Foto bij [24.0] To another world

'..Ik eh.. Ik bel eigenlijk om je te vertellen dat.. dat.. Ik heb een keuze gemaakt.' Ik hoor hoe Liz een grote hap adem neemt. 'En ik heb gekozen voor jou. Ik wil graag voor altijd bij je zijn. Ik hoef Jasper nooit meer te zien. Wil jij mij nog zien?'

Liz' pov


'Met Liz..' Mijn stem klinkt vlak en moe. Niet dat het verrassend is omdat ik de hele avond wakker ben gebleven.
'Hey Liz. Met-' Als ik het eerste woord al hoor uitgesproken worden door zijn stem, krijg ik al een brede glimlach op mijn gezicht.
'Paul!'
'Ja, dat is mijn naam.'
'Wat geweldig dat je mij belt! Ik hou echt zoveel van je, en kan niet wachten-'
'Ja, ik bel eigenlijk om te zeggen dat het eerste uur uitvalt op school.'
Mijn brede glimlach verdwijnt direct van mijn gezicht en veranderd in een streep. 'Oh.. Dank je wel? Ik zie je dan wel op school. Dag Paul.' Als ik mijn mobiel uitdruk, schud ik langzaam mijn hoofd. Hoe kon ik verwachten dat het gelijk weer geweldig zou zijn tussen ons. Paul vindt het natuurlijk nog steeds vreselijk dat ik moest kiezen. Als een weerwolf die ingeprent is zou ik helemaal niet hoeven te kiezen. Dan zou mijn hart en mijn hoofd direct zijn naam moeten schreewen. Maar nee, natuurlijk moet ìk weer zo raar zijn dat ik moet nadenken hierover.
Ik pak mijn tas van de grond af en loop dan naar buiten. Het ontbijt sla ik over, honger heb ik toch nu niet. De tranen lopen over mijn wangen naar beneden en vallen stuk voor stuk op mijn shirt. De zoute druppels verdwijnen in de donkere stof en laten een nog donkere vlek achter. Uit de garage haal ik mijn eigen motor die Jake samen met Paul voor mij hadden opgeknapt. De helm die ik erbij heb gekregen, ligt nog ongebruikt op de werkbank en ook dit keer zonder bescherming stap ik op het lompe ding en trap hem aan. Het gevaarte onder mij begint woest te grommen als teken dat hij niet op deze plek wil blijven staan, en als teken dat hij al zijn kracht mag gebruiken, draai ik de knop om voor het gas. Mijn voeten zet ik stevig op de speciale stang hiervoor, en al snel zie ik de grond onder mij wegschieten. De wind zorgt ervoor dat er nog meer tranen over mijn wangen lopen, en terwijl ik de motor beveel nog sneller te gaan, veeg ik met een hand ze weg. Het gevoel van vrijheid wat ik heb op dit voertuig, is bijna net zo geweldig als rennen in wolf-vorm. De wind die door mijn haren wappert, de zon die zachtjes op mijn huid brand en hoe het voelt alsof ik elk moment de lucht in kan gaan.
Uiteindelijk stop ik de grote motor en kijk waar ik gestopt ben. Het oude gebouw voor mij waar met sierlijke letter bibliotheek op staat zorgt voor een zucht die over mijn lippen rolt. Maar omdat het nog een uur duurt voordat de school weer begint, besluit ik naar binnen te lopen. Mijn motor zet ik netjes aan de kant, en zachtjes duw ik de klapdeur open.

Reacties (3)

  • jolty

    En snel verder!

    1 decennium geleden
  • Zenith

    Je schrijft echt zo...
    dopgjdspobjsb
    Prachtig<3

    1 decennium geleden
  • NeverEver


    De gevoelens zijn echt super mooi beschreven!
    snel verder bitte!

    1 decennium geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen