Foto bij Hoofdstuk 9

en alweer duurde het lang sorry mensen het spijt me o.O

Lief Dagboek,
Mijn moeder heeft gewoon een nieuwe vriend! Of enidigeval iets wat er op lijkt, ze was aan het slijmen en zo, en papa is nog maar net dood, valt dat niet onder verraad? Ik weet niet hoelang ik het vol hou om mama al zo te zien doen tegen een andere man terwijl papa net overleden is, en hij heet ook nog is Dirk, ik bedoel dat is toch geen naam? Hij is zo super dik ik denk dat ik hem maar dikkie dik ga noemen of zo, mama noemt hem toch ook Dirkie? Maar genoeg over mijn moeder ik kwam vandaag Embry alweer tegen, ik denk dat ik hem echt heel erg leuk vind, eigenlijk weet ik het wel zeker, ik voel de vlinders gewoon vliegen. Maar ik ken hem pas net aan 2 dagen. Hij vind mij vast niet leuk, ik moet hem maar gewoon vergeten, sorry dat ik je hier weer over lastigval en zo. Oké ik zeur echt door maar ik moet dit ook nog even kwijt. Embry werd kwaad toen Paul me naar buiten tilde en ik het niet wou, dat trillen vind ik nog steeds vreemd, ja hij trilde dat is toch raar? En hij is altijd zo gigantisch heet. Maar hij werd dus boos, ik vond het wel lief, hij heeft me daarna naar huis gebracht, en hij gaat me morgen naar school brengen, ik ben echt nu al gek op hem. Maar ik weet gewoon bijna zeker dat hij niet zo is als Will. Maar ik stop met schrijven, de Lasagne zal wel klaar zijn dus ik ga eten.

Liefs, Amber


Ik propte mijn paarse boekje weer in mijn kussensloop, ja ik had mijn dagboek in mijn kussensloop liggen. En liep sloom de trap af. Ik trof mijn moeder en Dikkiedik op de bank aan gelukkig waren ze niet aan het kleffen. ‘Mam? Is de Lasagne al klaar?’ ze keek me even dom aan haalde haar schouders op en ik gaf haar een dodelijke blik ‘dankje, ik dacht dat jij op zou letten’ zei ik kwaad en stampte naar de keuken haalde de gelukkig nog niet verbrande Lasagne uit de oven en sneed een stuk voor mij af en zette de rest op een onderzetter op de tafel, de rest moest het maar uitzoeken. Ik ging aan de keukentafel zitten en blies even over mijn Lasagne proberend het wat kouder te krijgen. tevergeefs natuurlijk. Ik roerde maar wat met mijn vork in mijn Lasagne en toen ik eindelijk een hap durfde te nemen kwam mijn moeder binnen. Ik keek even op gaf haar een vuile blik en negeerde haar verder en at snel mijn Lasagne op. ‘Ik ga nog even in het bos wandelen’ zei ik terwijl ik door het raam de schemer in staarde. ‘Moet dat nou weer’ zei mijn moeder half chagrijnig. ‘Ja dat moet. Waar is je dikkie dik eigenlijk?’ ‘noem hem niet zo’ siste ze ‘en hij is naar huis.’ ‘oh oké gelukkig ik ga wandelen tot vanavond!’ en rende richting voordeur ‘AMBER!’ Schreeuwde mijn moeder nog maar ik sloeg de deur al dicht. De schemering gaf wat mysterieus aan het bos waardoor het me op de een of andere manier alleen maar meer trok en het toch ook wat angstaanjagends gaf. Voor 1 moment dacht ik even terug aan de vorige keer toen ik ook geritsel had gehoord, maar dat was vast een konijntje nam ik mezelf voor en stapte het schemerige bos in.

Het bos was erg fijn, de stilte was aangenaam, en de muskusgeur was eerlijk. Ik liep zonder te kijken waar ik heen ging dieper en dieper het bos in en liet me uiteindelijk tegen een boom aanzakken. Dit was echt heerlijk gewoon rust geen gezeur van mijn moeder en al helemaal geen dikkie dik. Ik heb hem nog niet eens fatsoenlijk gesproken laat staan me voorgesteld maar ik weet gewoon dat ik hem niet ga mogen. En dan hebben we ook nog het onderwerp Embry. Dat is het nu al 2 dagen en ik ken hem net aan 2 dagen dus hij is vaak mijn onderwerp. Zijn bruine ogen waar ik in verdronk en zijn warme arm om mijn schouder als ik het koud had. De kou striemde opeens langs mijn schouders nu ik er aan dacht. Ik was zo de deur uitgerend omdat ik anders waarschijnlijk niet meer weg zou mogen. Ik rilde even. En ik zag kippenvel op mijn arm staan. Gaat wel weer over. Als ik nu terug zou gaan zou ik morgen pas na school weer kunnen dus ik kan beter hier blijven zitten. ik dacht nog een keer aan zijn ogen en zwijmelde even weg, ik vond hem echt super leuk. Maar hij was ook superleuk, je zal vast zien dat als we morgen op school komen dat hij een vriendin heeft. Die gedachten maakten me erg verdrietig en schudde ik ook snel van me af. Van het onderwerp Embry ging ik naar mijn vader. Zijn grijze ogen die ik van hem had en die altijd twinkelden. Zijn donkere haar, wat ik ook nog is van hem had. Ik pakte een pluk zwart haar vast en keek erna. ‘Ik mis je nog steeds papa’ fluisterde ik keek omhoog naar de lucht waar het inmiddels donker was. Ik moest maar is teruggaan. Ik begon mijn terugweg en wist eigenlijk helemaal niet hoe ik hier gekomen was en ploeterde maar wat door als ik nu maar terugkwam. Toen ik na een tijdje nog niet wat bekends tegen kwam begon ik me toch wel zorgen te maken en te stressen. Moest ik nu rechtdoor of gewoon de heel andere kant op gaan? Ik liep nu al een stuk minder fanatiek als in het begin en begon angstig te worden ook omdat het nu wel erg donker was. Ik had ook nooit dat stomme bos in moeten gaan. En dan ook nog is mijn jas vergeten. Ik had het nog steeds niet heel erg warm maar dat was me nu een zorg als ik eerst maar is dat verdomde bos uitkwam dan praatten we dan wel over koud en niet koud. Ik liep nu al een hele tijd door het bos te zwerven en nergens ook maar iets bekends toen ik plots geritsel in de bosjes hoorde. Ik kneep mijn ogen stijfdicht en drukte me tegen de boom tegenover de struik en dacht alleen maar konijntje konijntje konijntje. Ik deed mijn handen voor mijn ogen en toen ik even spiekte werden mijn ogen groot.

Reacties (3)

  • Zangetsu

    volgens mij is het een embrybeestxD

    6 jaar geleden
  • SingToMe

    haha, konijntje konijntje konijntjexD
    xx

    7 jaar geleden
  • channie18

    ahahhaahah snel verder(yeah)

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen