Foto bij [22.2] Lean on me

'Doe-Doei. Bel me!' Mijn stem klinkt wanhopig, en als ik heb opgehangen, laat ik mezelf achterover vallen op het land. Mijn hart voelt gebroken aan zonder Jasper om mij heen.

Liz' pov


'En wat is dit?!' De stem van Paul slaat over van woede, en bang kijk ik hem aan.
'Waar heb je het over?' Ik probeer mezelf van de domme te houden, maar we weten beiden dat ik het volkomen begrijp.
'Je hebt weer contact met Jasper gezocht!' Mijn mobiel staat op het punt vermorzeld te worden in de grote handen van Paul.
Als ik de beschuldiging hoor, begin ik mezelf direct te verdedigen. 'Hoezo kijk jij in mijn mobiel?!'
'Dat doet er niet toe!'
'Je vertrouwt mij niet!'
'Ja, en met een reden!' Mijn mobiel is nu op het randje van leven en dood. Ik zie hoe Paul's hand elk moment het zwarte mobieltje los wil laten. Bang kijk ik hem aan. 'Je gaat zomaar Jasper bellen, zonder het mij te vragen. Die jongen kan je wat aandoen! Wat heb je hem gezegd?' Een harde knal zorgt ervoor dat ik schrik. De stukjes mobiel schieten rond en voor mijn voeten zie ik de beschadigde SIM-kaart liggen. Dat wordt dus een nieuw nummer.
'Als je het wil weten,' Mijn volume is al gedaald, maar de boze ondertoon kan je nog steeds horen. 'Ik heb hem gezegt dat ik spijt heb van wat ik heb gezegt. Ik zei dat ik niet wist waar hij was en dat ik hem miste. Dat was alles!' Dat ik hem had verteld dat ik van hem houd, hou ik maar even achterwege.
'Is dat echt alles?'
'Ja..' Ik kijk hem recht in zijn ogen aan, om er oprecht uit te zien. 'Paul, hij's mijn beste vriend sinds ik hier ben gekomen. Natuurlijk mis ik hem.' Verdrietig kijk ik naar de grond. 'Ik weet niet waar hij is, en ben bezorgd. En van zijn familie krijg ik al helemaal niks te horen.' Een traan spat kapot op de grond naast een van de zwarte stukken plastic.
'Ow..' Paul staat een beetje ongemakkelijk te kijken naar mij, maar laat zijn beschermende kant dan toch boven komen. Ik weet dat hij nog steeds boos is op mij, maar ik ben en blijf zijn inprent. 'Shh.. Het komt wel goed.' Hij slaat zijn armen om mij heen en wrijft geruststellend over mijn armen heen.
Bang grijp ik zijn shirt vast en knijp in de zwarte stukken stof. De tranen blijven nog steeds lopen. 'Het spijt mij dat ik zo boos op je ben geworden.'
'Het spijt mij dat ik Jasper zomaar had gebeld.'
'Het geeft niet, maar zou je het niet weer willen doen?'
'Ik zal zijn nummer uit mijn mobiel halen.' Ik kijk naar de grond. 'Of dat hoeft niet meer.' Ik voel hoe Paul's borstkas begint te schudden en zachtjes begin ik ook mee te lachen.
'Je krijgt wel een nieuwe van mij.'

Reacties (4)

  • AngelicPower

    leuk snel verder!!(Y)

    1 decennium geleden
  • 1xmichellax1

    Omg nu weet ze zijn nummer niet meer en wanneer Jasper de voicemail hoort kan hij niet terugbellen, zo zielig
    Plies snel verder, I love it
    Kudo

    1 decennium geleden
  • jolty

    Owwwwwww.. snel verder!!

    1 decennium geleden
  • Zenith

    argh.. OKSHGIDNGN

    1 decennium geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen