Foto bij Hoofdstuk 14

oke volgens mij gaat mijn inspiratie achteruit x.x fouten of ideeen waardeer ik(A)dus als je wat weet zeg het:D

Ik was nooit echt een ochtendmens geweest maar deze keer was het anders, mijn humeur was perfect en werd met een glimlach wakker. Kleedde me aan en huppelde naar de badkamer deed mijn haar in een hoge staart en poetste mijn tanden. Beneden pakte ik snel mijn tas in en zag dat ik nog 10 minuutjes had om te eten. Snel at ik mijn muesli en schoot in mijn schoenen. 5 minuten, ik was snel vandaag. Ik griste nog snel een appel uit de fruitmand omdat ik nog steeds wat honger had en draaide me om richting de deur. ‘Amber’ krijste er plotseling de stem van mijn moeder door de hal en ik draaide me geschrokken om. ‘J-ja?’ stotterde ik ze stond onderaan de trap in haar badjas. ‘wat doe je?’ ‘euhm.. naar school gaan?’ zeg ik een beetje verbaasd en ze knijpt haar ogen samen ‘ik geloof je niet, die jongen komt zeker zo weer’ ‘euhm.. ja maar..-‘ ‘kijk zie je wel! Je zit gewoon wat anders te doen’ ze kwam dreigend op me af lopen en ik draaide me vliegensvlug om en vluchtte de deur uit. Niet om me heen kijkend rende ik hard richting de weg mijn blik alleen op de grond gevestigd om te zorgen dat ik niet over iets zou struikelen en hard op de grond te vallen. Ik knalde tegen iets groots aan wat mij de weg versperde en ik struikelde achterover en werd opgevangen door 2 warme handen ‘wat doe jij dan?’ vroeg Embry verbaasd en ik keek net zo verbaasd op. ‘Euhm.. vluchten voor mijn moeder’ zei ik schaapachtig en hij keek even naar de deur waar mijn moeder kwaad stond te kijken ze keken elkaar even boos aan en toen draaide mijn moeder zich om en sloeg de deur kwaad dicht. ‘Dat was dus mijn moeder’ zuchtte ik. Hij controleerde me even en keek toen nog een keer met een zwarte blik richting de deur. ‘Gaat het nog van gisteravond?’ zei hij zacht en ik knikte, op mijn wang was niks meer te zien. ‘Kijk ik ben op mijn motor’ zei hij trots en mijn ogen werden groot toen ik naar het stalen gevaarte keek. ‘Een motor?’ zei ik benauwt ‘gaat het?’ ik knikte ‘ja hoor’ zei ik en ik haalde raspend adem ‘weetje het zeker’ ik keek hem met grote wilde ogen aan en knikte ‘ja hoor een motor leuk’ piepte ik ‘ik zorg wel dat je niks overkomt’ zei hij lief en ik knikte nog wat onovertuigend. Hij gaf me zijn helm aan en ging zelf zitten. Toen hij zag dat ik geen aanstalten maakte om op te stappen wenkte hij me en ging ik achter hem zitten en sloeg mijn armen wat twijfelend maar erg stevig om hem heen. Toen het gevaarte aanzette verstrakte ik mijn greep en hij grinnikte zachtjes. ‘Nou Amber daar gaan we’ zei hij nog en scheurde toen weg op weg naar school. Iedereen keek op van het gebrul van die motor en ik hield me nog steeds krampachtig vast aan Embry. Toen we stilstonden kwam ik houterig van de motor af en trok de helm van mijn hoofd af. Embry zette hem op slot en pakte mijn helm over ‘dat viel wel mee toch?’ zei hij grijnzend en ik knikte niet erg overtuigend waardoor hij nog harder moest lachen. ‘Nou kom op watje we gaan de rest opzoeken.’ Zei hij nog nalachend en ik knikte. ‘Hoi jongens!’ schreeuwde Embry al op 20 meter afstand naar de rest van de groep waardoor ze allemaal opkeken en hun hoofd in onze richting draaiden. ‘Hoi Embry! Hoi Amber!’ riepen ze allemaal in koor en Seth riep ‘AAMMMMMBEEEEEERRRRRRRR’ tussen de rest door waardoor ik moest lachen en even zwaaide. Hij zwaaide uitbundig terug waardoor ik nog harder moest lachen. ‘Ook hoi Seth’ zei ik droog waardoor hij moest lachen. De bel ging al snel en samen met Seth liep ik lachend naar de les. De lessen gingen snel en de pauze kwam dus ook snel ik liep alleen naar de kantine omdat Seth nog even wat moest opruimen. Op mijn dooie gemak liep ik richting de kantine toen Tess opeens naast mij kwam lopen. Ik keek haar even verbaasd aan ‘hoi Tess’ zei ik droog en ze wierp me een kwaadaardige blik toe. ‘Luister goed mens, voor jij kwam zag Seth mij nog staan! En nu jij er bent is dat weg!’ ik keek haar verbaasd aan en nog steeds keek ze kwaad ‘en hetzelfde geld voor mijn zus, zei zit bij Embry in de klas en ook Embry kan over niks anders meer praten dan over jou. Dus ik zou maar zorgen dat het veranderd anders gaat het jou nog zwaar vallen. Blijf maar bij de hele groep uit de buurt want zoals ik al zei anders ben jij het haasje.’ Pats boem goede humeur verdwenen Tess liep heupwiegend we net iets voor mij de kantine in. Ik zuchtte nog een keer en liep ook de kantine in. Ik zag Embry’s gezicht en op zijn gezicht verscheen een lach van oor tot oor toen hij me zag. Onovertuigend glimlachte ik terug en liep naar de tafel. ‘Hé’ zei ik zuchtend en 8 paar ogen keken me bezorgd aan. ‘Niks, ik ga buiten zitten als jullie het niet erg vinden’ en ik stond op en slofte naar buiten. Ik ga wel hoorde ik nog ergens op de achtergrond maar schonk er geen aandacht aan. Buiten was het voor de verandering een keer droog en ik ging op het nog klamme bankje op het plein zitten. Ik pakte een broodje uit mijn tas die ik vandaag van thuis had meegenomen en begon hem langzaam op te eten. De deur zwaaide open, verbaasd opkijkend keek ik recht in Paul’s gezicht. Een zwak glimlachje sierde mijn gezicht en Paul zijn witte tanden kwamen ook tevoorschijn toen rond zijn lippen een glimlach vormde. ‘He, wat is er?’ vroeg hij licht bezorgd en ik keek hem verbaasd aan ‘je bent zo sip’ verduidelijkte hij en hij ging naast me zitten. ‘Oh niks’ ‘Amber lieg niet tegen jezelf je kan het duidelijk zien’ zei Paul ‘ik kwam Tess net tegen’ zuchtte ik verslagen en hij knikte ‘ze is niet bepaald aardig voor je hé’ zei hij rustig en ik schudde mijn hoofd. ‘Wat zei ze dan?’ vroeg hij nieuwsgierig verder toen de stilte maar niet werd doorbroken ‘niks?’ zei ik vragend hopend dat ik eronder uit kwam maar Paul’s sarcastische blik was niet te ontlopen opnieuw zuchtte ik ‘je word eng’ zei ik grinnikend en hij glimlachte even weer. ‘Maar vertel’ ik keek hem even boos aan dat hij niet van onderwerp wou veranderen en hij glimlachte verontschuldigend. ‘Ze zei dat ik bij jullie uit de buurt moest blijven en vooral bij Embry en Seth want haar Tess en haar zus denken dat het door mij komt dat Embry en Seth hun niet meer ziet staan. En als ik het niet zou doen.. Dan ‘zou het me zwaar vallen’ ’ het laatste imiteerde ik van Tess en richtte mijn blik naar de tegels op de grond. ‘Tuurlijk doet ze dat niet, ze zou niet durven niemand doet mijn vriendinnetje zomaar pijn’ zei hij boos en aaide toen door mijn haar zodat het helemaal in de war zat. ‘Kom op, mee naar binnen jij. Straks word je ziet en ik denk niet dat Embry dat erg op prijs stelt’ zei hij knipogend en ik keek hem vragend aan terwijl er langzaam een blos op mijn gezicht nestelde waardoor Paul moest lachen ‘kom op tomaatje mee naar binnen’ hij sprong zelf op en trok mij mee naar binnen en geloof het of niet ik voelde me een stuk beter als een paar minuten daarvoor. Het luchtte op om met iemand te praten. 1 ding was zeker, dat ging ik vaker doen!

Reacties (2)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen