Foto bij de verbondenheid

het derde einde,
Toen het paard zo dichtbij was dat ik het aan kon raken stak ik onbewust mijn hand uit. Ik keer ernaar alsof het niet van mij was en op het moment dat ik de prachtige neus van het paar aanraakte…

voelde ik een schok door mijn lichaam gaan, een warm vuur verspreidde zich door mijn lichaam. Ik sloot mijn ogen en mijn borst zwol op. Het voelde alsof de grond onder mijn voeten verdween. Voorzichtig opende ik mijn ogen weer en keek ik naar het paard. Onderzoekend keek deze naar mij. Eenzelfde blik van mij werd weerspiegeld in haar ogen. Ze duwde haar neus wat harder tegen mijn hand en ik begon er gedachteloos over te strelen. Iedere keer dat mijn hand over haar neus gaat word het vuur sterker, ik voel me veilig, geborgen, blij. Ik voel me gelukkiger dan ik me in een hele lange tijd heb gevoeld en terwijl ik dit tot me door laat dringen denk ik ook aan iets anders, een idee dat langzaam in mijn onderbewustzijn is gegroeid en nu, door deze gebeurtenis tot uiting komt. Het paard kijkt me nieuwsgierig aan, alsof het weet wat er in me om gaat. Dan neem ik een besluit, ik loop van het paard weg en waarschuw het met mijn ogen. Dan concentreer ik me op haar rug en neem een kleine aanloop. Lichtjes kom ik op haar rug terecht en zodra ik goed zit neemt ze me mee in een regelmatige galop. Een gevoel van rust en geborgenheid trekt door me heen, ik heb een beslissing genomen en – al weet ik niet of het de goede is – ik heb er vrede mee. Ik sluit mijn ogen en ik vlieg, voor altijd verbonden, nooit meer verloren, opzoek naar een toekomst. Met een paard.

Reacties (1)

  • file14error

    Wauw, echt mooi geschreven. Je kan zien dat het is geschreven door een horselover. Defenitly the best end of all!!

    9 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen