Foto bij Hoofdstuk 4

‘Zeg..’ begon Embry opeens toen we liepen ik keek omhoog om zijn blik op te vangen maar hij keek over me heen. Ik hield mijn hoofd iets scheef en wachtte tot hij verder zou praten. ‘Wat is er?’ vroeg ik uiteindelijk toen Embry niet van plan was verder te praten totdat ik wat gezegd had. ‘Ben jij van jezelf zo verlegen of is er wat gebeurd eerder?’ vraagt hij en hij kijkt me nu nieuwsgierig aan. ‘Van mezelf?’ zei ik half vragend half zeggend en Embry keek me achterdochtig aan net toen hij er op in wou gaan hoorden we geschreeuw van achter komen ik draaide me snel om en keek wat er aan de hand was. Vanuit mijn ooghoeken zag ik dat er een grijns over Embry’s gezicht trok en toen ik beter keek herkende ik Jacob en Quil tussen de rest van de groep. Wacht een groep snel telde ik de grote en gespierde jongens 8 shit 8 mensen dat overleef ik niet dacht ik benauwd in mezelf en begon om me heen te kijken of er niet ergens een uitweg was. ‘Wat is er?’ vroeg Embry benieuwd toen hij me om zich heen zag kijken ‘euhh.. niks’ zei ik wat te snel. Met samengeknepen ogen nam hij me op maar liet het er verder bij zitten omdat er één van de jongens die ik niet kende tussen kwam en zijn hand uit stak ‘Jared’ zei hij. Twijfelend nam ik zijn hand aan wat zijn ze allemaal groot dacht ik toen ik is omhoog keek ‘Amber’ kwam er toen uiteindelijk uit. ‘Zo dus jij bent Embry’s im..-‘ ‘JARED’ riep een andere veel te lange jongen naar hem ‘oeps’ zei hij onschuldig en werd tegelijkertijd door de lange jongen naar achter geduwd met een geïrriteerde zucht en wendde vervolgens een ongeïnteresseerde blik op mij ‘Sam’ zei hij en ook hij stak zijn hand uit. ‘Amber’ zei ik nog steeds zacht hij knikte geduldig en richtte een veelbetekende blik op Embry die vervolgens bijna onzichtbaar knikte. ‘Hé jongens sorry dat ik zo laat ben ma-‘ ik draaide me vliegensvlug om, om te kijken wie het was. Achter me stond een meisje van hoogstens 3 jaar ouder dan mij ‘kijk Leah dat is Embry’s i-‘ ‘JARED’ riepen Sam, Jacob en Quil in koor ‘dubbel oeps’ was zijn antwoord en hij verdween weer op de achtergrond. ‘WAT’ riep Leah bijna uit ‘WAAROM JULLIE WEL ALTIJD EN IK NIET?’ schreeuwde ze nu bijna en begon heftig te trillen. Ik deinsde achteruit van haar stemverheffing en het feit dat ze zomaar begon te trillen en ik zag dat Embry beschermend voor me ging staan ‘hou je in Leah, ik heb hier geen zin in’ siste Embry gevaarlijk dreigend en Leah keek woedend van hem naar mij maar ontspande vervolgens iets. ‘Leah’ zei Sam vervolgens dwingend toen ze niet verder ontspande, getergd boog Leah haar hoofd en ontspande helemaal. Embry die de hele tijd gespannen en beschermend voor mij had gestaan draaide zich om en keek even Sam strak aan die knikte en richtte vervolgens zijn blik op mij ‘zullen we gaan? Dan breng ik je thuis en overleggen we even voor maandag’ zei hij rustig ik knikte wat beduusd en liet me half meeslepen door Embry die spontaan begon te lopen. ‘Kunnen we wat rustiger lopen’ zei ik toen we uit het zicht van de rest waren, het was raar hoe erg ik me op mijn gemak voelde bij Embry. Hij ging stil staan en wendde zich tot mij ‘sorry van net, van Leah van alles’ verontschuldigde hij zich. Ik keek hem even scheef aan en knikte toen ‘geeft niet, maar ik schrok wel’ gaf ik eerlijk toe. Hij glimlachte een rij rechte witte tanden bloot en knikte ‘mag ik jou nou wat vragen?’ vroeg ik voorzichtig hij knikte bijna meteen en keek nu op zijn beurt me nieuwsgierig aan. ‘Wat wou die ene jongen net zeggen?’ vraag ik wat schamend en hij leek te verstijven. ‘Wat bedoel je?’ wist hij er uiteindelijk uit te persen. ‘Laat ook maar’ zuchtte ik en ik wendde mijn hoofd af. Hij leek even te twijfelen of hij het wel of niet moest zeggen maar begon toch weer verder te lopen zonder wat te zeggen. Ik bleef nog even staan en keek hem scheef aan maar toen hij niet stopte snelde ik snel achter hem aan en moest ik uiteindelijk bijna rennen om hem bij te houden ‘Embry?’ zei ik fluisterend toen hij dat niet bleek te horen zei ik het iets harder, toen hij uiteindelijk opkeek zag hij dat ik bijna moest rennen en ging langzamer lopen ‘Embry’ zei ik weer omdat hij dacht dat ik zijn naam zei omdat ik bijna moest rennen en toen werd het plotseling zwart. pikzwart

‘Will wacht nou even’ riep ik verbaasd en rende achter hem aan ‘wat?’ snauwde hij pissig naar me waardoor ik achteruit deinsde ‘w-wat heb ik jou gedaan?’ vroeg ik verbaasd en hield mijn tranen met moeite binnen ‘ik wil je gewoon niet meer zien oké je bent een rotkind ik haat je ik wil je niet meer zien’ snauwde Will chagrijnig ‘w-wat? Ik, ik snap het niet’ zei ik, mijn stem was 3 octaven omhoog geschoten en de tranen stroomden over mijn wangen ‘wat is hier zo moeilijk aan mens! Ik wil je gewoon niet meer zien! Moet ik het soms spellen? Ik mag je niet ik haat je ik ben blij dat ik nu andere vrienden heb!’ mijn ogen werden groot dat was de reden? Puur omdat hij nu bevriend was met Sara en Quinn? Hij kende mij verdomme al zijn hele leven. Dat die 2 trutten mij niet mochten is 1 ding maar dat hij mij daar voor laat vallen. Ik draaide me met een ruk om en liep met gebogen hoofd weg zonder nog wat tegen hem te zeggen.


Toen ik ontwaakte uit het zwarte gat had ik het warm superwarm ik keek suf om me heen zonder mijn ogen de tijd te geven om scherp te stellen ‘Amber?’ klonk er opgelucht in mijn oor. Toen pas merkte ik dat er een stel armen om me heen zaten en dat Embry me vast had. ‘Wat is er gebeurd?’ vroeg ik suf en keek hem in zijn nu bezorgde ogen ‘je zei mijn naam en eerst dacht ik dat ik te snel liep toen je echter mijn naam weer zei keek ik om en je keek me heel raar aan en toen viel je zomaar om, ik kon je nog net op tijd opvangen, gaat het?’ ratelde hij aan een stuk door en zette me zachtjes op de grond. ‘I-ik denk dat ik een flashback iets had’ stamelde ik ‘hé wat is er dan? Wat is er gebeurd? Een flashback’ ratelde hij onbegrijpend maar super bezorgd achterelkaar door. ‘Ik’ aarzelde ik en kleurde langzaam rood ‘zeg het maar, ik zal je niet uitlachen’ zei hij zacht en toen ik hem in zijn ogen keek geloofde ik hem ook nog. Meestal als mensen dat zeiden werd ik alleen maar argwanender maar bij hem geloofde ik het. ‘Ik ben eerder heel erg gepest door mijn beste vriend hij heeft me in de eerste klas gedumpt voor een paar trutten en doordat hij al mijn geheimen wist was ik altijd hun slachtoffer, het was een hel van in de prullenbak gooien tot in elkaar slaan na schooltijd hun peuken op mijn arm uitdrukken en allemaal van dat soort dingen’ en traan verliet mijn ooghoek en ik veegde hem beschaamd weg. Embry bleef stil zijn bezorgde uitdrukking had plaats gemaakt voor een geconcentreerde uitdrukking alsof hij niet zijn controle wou verliezen. Ik voelde hem ligt trillen en toen ik mijn hand op zijn arm legde stopte dat. ‘Gaat het’ vraag ik zacht als hij na een paar minuten nog niet reageert hij schud zijn hoofd van nee maar houd zijn lippen stijf op elkaar waardoor ik alleen maar banger word. ‘Embry’ zucht ik dan uiteindelijk maar hij kijkt me aan maar blijft zwijgen ‘ik, ik weet niet waarom maar ik voel me erg veilig bij je. Meestal mijd ik mensen maar ik voel me veilig bij je ookal ken ik je nog maar net.’ bekende ik snel en keek met een knalrood hoofd naar een opeens super interessant takje op de grond.

Reacties (2)

  • Fenton

    iedereen JARED
    lolz

    7 jaar geleden
  • Creater

    Haahha, bekende ik snel en keek met een knalrood hoofd naar een opeens super interessant takje op de grond.
    Egt geinig! XD
    XX

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen