een vertrouwde, zachte stem dwingend.
'Ja, we hebben een probleem. Vanavond, niet lang voor zonsondergang,' zei ik en dacht na over de plek die ik gezien had, het was er groen? Dat kan overal zijn!
'Ik weet niet waar,' klaagde ik.
Met een luid gedreun kwamen Freya en Jacob door de deur gestormd, Jacob struikelde bijna over een klein trapje maar Freya's reflexen waren goed en ze wist hem net nog aan zijn dunne, witte shirt omhoog te trekken.
'Hoe komen jullie hier?' vroeg ik verbaasd.


Freya pov
Ik rende, geflankeerd door Jacob, de trap naar het huid van de Cullens. Op de laatste trap lette Jacob niet op en viel over het laatste treetje, mijn weerwolf reflexen lieten toe dat ik hem nog net aan zijn sexy, half-doorzichtige shirt opnieuw omhoogtrok.
'Hoe komen jullie hier?' vroeg Alice verbaasd.
'Hoezoe hoe komen we hier? Carlisle belde, zo dus,' zei ik niet-begrijpend.
'Ow, we belden toen jij een visioen had,' zei Carlisle tegen Alice.
'Ik ben best ver: het is vanavond, een leger met zowel nieuwelingen als onsterfelijke kinderen, ik twijfel alleen nog over de plaats,' zei ze bedenkelijk.
'Beschrijf,' zei ik meteen.
'Het is er groen,' zei ze twijfelachtig.
'Dat is heel de staat,' zuchtte ik.
'Niet ver van de rivier hier, volgens mij is het de andere kant.' Daar hadden we al iets meer aan.
'Dat gebied ken ik best goed, ga verder,' zei ik nerveus.
'In het bos, maar het is er erg helder.'
'Een open plek, iedereen, denk even mee,' zei ik, alsof niet iedereen dat al deed.
'In het midden is een klein... meertje, nee het is meer een vijver,' wist Alice nog te vertellen.
'Dat ken ik wel!' riep ik opeens opgewonden, 'Bel Sam! We zullen er samen heengaan, de weg beschrijven is niet mijn specialiteit.'
Esmé liep al naar de telefoon, terwijl de herinnering van de open plek weer naar boven kwam:
In tranen uitgebarsten liep ik door de rivier, iemand anders zou vast meegesleurd zijn, maar ik zwom goed en was natuurlijk sterker.
'Verdomme Jake!' mompelde ik woedend in mezelf toen ik uit het ijskoude water stapte.
Ik liep een stukje door het bos, waarin de 'nog groener dan de rest van Washinton' kleuren bekeek, het stuk naast de rivier leek bijna fluo! Toen ik wat dieper toch een klare plek zag, ging ik er automatisch heen. Er was en klein, groen vijvertje in het midden en een kleine, net zo groene kikker sprong er in zodra hij me zag.
Het was een prachtig plekje.


Ongemakkelijk verscheen het wolfpack op de plek voor het huis van de Cullens.
'Strategie?' mijn vraag was recht op Jasper gericht, hij was de specialist en het was zijn gevecht.
'Dezelfde als de vorige keer, niet te rechtsstreeks. Krijg vooral ook geen medelijden met die kleintjes, zij moorden drie keer meer dan elke andere vampier, maar ze zijn nog klunziger. Ik stel voor dat de wolven in het bos blijven, twee groepen: een links, een rechts. We willen vooral verrassingen van hen vermijden en de onze optimaal benutten, ze hebben niet veel tijd gehad om zich te organiseren, dus vecht tactisch.
Freya gaat ons de weg tonen, Sam zal zijn roedel moeten splitsen. Laten we gaan!' was zijn 'antwoord'.
'Kom maar mee, willen jullie als mens of als wolf zwemmen?' vroeg ik en ik genoot van de blikken die van vrolijk naar verbaasd naar geërgerd gingen.
Een paar mensen veranderden: Leah, de jonkies, Sam en Jacob. Seth ook nadat hij Nessie bevolen had om binnen te blijven tot iemand van ons haar ophaalde, maar het was onnodige moeite omdat ik Emilie gevraagd had om op te passen, ze was net aangekomen.
Jacobs grote, zachtbruine ogen bleven in de mijne hangen. 'Ik hou van je,' zei ik zonder geluid en scheurde mijn blik dan onwillekeurig los.

Ik leidde de groep knorrige weerwolven en gespannen vampier over de rivier, een tijdje stroomopwaards en een stukje het bos in. De wolven verspreidden zich, Sam gaf de jongsten nog wat instructies over trainingen die hij blijkbaar gegeven had, met name aan mijn broertje en zijn beste vriend, Brandy.
De opstelling was een paar minuten voor het moment van de waarheid klaar. Met een gemene greins kwam een meisje aan het hoofd van een legertje het veld opgestap.
'Ze is van mij, dit is mijn gevecht,' mompelde Jasper tegen ons, ik was nog in mijn menselijke vorm, het was een suprice: de verwarring was één van onze beste wapens.

Maria hield een soort van preek, maar ik was te gespannen om het te horen, ik hoorde Jasper echter wel grommen.
Dan gaf ze een subtiel tegen, maar ik was zo gefocust op haar dat ik het zag. 'Nu,' riepen ik en Jasper tegelijkertijd en toen we allemaal wat dichter stonden veranderde ik.
Een paar seconden heerste er grote verwarring, waarbij er al een paar nieuwelingen en een ukkie stierven. Maria had zich op Jasper gestort en ze rolden zwaar vechtend over de grond, het deed me denken aan één van die tekenfilms waarin je alleen een stofwolk en af en toe een arm of been zag, het kwam dicht in de buurt.
Ik stortte me op de eerste nieuwelingen, waarbij ik al meteen een paar klappen opving, maar ik gaf niet op. Bij het tweede verrassingseffect, de andere wolven die uit de bossen sprongen, maakte ik ze allebei af. Het ging snel vanaf dan, ik kreeg nog een paar duwen van een kleintje maar voor de rest waren er geen problemen.
Jasper versus Maria was heel erg spannend, op het nippertje scheurde Jasper haar hoofd eraf en snel gooide ik het in het vuur, vampier smaakte zo gross.
Ik voelde me alleen een beetje flauwtjes en toen de vuren groot brandden, veranderde ik snel in de bosjes en trok een jurkje aan met een legging. Ik had een klap in mijn maag gehad die ik nog steeds voelde alsof ik hem net gekregen had. Ik viel neer tegen een boom en liet de zwarte vlekken langzaam bezit van me nemen.

Reacties (4)

  • xoxPrisxox

    :O
    snel verder(H)

    8 jaar geleden
  • Inger12345

    leuk!!
    snel verder!!

    8 jaar geleden
  • Impressed

    snel verder

    8 jaar geleden
  • Faith177

    Pfoe spannend!!:D
    Snel verder, ze overleeft het toch wel??:S(A)
    (flower)

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen