Ik beet op mijn lip terwijl ik naar het scherm van mijn laptop staarde.
Het kampvuur was ongemakkelijk, maar gezellig. Het was vrij ongemakkelijk omdat iedereen de gespannen sfeer tussen mij en Embry opmerkte.
Ik was bezig met een uitgebreide mail naar Jasmine te sturen. Voor de zoveelste keer vandaag luisterde ik Who's next van Porcelain Black. Ik was echt vreselijk verliefd op dat nummer.
Stiekem miste ik mijn ouders ook wel een beetje, al had ik ze het nog niet vergeven dat ze me in dit gat hadden gestord. Wat moesten ze wel niet gedacht hebben? Dat ze zomaar van me af kwamen?
Nooit heb ik eigenlijk echte gezinsliefde of familieliefde gekend. Al hun aandacht ging uit naar mijn oudere broer Drew.
Hij was wel altijd lief voor me, als ik ergens verdrietig om was kwam hij me steunen. En hij was de enige die me een cadeautje gaf als ik jarig was. Hij was de enige die me niet haatte of pestte.
Tot hij een ongeluk kreeg.
Ik was vanaf dat moment vastbesloten om echt iets te gaan maken van mijn leven, om te laten zien dat ik toch nog ergens goed voor was. En dat was zingen.
Maar zoals altijd werden de goede dingen me niet gegunt.
Sinds het overlijden van Drew werden mijn ouders alleen maar chagrijniger, het duurde een tijdje voor ze me beide een zwak glimlachje konden tonen, maar verder dan dat ging het ook niet.

Ik was zo diep in gedachten dat ik niet door had dat iemand mijn kamer binnen was gekomen.
''Hey, Kim.'' Ik glimlachte zwakjes en verzond de email snel.
''Hey, wat ben je aan het doen?'' Kim kwam naast me op bed zitten en lachte haar prachtige glimlach. Ik haalde mijn schouders.
''Ik ben niet echt met iets bezig.'' Kim knikte en keek om zich heen.
''Je hebt je spullen nog niet uitgepakt.'' Viel haar op. Ik keek om me heen. Ze had gelijk, en het was me nog niet eens opgevallen. Ik ben zo gewent om uit mijn koffer te leven en te touren, dat het me niet eens te binnen was geschoten dat ik mijn koffers zou kunnen uitpakken. Ik zou hier immers een jaar blijven.
''Zal ik je helpen?'' Bood Kim vriendelijk aan.
Helaas sloeg ik haar aanbod af. Ik had het niet zo op gezeldschap. Ik was liever alleen.
De enige die ik 24/7 bij me kon hebben is Jasmine.
''Mag ik wat vragen?'' Ik knikte en stond op waarna ik naar de spiegel liep die aan mijn muur hing.
Ik vlocht snel mijn haar samen en wachtte geduldig op Kim's vraag.
''Waarom ben je zo.. zo.. afstandelijk en negatief.''
Ik draaide me om en aarzelde even. Hoe ging ik dit Kim duidelijk maken zonder haar te kwetsen?
''Omdat ik hier niet voor de lol ben, ik pas niet bij jullie.''
Wist ik uiteindelijk te mompelen. Naar mijn idee klonk het niet heel verkeerd, maar meestal zat ik zelfs naast mijn eigen gedachten. Negen van de tien keer had ik de dingen fout.
''Wanneer ga je weer weg?'' Ik vond het vreemd dat Kim zo geïnteresseerd was in mijn leven.
''Volgend jaar.'' Ik veegde een beetje uitgelopen mascara onder mijn oog vandaan. Ik had niet gehuild of zoiets, het was gewoon uitgelopen.
''Moet je dan geen vrienden maken?'' Verward draaide ik me terug naar Kim.
''Hoezo? Over een jaar ben ik hier weg en dan zie ik jullie waarschijnlijk nooit meer.''
Ze wist dat ik gelijk had, maar ze zou het nooit gaan toegeven.
''Het lijkt me ook niet leuk om een heel jaar alleen te zijn.''
Ze moest eens weten, eigenlijk ben ik al mijn hele leven alleen. Ik heb nooit echte vrienden gehad. Al telt Jasmine wel voor honderd.
''Ik ben het gewent.'' ''Omdat je zoveel op reis bent voor je carriére?''
Ik knikte vaagjes.
''Onder andere.'' ''Wat nog meer dan?''
Zeg, gaat zij nou nooit haar klep houden? Deze mensen kunnen wel zeuren zeg. Paul ookal.
''Vervelende thuissituaties van vroeger, geen verder uitleg mogelijk.'' Mompelde ik een beetje geïrriteerd.
Kim gaf geen antwoord, dus ik ging ervanuit dat ze me wel begrepen had.
''We hoeven geen vrienden te worden als je niet wilt, maar als je niet alleen wilt zijn kan je altijd naar mij komen.''
Ik draaide mijn hoofd van haar weg en keek uit het raam. Ik beet hard op mijn lip om de tranen binnen te houden.
Ze wilde echt met me omgaan? Echt? En niet eens voor mijn carriére.
Kim verliet zachtjes mijn kamer en liet me alleen.
Ik ben ook zo dom, ik zorg dat er niemand bij me in de buurt kan komen, maar wat nou als dat nou juist het verkeerde is?
Ik bedacht me geen seconde en rende mijn kamer uit.
''Kim!'' Kim liep over het veld naar het bos, in de richting van het huisje van Sam en Emily.
Kim draaide zich met een big smile om.
''Zullen we iets leuks gaan doen?''

Reacties (5)

  • Rembrandt

    haha Kim moest haar gewoon schuldgevoel aanpraten
    maarja zo lukt het ook zo te zien ;D

    8 jaar geleden
  • benign

    ahhwwwww, ze begint gevoelens te krijgen <33 :p

    8 jaar geleden
  • SEXYSTYLES

    Goedzo meske!

    8 jaar geleden
  • justineeee

    snel verder

    8 jaar geleden
  • xoxPrisxox

    super!
    snel verder
    je hebt nieuwe abo(H)

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen