In het donker loop ik terug naar huis. Het is alweer vreselijk laat geworden, dus ik moest in mijn eentje terug lopen.
Ik voelde me totaal niet op mijn gemak, ik had het gevoel alsof ik gevolgd werd.
En algauw kreeg ik mijn gelijk.
Iets met witblonde haren schoot voor me langs. Mijn adem stokte in mijn keel en ik stopte met lopen.
Ik voerde mijn tempo ietsjes op en begon wat sneller te lopen.
Misschien verbeeldde ik me deze dingen maar en zou het allemaal voorbij zijn zodra ik mijn huis had berijkt.
Weer schoot het voor me langs, maar dit keer voelde ik koude vingers over mijn arm strijken.
Mijn adem haperde even toen ik mijn arm terug trok.
Mijn intuïti zei dat dit niet klopte, dat het wel echt was en dat ik zo snel als ik kan weg moest komen.
Zo snel als ik kon zette ik het op een rennen, al zei iets in me dat het een verloren zaak was en dat ik dit toch nooit zou kunnen winnen.
Onbewust prikte er een paar tranen achter mijn ogen. Ik wist niet eens waarom ik moest huilen.
Misschien van angst. Ik huilde niet snel, dus ik kon mijn emoties op dit moment niet zo goed plaatsen.
Omdat ik zo in gedachten verzonken was had ik een uitgestoken boomwortel niet gezien die net boven de grond uitkwam.
Mijn handen waren te laat om me op te vangen, waardoor ik met een harde klap op de grond knalde.
Mijn hoofd tolde en de pijn galme door mijn schedel.
Ik had het gevoel alsof mijn ogen alle kanten op draaiden, ik zag alles dunnel. Dit was absoluut niet goed.
Nog steeds was dat gevoel dat ik gevolgd werd er, dus ik probeerde zo snel als ik kon op te staan. Ik viel nog een paar keer, maar uiteindelijk lukte het. Zonder te kijken rende ik een richting in - in het bos.

Na een minuut of vijf stopte ik met rennen en keek ik moeizaam om me heen. Mijn hoofd tolde nog steeds, maar de angst was een beetje weggeëbd.
Een koude windvlaag omarmde me. Ik was verdwaald, ik had géén idee waar ik op dit moment was.
Ik haalde mijn hand door mijn haar en voelde iets vochtigs. Snel bracht ik mijn hand naar mijn gezicht om het te kunnen zien. Ik bloedde, mijn hoofd bloede.
Weer voelde ik de koude handen op mijn armen.
Geschrokken draaide ik me om. Twee vuurrode ogen keken me duivels aan. Toen de ogen het bloed op mijn handen en mijn hoofd opvingen kleurden de ogen zwart.
Ik haalde raspend adem en voelde hoe vijf koude vingers om mijn keel gleden en zijn vingers zich in de dunne huid van mijn keel boorden.
Tranen drupten uit mijn ogen. ''Shhhht..'' Probeerde het blondje me te sussen.
''Laat.. me.. los..'' Stotterde ik. Het blonde meisje met de vreemde ogen keek me aan en boorde haar sterke nagels nog wat dieper in de huid van mijn keel.
''Nee, snoepje, jij bent mijn avondeten.''
De pijn was ondraaglijk. Ik weet niet hoe ik het moet beschrijven.
Ze raakte afgeleid door een wolven gejank, wat voor mij het teken was om te kunnen ontsnappen.
Ik sloeg de ijkoude hand weg en zette het op een rennen.
Alles leek hier zo op elkaar, ik was hopeloos verdwaalt.
Ik wist dat ik achtervolgd werd en dat ik me net zo goed over kon geven.
Ik had geen flauw idee wat voor wezen die vrouw was, maar ze was ongelooflijk sterk, knap en koud.
En ik was blijkbaar haar avondeten. Was het een kannibaal? Of een vampier? Maar vampiers bestaan toch helemaal niet?
De koude hand pakte mijn pols en met een ruk werd ik op de grond gesmeten.
Ik schreeuwde het uit van de mijn toen ik iets hoorde 'knakken' of breken in mijn pols.
Ik rolde over de grond van de pijn en krijste zo hard als ik kon.
Misschien zou iemand me horen en me komen rennen.
Plotseling hoorde ik geritsel in de bosjes, wat me niets kon schelen. De pijn was té erg om te negeren.
Ik hoorde de vrouw schreeuwen, ik hoorde haar wegrennen. Ik zag wolven, maar het zal allemaal wel een hallucinatie zijn geweest.
Ik sloot mijn ogen weer en probeerde de pijn weg te schreeuwen.
Mijn kaken klapten hard op elkaar toen ik mijn pols voelde. Het deed verschrikkelijk veel pijn.
Luide snikken verlieten mijn mond toen ik bij mezelf bedacht dat ik zou worden vermoord hier. Of door die angstaanjagende vrouw, of de wolven die ik zojuist had gezien. Als het allemaal dan geen verbeelding was, tenminste.

Reacties (7)

  • Rembrandt

    een explosie van hoofdstukken ..leuk!
    en eerlijk gezegd reageer ik altijd op de laatste hoofdstuk als er een paar achter elkaar geschreven is
    maar bij jouw zet ik bij elke hoofdstuk een reactie
    don't ask me why want ik weet het zelf niet <3

    8 jaar geleden
  • benign

    ahhwww!!! dat is zielig!

    8 jaar geleden
  • Octopussy

    awhie. hoe lang is ze er nou ? nog niet eens een week ? hmpf, en dan al aangevallen. bah.

    8 jaar geleden
  • SEXYSTYLES

    Woeeeh nu weet ze het wel ongeveeeer.

    8 jaar geleden
  • GIBBEH

    Nooooooooooooooooooooooooman. ;o
    verder. ;o

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen