Foto bij [22.0] Lean on me

'Het klinkt.. Acceptabel. Waar woont deze oude jeugdvriend van jou?'
In mijn hoofd lees ik de laatste brief die ik van hem heb gekregen weer door. De geurige verhalen over de cultuur komen gelijk weer op, en het voelt bijna alsof ik er zelf bij ben. 'Egypte.' Een grijns verschijnt op mijn gezicht. Ik zie hoe Carlisle bevestigend knikt.
'Dan gaan we bellen.'

Jasper's pov


Diezelfde avond had Carlisle al een ticket voor mij kunnen bemachtigen. Ik zou de aankomende donderdag op weg gaan naar Egypte. Mijn tas had ik al gepakt, en stond beneden klaar. Ik kon niet wachten tot ik weg kon gaan, mijn hersenkronkels hun eigen gang laten gaan. Mijn vriend, Quendeus, is net zoals ik een vampier, en is een van de weinige mensen waar ik nog steeds contact mee heb na de vampieroorlogen in Mexico.
Hij was een van de helpers van Marie. Natuurlijk had hij niet zo'n hoge rang als ik, maar hij was nog steeds hoog. Samen moesten wij de nieuwelingen onder controle houden en trainen voor de gevechten. Een moeilijke klus, vooral omdat de jonge vampieren een stuk sterker waren en ons nog wel eens beten. Ik laat mijn vingers glijden over de bijna weggevaagde halve maantjes op mijn onderarm. De opgerolde mouwen van mijn blauwe overhemd rol ik weer terug zodat de littekens bedekt zijn.
'Veel plezier.' Ik hoor de moederlijke, lieve stem van mijn moeder achter mij. 'Ik hoop dat je vind wat je wil vinden.'
'Bedankt, Esmé.' Mijn zwarte koffer heb ik al in de hand, en de boardingpass en tickets heb ik tussen mijn arm en zij geklemd. Van de rest van de familie heb ik al afscheid genomen. Zij moeten namelijk nu hun normale leven faken op de High School in het stadje. Esmé en Carlisle hadden aan de school verteld dat zij wilden dat mijn talenten ontwikkeld werden, en dat ik dus naar een andere school ging voor een schooljaar.
De zwarte auto die ik mijn kan noemen, staat al voor het huis en wacht tot ik hem aanzet en wegrace naar het vliegtuig. Quendeus zal dan wachten op het vliegveld van Caïro om me mee te nemen naar zijn huis in de stad. In mijn hoofd neem ik nog een keer door hoe hij er nou eigenlijk uit ziet. Het geheugen als vampier is goed, uitstekend zelfs, maar ik heb zoveel mogelijk geprobeerd de eerste jaren van mijn nieuwe bestaan te vergeten. Maar zover ik het nog weet, zie ik de man voor mij. De donkere huid, die er toch bleek uitziet, de zwarte haren die netjes naar achter zijn gekamt, en dan de overhemden die hij netjes onopgerolt houdt om de littekens te verbergen. Meer kan ik niet meer van hem herinneren. Wij hebben elkaar namelijk niet meer gezien sinds 1931. Brieven hebben we wel altijd naar elkaar gestuurd, daardoor weet ik dat hij nog steeds niet is vermoord door de Volturi. Maar dit zal de eerste keer in tientallen jaren zijn.
De auto heb ik al gestart, en met vol gas race is richting Port Angeles, waar het kleine vliegveld al op me staat te wachten.

Reacties (5)

  • 1xmichellax1

    Omg dit verhaal is zo leuk en verslavend
    Ik heb het achter elkaar gelezen en ga vanaf nu resgeren en kudoen en aboen, zijn dat wel woordenxD
    Plies snel verder, I love it
    Kudo
    Abo

    1 decennium geleden
  • jolty

    snel verder!!!!

    1 decennium geleden
  • Boulevard

    VERDER

    1 decennium geleden
  • AngelicPower

    leuk snel verder!!(Y)

    1 decennium geleden
  • Zenith

    Ohgosh, als Liz nu maar niet verdrietig wordt o:

    1 decennium geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen