Foto bij Hoofdstuk 13

OH MY ik zag net dat ik 10 Abbo's heb:DDankjulliee:D

Het leek even alsof ik wat hoorde knappen, maar zocht er verder niks achter. Toen ik echter een diepe grom door het bos hoorde schallen werd ik wel een beetje bang, maar ik had Embry beloofd te wachten dus bleef ik zitten. Niet veel later kwam Embry het bos weer uit. Zijn strakke blik verruild voor een medelevende blik. ‘Kom ik breng je naar huis, en ik help je wel met Tess. Als ze het weer flikt heeft ze ruzie’ zei hij zacht. Ik knikte maar bleef nog wel staan ‘Embry..’ begon ik twijfelend. Hij keek me aan ‘wat is er’ vroeg hij bezorgd. ‘Ik hoorde net een diepe grom uit het bos, wat was dat?’ zijn blik werd hard en verzachtte toen wat. Ik weet niet wat het was, maar ga alsjeblieft niet meer alleen het bos in. Was je trouwens bang?’ vroeg hij er bezorgd achteraan. Ik haalde mijn schouders op nooit toegevend dat ik het inderdaad eng vond. Hij lachte even ‘nou kom op we gaan, ik zorg dat er niks gebeurd je hoeft niet bang te zijn’ mijn kaken kleurden rood van schaamte en hij lachte even ‘je hoeft je niet te schamen’ zei hij zacht en streek even met zijn hand over mijn wang waardoor ik aan de gymles dacht en mijn blik afwendde. Hij haalde snel zijn hand weg toen ik wegkeek en keek zelf ook weg, maar ik ving nog net toen ik opkeek zijn teleurgestelde blik op. ‘Zo bedoelde ik het niet’ zei ik zacht en plaatste mijn hand op zijn onderarm. ‘Ik dacht alleen even aan iets niet zo prettigs’ voegde ik eraan toe en hij keek me lief aan en knikte. ‘Geeft niet’ en hij sloeg zijn arm om me heen ‘ik zal er voor je zijn Amber’ fluisterde hij en we liepen samen naar mijn huis. De hele weg had Embry zijn arm om me heen geslagen en het voelde fijn, veilig. Het feit dat hij net het bos was in gerend zou ik later wel op terugkomen, daar zou ik nu niet over gaan zeuren. ‘Nou zal ik je morgen weer komen ophalen voor school?’ ‘Dat zou gezellig zijn’ antwoordde ik al blozend en een grijns bekroop mijn gezicht ook Embry lachte vrolijk en groette me vervolgens ‘half 8 hé Am’ ik knikte vrolijk en huppelde naar de deur ik hoorde zijn bulderende lach. Ik opende de deur ‘Am’ hoorde ik nog van achteren ik draaide me om en Embry stond nog aan de straat ‘ja?’ ‘zou ik je nummer mogen? Krijg jij de mijne als er dan wat is kan je me bellen’ zei hij lief. Ik begon te blozen, en knikte. We wisselden snel de nummers uit en ik liep vrolijk naar binnen. Ik begon me steeds meer op mijn gemak te voelen bij Embry, ik kon ook niet ontkennen dat ik hem steeds leuker begon te vinden. Hij was zo lief, en hij deed zo voorzichtig met me en hij gebruikte me niet. Hij wou me echt helpen. Ik was een gewoon een verliefde puber. We waren eigenlijk om kwart voor 4 al uit maar ik kwam pas om kwart over 5 thuis en mijn moeder zat op de bank met dikkie dik. Ik trok een vies gezicht en wou doorlopen naar de keuken maar mijn moeder stond boos op. ‘Waar ben jij geweest mevrouwtje!’ ik keek haar boos aan en draaide me met een ruk om ‘ik heb nog gepraat met Embry en daarom ben ik later thuis, hij toonde tenminste interesse als ik wat vertel kan ik van jou niet zeggen’ mijn moeder kwam dreigend naar me toe gestampt ‘luister goed jongedame jij gaat luisteren en jij gaat respect voor mij tonen en anders ga je maar wat anders doen’ ‘ik doe niks jij kat me af elke keer weer, je wil zomaar plots verhuizen zomaar ik weet trouwens nog niet waarom en nu heb ik het hier naar mijn zin en dan probeer je me dat te verbieden? Dat is wel heel erg oneerlijk vind je niet? ‘ ze keek me kwaad aan en wou net wat zeggen maar ook ik was kwaad en was haar voor ‘en ook papa is nog niet zo lang dood en jij zit al weer te flikflooien met een ander dat is best wel sletterig’ het laatste schreeuwde ik en voor mama was dat de druppel ze haalde uit en ik hield verbaasd mijn hand op mijn wang en tranen prikten in mijn ogen mijn moeder keek me furieus aan en ik rende huilend weg naar boven. Zou ik Embry bellen? Of niet. Ik pakte mijn mobiel en hield hem twijfelend in mijn hand. Straks was hij druk. Ik weet niet. Ik legde mijn mobiel weer weg en pakte mijn dagboekje erbij en beschreef alles wat ver vandaag was gebeurd. Hoe aardig Seth had gereageerd, de lessen, de gymleraar de reacties op mijn littekens, de reactie van Embry erop hoe Tess had gedaan en hoe we later samen nog hadden gepraat ook had ik zijn mysterieuze verdwijning beschreven in elk detail. En tot slot wat er net was gebeurd tussen mij en mijn moeder. Toen ik het boekje weer had opgeborgen en net had besloten dat ik Embry niet zou bellen begon mijn mobiel te trillen. SMS. Ik keek op mijn mobiel en zag Embry’s naam staan. Mijn hart maakte een sprongetje en ik drukte op openen. He Amber, hoe is het? Alles nog goed? Ik dacht laat ik even testen of het wel het goede nummer is. Xx Embry. Mijn hart bonsde in mijn keel toen ik op antwoordden drukte. Hoi Embry, ja gaat wel net ruzie gehad met mijn moeder en je test is geslaagd x. Amber ik drukte op verzenden en legde hem weer op mijn nachtkastje. Bijna meteen kreeg ik een nieuw sms’je terug. Opnieuw maakte mijn hart een sprongetje. Ik opende hem en schoot met mijn ogen over de regels. Ik werd helemaal warm van binnen en zei de woorden zachtjes na. Gaat het wel dan? Ze heeft toch niks naars gedaan? Als er wel wat is bel me dan alsjeblieft. Zoals ik al eerder zei ik zal er voor je zijn. Xx Embry een glimlach verscheen als vanzelf op mijn gezicht en drukte op beantwoorden. Ik legde snel en kort uit wat er was en drukte weer op verzenden. Opnieuw kreeg ik antwoord. Deed het veel zeer? Dat was echt niet aardig, maar goed dat ik er niet bij was. Anders had ik je wel geholpen, het lijkt me echt super vervelend als je moeder zo doet. Nou ja vertel dat morgenochtend, je moet gaan slapen anders krijg je slaaptekort tot morgen Xx. Embry. Ik besloot zijn raad op te volgen, naar beneden gaan om nog wat te gaan eten was geen optie want dan liep ik mijn moeder zeker weten tegen het lijf en dat wou ik niet. Ik schoot snel in mijn beertjes pyjama, zette de wekker en ging ver onder de deken liggen. Ik had een superdikke deken omdat ik het normaal best snel koud kreeg. Embry had het nooit koud. Bedacht ik als vanzelf. En opnieuw denkend aan Embry viel ik in slaap.

Reacties (2)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen