Foto bij [20.1] Painfull

'Zullen we het dan maar aan de groep vertellen?' Vraagt hij als ik weer een beetje minder geschokt kijk.
'Ja.. Ja, is goed..'

Jasper's pov.


'Gaat het weer een beetje?'
'Ja.. Ja..' Ik hoor de breekbare stem van Liz zo helder als het maar kan. 'Maar.. Ik voel me toch een beetje.. Is het goed als ik?'
'Ja.. Ga maar.' De klank in Paul's stem maakt me jaloers. Dat.. Dat wezen heeft Liz wel, en ik moet het zonder haar doen.
Ik spits mijn oren weer op als ik geen geluid meer hoor. Dit betekent dat Liz in haar andere vorm is veranderd. Ik ga languit op de grond liggen, proberend toch iets van het geluid van haar op te vangen. Mijn lichaam ligt een paar centimeter van de grens af. Het lichte geluid van de voetstappen mist nog steeds in mijn gehoor, en in plaats van op mijn oren te vertrouwen, besluit ik te kijken of ze er al aan komt. Ik ga net rechtop staan, als ik de gebroken witte wolf aan zie komen. De vacht om haar bruine ogen en snuit is roder dan de rest van de haren. Als de grote, uit de kluit gewassen, hond mij in het vizier heeft stopt ze meteen met rennen. Haar ogen ontmoeten de mijne, en ik voel hoe ze zich schuldig voelt.
'Liz.' Zeg ik zachtjes. Ik zie hoe haar ogen verschillende kanten op schieten om op zoek te gaan naar een uitweg. 'Rustig. Ik weet al dat je verloofd bent met Paul.' De grote wolf gaat zitten en kijkt me dan verbaast aan. Dan maakt Liz het gebaar dat ze zich om gaat kleden. Ze loopt weg, en laat mij wachtend achter. Niet veel later komt ze weer de bosjes uit. Verbaast kijk ik haar aan. Zo meisjesachtig heb ik haar nog nooit gezien. Ze heeft haar lange, atletische lichaam in een luchtig lichtblauw jurkje gestoken en aan haar voeten zitten zwarte ballerina's met een klein steentje aan de voorkant. Maar dit is niet het belangrijkste van wat ik zie. Mijn ogen blijven hangen bij het smalle, zilveren ringetje aan haar linker ringvinger. Hij schittert lichtjes in het zonlicht die op haar huid schijnt.
'Jaz? Zou je even in de schaduw willen gaan zitten, je verblind mij een beetje.' Haar serieuze toon zorgt ervoor dat ik weer word wakker geschud.
'Eh.. J-ja natuurlijk.' Als ik nog bloed in mijn lichaam had, was ik nu aan het blozen..
'Wat is er, Jasper?' Vraagt ze dan lief als ik mijn lichaam in de schaduw van een van de oude bomen heb geplaatst.
'Waarom heb je ja gezegt?' In mijn stem klinkt het verdriet door die ik niet wilde laten horen.
'Omdat ik van Paul hou.' Ze kijkt verlegen naar de grond.
'Maar je houd ook van mij.'
'Maar niet op de manier waarop ik van Paul hou.. Hij is mijn geliefde, mijn inprent, mijn vriend en mijn toeverlaat. Ik hou van jou, maar dat zal nooit zoveel worden als mijn liefde voor Paul.'
'Hoe weet je dat zo zeker?' Ik kijk haar verwijtend aan.
'Omdat.. Omdat.. Het gevoel als ik hem kus of aanraak.'
Ik sta zelfverzekerd op. 'Maar jij hebt mij nog nooit gekust.' Langzaam loop ik naar de grens waar Liz ook al zo dichtbij staat. 'Dus je kan het ook niet zeker weten.' Ik steek mijn hand uit naar haar. Ze kijkt mij verbaast en geschokt aan.
'Jazz.. Nee, dit is fout. Ik mag je niet zien.'
'Van Paul? Dat noemt zich een geliefde. Jij houdt ook van mij, dan mag hij het jou niet verbieden mij op te zoeken.'
'Weet je? Volgens mij heeft Paul gelijk. Ik zou niet meer met je om moeten gaan, je bent-' Voordat ze haar zin af heeft kunnen maken, druk ik mijn lippen al op de hare. Vol lust gooi ik alles in de kus, in de hoop haar gedachtes te veranderen. Misschien kiest ze dan wel voor mij.

Reacties (3)

  • Zenith

    oh shit.. ;o

    1 decennium geleden
  • AngelicPower

    spannend snel verder!!(Y)

    1 decennium geleden
  • Boulevard

    SnelVERDER
    Niet lief, om hier te stoppen

    1 decennium geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen