Woedend liep ik bij Quils huis de trap op. Ik had bijna anderhalf uur moeten lopen omdat ik zo langzaam liep. Mijn voeten deden pijn, mijn hoofd bonkte van de vele tranen die ik gelaten had en ik voelde me kut.
Ik begreep absoluut niet waarom Embry het aan me gevraagd had. Hij had toch moeten weten dat als ik er niet zelf over begin, ik er niet over wil praten? Of ben ik nou gek?
Ik stormde de trap op en rende zo snel als ik kon over de gang naar mijn kamer.
Met een vermoeide zucht sloot ik mijn slaapkamerdeur weer en liep naar mijn nachtkastje waar ik een klein schemerlichtje aanknipte.
Ik liep naar mijn kast waar ik een t-shirt zocht om in te slapen. Dat werd een simpel wit t-shirt.
Langzaam trok ik mijn skinnyjeans uit waardoor ik alleen nog in mijn lingerie en een simpel t-shirt voor mijn kast stond.
Ik wierp een vlugge blik op mijn spiegel toen mijn adem in mijn keel bleef steken. Ik was niet alleen in deze kamer.
Er zat iemand op mijn bed, maar door het zwakke licht kon ik de gedaante op mijn bed niet herkennen.
Met een ruk draaide ik me om. Embry.
"Ik wil niet met je praten, Embry." Mompelde ik zachtjes.
Ik hoorde hem zuchten waarna hij opstond.
Zo snel als ik kan probeerde ik mijn shirt aan te trekken. Helaas voor mij zat hij binnenstebuiten en kreeg ik hem voor geen mogelijkheid meer goed.
Uit frustratie wilde ik hem op de grond gooien tot een roestbruine hand me voor was.
Embry was voor me komen staan en draaide het shirt zonder enige moeite weer goed.
Ik zuchtte vermoeid. Ik wilde niet dat hij hier was.
"Handen omhoog." Ik stak mijn handen in de lucht en rolde met mijn ogen.
Langzaam trok Embry mijn shirt omhoog. Door het langzame tempo dat hij ervoor gebruikte, kriebelde de stof over mijn blote huid.
"Handen omhoog." Mompelde hij voor de tweede keer.
Weer stak ik mijn armenb in de lucht waarna Embry mijn witte t-shirt over mijn armen en hoofd trok.
Hij trok de stof naar beneden waardor het t-shirt goed zou komen te zitten.
Hij liet zijn handen op mijn heupen rusten en keek me afwachtend aan.
Ik had hem niets te zeggen, dus ik hielt dan ook wijs mijn mond.
"Ik sprak met Quil en Jacob," Begon Embry rustig. Ik trok mijn wenkbrauwen op.
"Ik had er niet naar moeten vragen, als je had gewilt dat ik ervan zou weten had je het me wel verteld. Het spijt me, ik maakte me gewoon zorgen."
Beduusd keek ik hem aan. Hij maakte zich zorgen?
"Maar alles gaat toch gewoon goed?" Probeerde ik.
"Volgens de andere jongens niet."
Dit zette me even aan het denken. Hadden de andere jongens gezegd dat het slecht met me ging?
"Ze zeggen dat je alleen happy bent als je met mij bent."
Ik glimlachte zwakjes.
"Maar jij maakt me happy." Fluisterde ik. Het was echt waar, hij maakte me zo gelukkig.
"Daar gaat het niet om," Verward keek ik hem aan. Wilde hij me niet gelukkig maken?
"Ik wil je kunnen troosten als het nodig is." Ik glimlachte zwakjes. Hij trok me in zijn armen en drukte een kus op mijn kruin.
Embry was het beste vriendje ooit! Wacht eens.. Er was nog niks officieel..
"Ehh, Embry?" Probeerde ik.

Reacties (12)

  • Zenith

    OPJEOPASJGSDKG<3

    8 jaar geleden
  • GIBBEH

    SWEEEEEET. :3

    8 jaar geleden
  • Emrys

    Gohh
    Maak het officieel:D

    8 jaar geleden
  • benign

    aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaahhhwwwww, ik ben addicteed<33
    snel verder<33

    8 jaar geleden
  • xxxsmile

    snel verder.<3333

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen