Foto bij O38.

Amber Quinn

Verdrietig staar ik naar Justin, die in haast zijn koffer in staat te pakken. Vandaag gaat hij weg, weer op tour. Gister heb ik nog even met Justin en zijn vrienden gekletst en ben ik erachter gekomen dat ik bij ene Chaz moet logeren. Ik ken die jongen nieteens! Maargoed, volgens die ander, Ryan dacht ik, is hij heel aardig. Nou, het zal allemaal wel. Ik schrik wakker uit mijn gedachtes van een harde bonk. Justin probeert blijkbaar zijn koffer dicht te krijgen. Uiteindelijk lukt het hem en loopt hij naar mij toe. ‘Amber, ik ga je echt héél erg missen, weetje dat?’ Ik knik somber en probeer zijn blik te ontwijken. Dadelijk ga ik nog janken of zo. ‘Geloof me, Chaz is best aardig, dus dat is niets om je zorgen over te maken.’ Dat is nieteens hetgeen waarover ik me zorgen maak! Justin zucht diep. ‘Amber, kijk me aan.’ Eigenwijs schud ik mijn hoofd. Ik word helemaal gek als hij zo blijft doen. Hij pakt voorzichtig mijn kin beet en ik geef me over. Ik kijk hem aan in zijn ogen en merk het al, ik smelt hier serieus weg mensen. ‘Justin?’ Hij kijkt me vragend aan. ‘Hebben jullie ook een schoonmaker in dit huis?’ Hij lijkt verbaasd te zijn om mijn vraag. ‘Uhm nee, hoezo?’ Ik glimlach lichtjes. ‘Omdat ik hier letterlijk wegsmelt.’ Hij grinnikt en drukt daarna liefdevol zijn lippen op de mijne. Nee hè, weer een afscheidskus. Vorige keer liep dat toch ook slecht af? Ik negeer de gedachtes en ga mee in de kus totdat we gestoord worden door Pattie die meldt dat de bus voor de deur staat. Wanneer ze de kamer weer uitloopt neemt ze gelijk Justin's koffer mee. Gelukkig staat mijn koffer al bij Chaz. Zuchtend kijk ik naar mijn voeten en er ontsnapt toch nog een traan uit mijn ooghoek. Justin ziet het en veegt hem voorzichtig weg. Hij pakt mijn hand en leidt me de trappen af. We trekken onze schoenen aan en lopen hand in hand naar buiten, waar iedereen al staat te wachten. Shit, dit is het dan. Het échte afscheid. Ik zie Pattie bij de bus met iemand praten en ik loop naar haar toe. Zodra ze mij ziet geeft ze me een knuffel. ‘Bedankt voor alles, Pattie.’ Mompel ik. We laten elkaar los en ze schenkt me glimlach. Ik lach terug en loop weer naar Justin. Hem knuffel ik ook. Het is echt moeilijk te bevatten dat ik hem twee maanden niet ga zien. We kijken elkaar aan en hij drukt nog voorzichtig een kus op mijn mondhoek. Ik laat hem los en hij loopt naar zijn vrienden toe. Van hen neemt hij ook allemaal afscheid en dan stapt hij de bus in. Wanneer de deuren dichtgaan komen Ryan, Chaz en nog wat mensen die ik niet ken naast me staan. De moter van de bus start en iedereen begint naar de bus te zwaaien. Hij rijdt weg en ik werp de bus nog een kushandje toe. Dag dag Justin, tot over twee maanden...

Reacties (3)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen