Foto bij Deel 35

Ik voelde me zo vreselijk kut. Stel je voor dat ik inderdaad vergeten was om op het knopje te drukken door de zenuwen. Jezus, hoe stom kon ik zijn. Hij had het echt gedaan en iedereen moest dat wel weten. Ik bedoel; ze hadden een portomonee van haar? Was dat dan niet genoeg als bewijs. Ik vroeg me af hoe het zal gaan aflopen. Morgen is het al zondag. Martijn mocht in iedergeval niet vermoord worden. Dat zal ik dan heel me leven op me geweten hebben. Met me vuist sloeg ik op me kussen. Nee, ik zal er alles aan doen om dat te voorkomen.

De volgende dag was ik al vroeg wakker. 'Vandaag gaan we naar Rotterdam,' zei me moeder tijdens het ontbijt. 'Rotterdam?' herhaalde ik verbaasd. Ze knikte:'Had ik je het niet verteld dan?'
'Wat verteld?'
'Dat oma vandaag jarig is.'
'Nee he, niet vandaag.'
'Is er wat belangrijks dan?'
Het gesprek stopte. Nee ik kon niks vertellen over Sam. 'Hoelaat zijn we terug?' Me moeder haalde haar schouders op:'Rond tien uur zullen we wel thuis zijn.' Ik vloekte:'Ik kan daar echt niet de hele dag blijven hoor.' Ze moest eens weten wat voor belangrijks er vanavond was. Ik móest er zijn, ik was verplicht om er te zijn.

Reacties (3)

  • Gisborne

    omg... Wat gaat er nu gebeuren??:O:|
    Nu wil ik het weten...xD
    Xx.

    8 jaar geleden
  • Pariah

    w00t
    ze.mag.niet.dood ;o
    snelverder <33

    8 jaar geleden
  • Illusie

    Nieuwsgier8igheid! Goed verhaal...:D(Y)

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen