Foto bij Hoofdstuk 10

Sorry mensjes again duurde het 3 dagen >< maar het lukt gewoon niet om sneller te schrijven i.v.m. school ik hoop dat jullie het beetje snappen:)



OMG over de 10.000 woorden en bij hoofdstuk 10 *juicht*

‘Amber?’ klinkt er verbaasd voor mij stond Embry zonder shirt met alleen een afgeknipte spijkerbroek aan. ‘E-embry?’ zei ik verbaasd en haalde nu mijn handen helemaal voor mijn ogen weg en keek hem vragend aan. ‘Wat doe jij in het bos zo laat?’ zei hij. Hij klonk boos en ik keek hem vragend aan hoezo mocht ik niet in het bos zijn rond deze tijd, en hij wel? Dat was toch niet eerlijk? Toch? ‘Ja maar..’ ‘Amber dat was echt dom van je!’ zei hij gefrustreerd en hij liep met grote passen naar mij toe. ‘Ik breng je naar huis toe’ zei hij toen hij vlak voor me stond ik keek omhoog naar zijn gezicht en hij stond strak. ‘Ben je boos?’ zei ik zacht en ik slikte en wendde mijn blik af. ‘Ah kom op Amber zo bedoelde ik het niet’ zei Embry half smekend en ik keek hem even aan. Zijn blik was zacht en ik gaf hem een zachte glimlach hij glimlachte terug en knuffelde me even zijn warmte overspoelde me, twijfelend sloeg ik mijn armen rond zijn middel en wou hem eigenlijk niet meer los maken ‘kacheltje’ murmelde ik. Hij grinnikte even zacht. ‘Waarom ga je dan eigenlijk zonder jas weg’ zei hij nu bezorgd maar hij hield me nog steeds vast. ‘Moeder zeurde’ zuchtte ik en liet hem met tegenzin los. Embry liet mij ook los en de kou striemde weer langs me heen. Toen pas besefte ik me dat hij geen shirt droeg en ging mijn blik automatisch naar beneden. Even onder de indruk keek ik naar zijn buik en toen snel weer in zijn ogen. Die mij ook nieuwsgierig aan het opnemen waren. ‘Kom op dan breng ik je naar huis’ zei Embry uiteindelijk en ik knikte instemmend. Hij liep een paar passen en ik keek hem dommig na ‘kom je nog?’ zei hij lachend wat ik met een glazige blik beantwoordde. ‘Oh wacht ja!’ zei ik uiteindelijk, net iets te hard. Hij lachte even en ik werd rood. Hij lachte weer even en ik rende naar hem toe. Verloor uiteraard mijn evenwicht en viel op de klamme bosgrond. Of dat dacht ik te doen. Embry’s warmte overrompelde me alweer. En ik voelde niet de pijn die ik hoorde te voelen als ik viel. Embry had me opgevangen. ‘Amber gaat het?’ Vroeg hij iet wat bezorgd en ik knikte van wel. Ik krabbelde tegen zijn borst omhoog en ging stevig op mijn voeten staan. Embry liet me los en bekeek me nauwkeurig. Toen hij vast had gesteld dat er niks was keek hij me even in de ogen en lachte hij warm. ‘Zullen we dan maar gaan?’ zei Embry vrolijk en ik knikte onderdanig en volgde hem door het bos. Sneller dan ik had verwacht waren we bij mijn huis en namen we afscheid en spraken nog een keer af dat hij morgen om half 8 hier zou staan. Ik liep naar de deur. Opende die zacht en liep meteen door naar boven omdat het beneden verder helemaal donker was. Niet te geloven dat ik hier nog maar 2 volle dagen was. Het voelde al alsof ik hier zolang was en dat ik Embry al veel langer kende. Ik besefte ook dat ik morgen naar school moest, de 1e keer in een klein dorpje, ik zal het laatste nieuws wel zijn. Mijn hart begon een aantal tellen harder te kloppen. En ik slikte mijn zorgen weg en pakte mijn paarse boekje. Toen ik die in mijn handen had legde ik hem eigenlijk ook meteen weer weg. Ik had geen zin om te schrijven. Ik kleedde me om. Zette mijn wekker. En ging diep onder de dekens liggen. Denkend over hoe het morgen op school zou gaan en over Embry. 1 ding wist ik zeker ik was tot over mijn oren verliefd op deze jongen.

Tuut tuut tuuut tuut. De rode letters van mijn wekker gaven half 7 aan. Ik kreunde en sloeg mijn wekker uit. ‘Ik wil er niet uit’ kreunde ik niet zozeer op iemand gericht. Ik realiseerde me dat ik vandaag naar school zou gaan en dat Embry hier over een uur zou zijn en schoot overeind. Mijn haar stond volgens mij alle kanten op. Snel stapte ik uit bed en liep naar de kast. Viste er een setje kleren uit. Trok dat vervolgens aan en ging naar de badkamer borstelde mijn haar bracht een klein laagje make-up aan en poetste mijn tanden. Fluitend liep ik naar beneden zette mijn tas vast klaar en pakte wat cornflakes en at die op mijn dooie gemak op. Half denkend keek ik op de klok 5 voor half 8 ik sprong gehaast op en ging opzoek naar mijn schoenen. In de kelder kast vond ik ze. Wie zet daar nou in godsnaam schoenen neer? Nou ik blijkbaar maar zelf kon ik het me ook niet meer herinneren. Een paar zachte kloppen op de deur deden me uit mijn dagdroom schudden en ik griste mijn tas die ik net had klaargezet mee en opende de deur. Embry stond er zoals afgesproken en onbewust werd ik rood. Wat was hij leuk. ‘Hé Amber’ zei hij zacht en ik gaf hem een zachte glimlach terug ‘hoi’ was mijn antwoord. ‘Zullen we naar school gaan?’ ik knikte instemmend pakte nog snel mijn jas en sloot de deur zorgvuldig. Op naar de eerste schooldag. Ik wreef nerveus over mijn jas en streek steeds opnieuw mijn haar glad. ‘Rustig Amber het is maar school er gebeurd je niks’ ‘ja maar als ze me nou niet mogen?’ zei ik zacht en mijn stem trilde ligt. ‘Ik zorg wel dat er niks gebeurd’ zei hij vervolgens lief. Opnieuw kleurde ik rood en keek opnieuw naar beneden. alsnog maakte ik me wel zorgen over wat er ging gebeuren en hoe ze zouden reageren op mijn nieuwe school ‘hé ik zorg wel dat er niks gebeurd’ zei Embry nog een keer alsof hij mijn gedachten kon lezen. En sloeg even bemoedigend een arm om me heen drukte me tegen hem aan en liet me toen voorzichtig weer los. Ik keek hem even dankbaar aan. ‘Kijk als je daar kijkt zie je de school’ ik keek voor me uit en zag een klein gebouwtje. Dus zoals ik al had voorspeld was het niet groot. Er stonden niet veel mensen op het schoolplein maar degenen die er stonden keken mij allemaal nieuwsgierig aan. De nieuweling. Langzaam aan werd ik alweer rood en begon te kleuren. ‘Nou Amber dit is de school, het is vast anders dan dat je was gewend in New York, maar het is hier wel gezellig als je eenmaal gewend bent’ zei hij enigszins opbeurend bedoelt ik glimlachte even. ‘Waar is het secretariaat? Ik moet mijn boeken en rooster nog ophalen’ ‘ik breng en help je wel even als je wilt’ bood Embry aan ik knikte ‘ja graag, als je zou willen.’ ‘Tuurlijk wil ik dat wel’ zei hij lachend en trok me mee het gebouwtje in. ‘Mevrouw Green dit is Amber, ze is nieuw’ zei Embry toen we bij het secretariaat waren. ‘Ah Amber hoi, welkom bij ons op school ik hoop dat je het naar je zin gaat krijgen.’ ‘Danku mevrouw.’ Zei ik beleefd ‘hier zijn je boeken en dit is je rooster. Je hebt kluisje 37’ Ze overhandigde me een stapel boeken een papiertje met mijn rooster en een sleuteltje. ´Dankuwel´ ik pakte de stapel boeken van het bureau en wankelde even. Embry pakte snel 3kwart van de stapel over ´dezen til ik wel´ zei hij glimlachend en ik knikte dankbaar. Nadat we mijn kluisje hadden gevonden en al mijn boeken op mijn Engelse boek na erin hadden gepropt liep ik samen met Embry naar hoek van het schoolplein waar een groep lange gespierde jongens staan. ´Sethjeee´ riep Embry op afstand met een meisjes stem en ik grinnikte zacht om Seth´s geïrriteerde gezicht toen hij omkeek ´ik overhandig Amber nu aan jou en als haar iets overkomt dan zwaait er wat´ zei hij lachend en sloeg hem vriendschappelijk op zijn schouder. Hij knikte en wendde zich naar mij toe. ´Ook Engels dus´ zei hij lachend en ik knikte. Zo viel school nog best wel mee.

Reacties (2)

  • channie18

    snel verder(yeah)

    7 jaar geleden
  • Allysae

    snel verder
    heb sinds vandaag een abo op je story

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen