Foto bij de dood

het eerste einde,
Toen het paard zo dichtbij was dat ik het aan kon raken stak ik onbewust mijn hand uit. Ik keer ernaar alsof het niet van mij was en op het moment dat ik de prachtige neus van het paar aanraakte…

voelde het alsof ik opsteeg, ik sloot mijn ogen en probeerde het vreemde, lichte gevoel in mijn hoofd weg te drukken. Mijn hart ging steeds sneller slaan, het temp werd sneller dan de vleugels van een kolibrie, maar ik ademde niet. Toen ik dat besefte ging mijn hart nog sneller slaan, drie seconden wachtte ik af en toen gaf mijn hart nog een laatste, beslissende slag. Met die slag opende ik mijn ogen en ik keek naar beneden, naar het prachtige paar dat steeds kleiner werd en naar het lichaam –mijn lichaam besefte ik met een schok-, dat er naast lag. Ik zweefde omhoog, bevrijd van alle wetten van de zwaartekracht. Hoger en hoger ging ik tot ik een zuigende kracht aan mijn lichaam voelde trekken, ik liet me meevoeren door een lange tunnel, aan het eind scheen een enorm fel licht in de kleuren van het paar. De hemel. Een zucht van bewondering ontsnapte uit mijn mond. Ik glimlachte, blij en sereen, mijn dood accepterend.

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen