Foto bij Hoofdstuk 17

yes neiuw stukje ja het duurt steeds lang ik weet >< het spijt me:)

Ik gaf een kleine gil en greep me vast aan het eerste wat ik voelde. Het shirt van degene die me had opgetild. ‘Sst Amber, ik ben het. Ik breng je naar de schoolarts’ ik huilde nog zachtjes en toen ik een paar keer knipperde kwam mijn beeld wazig terug. Ik zag vaag Embry’s gezicht en hield me goed vast aan zijn shirt. Mijn adem kwam raspend uit mijn longen. Embry’s warmte was drukkend. Maar voelde prettig. Omdat het al niet erg warm was buiten was wat extra warmte wel welkom, je zou denken dat het een kacheltje is zo warm hij altijd is. Hij liep in stevig tempo door en ondertussen deed hij een poging mij te sussen. Mijn beeld werd langzaam scherp en zag ook Paul en Seth achter Embry aanhobbelen. Ook mijn maag knorde nog maar daar leken hen niet echt op te vallen. ‘Paul doe die deur is los’ gromde Embry ongeduldig en Paul schoot langs hem heen om de deur los te doen. Embry stapte het warme gebouw in waardoor ik op normale temperatuur begon te raken. De disco in mijn hoofd werd ook alleen maar erger en de wereld begon onaangenaam te draaien. Mijn vingers klemden zich nog strakker om Embry’s shirtje. En ik zag dat hij me bezorgd aankeek, wat zeg ik? Ik zag hem wel 2x bezorgd kijken. ‘Waarom zijn er 2 Embry’s’ piepte ik en kneep mijn ogen stijf dicht. Mijn hoofd begon alleen maar erger te bonken en mijn maag harder te knorren. ‘Nog heel even we zijn er bijna’ fluisterde Embry ongerust en begon zo mogelijk nog harder te lopen. ‘Mevrouw? Amber voelt zich niet goed’ hoorde ik hem bijna meteen daarna zeggen en hoorde een ‘o’ geluidje en al snel daarna ‘kom snel binnen’ ‘Paul, Seth? Wachten jullie hier?’ ik hoorde niks dus nam aan dat ze knikten en toen ging er 2 deuren dicht. Heel langzaam werd mijn dubbel zien weer normaal zien en keek ik om me heen waar we waren. De schoolarts. Een jonge vrouw keek me vriendelijk aan en Embry zette me voorzichtend op het ‘bed’ neer. ‘Zo wat is er aan de hand? ‘ ze vroeg het meer aan Embry dan aan mij en Embry gaf rustig antwoord. ‘We liepen vanochtend op het schoolplein en toen zag ze opeens niks meer.’ ‘Oké, heb je nog ergens meer last van?’ vroeg ze vervolgens aan mij? Je ziet namelijk wel bleek’ dat laatste voegde ze er nog even extra aan toe. ‘Euhm.. hoofdpijn? En ik zag net dubbel’ fluisterde ik. En ik zag de arts knikken. Mijn maag knorde alweer en ik keek schamend naar beneden. ‘Heb je wel gegeten vanochtend?’ langzaam kleurden mijn kaken weer rood en schudde mijn hoofd. ‘Nee’ zei ik zacht. ‘Nou ik zou je adviseren om naar huis te gaan wat te eten en dan lekker in bed te kruipen, zodat je ook van je hoofdpijn afkomt. De duizeligheid en het niks zien komt waarschijnlijk gewoon doordat je niet gegeten hebt vanochtend.’ ‘Oké, dank u wel’ ‘graag gedaan, sterkte nog!’ ik stond voorzichtig op en liep schuifelend naar de deur toe met Embry op mijn hielen. Eenmaal op de gang stonden Paul en Seth meteen recht toen wij de deur door kwamen. ‘En?’ vroegen ze in koor. Ik glimlachte verlegen en legde de situatie uit. ‘Wil je een broodje van mij?’ vroeg Embry terwijl hij al bijna z’n brood uit zijn tas had gepakt en mij een broodje met jam in mijn handen duwde. ‘Eet maar op’ ‘dankje’ zei ik zacht en begon op het broodje te knabbelen ‘kom, dan melden we je af en daarna ik breng je naar huis’ ik knikte en liep naast Embry mee naar het ‘absentie’ kamertje. ‘Wacht naar huis?’ zei ik benauwd. Mijn moeder vermoord me. Mijn ademhaling versnelde weer en ik liet me tegen de muur aanleunen. ‘Amber je moet echt naar huis, je bent ziek’ ‘m’n moeder vermoord me’ piepte ik angstig ‘ik blijf wel bij je, wil je dat’ ik twijfelde even maar knikte toen. Hij glimlachte even en pakte mijn hand en kneep er zachtjes in. Vervolgens drukte hij op het belletje en kwam de vrouw die over absenties ging tevoorschijn. Embry sprak de vrouw aan en legde mijn situatie uit. Ze knikte, noteerde het en Embry sleepte mij mee naar zijn motor. Ik mocht dit keer voor Embry zitten zodat ik niet kon vallen. Zijn armen gingen langs de mijne naar zijn stuur waardoor ik geen kant op kon en zijn hoofd bovenop mijn helm voelde. Mijn hoofd bonkte nog wat harder en vlinders in mijn buik vlogen overal. Ik was zo verliefd op deze jongen. Voor heel even vergat ik mijn hoofdpijn, maar dat was snel voorbij. En ik concentreerde me weer op de weg voor me. Bij mijn huis begeleide hij me naar de deur. Ik keek twijfelend om me heen en keek daarna benauwd naar de voordeur ‘ik blijf bij je, beloofd’ fluisterde Embry in mijn oor. Ik stopte uiteindelijk toch de sleutel in de voordeur draaide hem om en liep naar binnen. Deed een stap opzei om Embry er langs te laten en kneep mijn ogen even stijf dicht omdat mijn hoofd hevig begon te protesteren tegen alles wat ik deed. Met stijf dichtgeknepen ogen gooide ik de deur dicht en draaide me om naar Embry. ‘Gaat het?’ voorzichtig opende ik mijn ogen en keek hem aan. ‘Ja gaat wel, hoofdpijn word alleen wat erger’ ‘waar is je kamer? Je moet gaan slapen, daar wordt het beter van’ glimlachte hij ‘boven’ hij pakte mijn hand en trok me zachtjes mee de trap op. Halverwege werd ik duizelig en wankelde ik iets Embry merkte het en trok me snel weer in evenwicht voordat ik achterover de trap zou afvallen. Boven wees ik mijn slaapkamer deur aan en gingen naar binnen. ‘Kom op’ zei Embry zacht en duwde me op mijn bed. ‘Wil je je nog omkleden?’ ik knikte ‘ik wacht wel even op de gang, roep me maar als je klaar bent’ snel kleedde ik me om. schuifelend liep ik naar de deur en opende hem. ‘Embry stond op de gang rustig te wachten en toen hij me zag in mijn joggingbroek en te groot shirt kreeg hij een glimlach. We liepen samen de kamer weer in. Naast elkaar ploften we op het bed en als vanzelf leunde ik naar hem toe omdat hij zo heerlijk warm was. Hij sloeg een arm om me heen en ik nestelde me nog wat meer tegen hem aan. langzaam dommelde ik weg toen ik opeens voelde hoe Embry me zachtjes optilde en me in bed legde. Toen hij zeker wist dat ik goed lag voelde ik zijn warme armen langzaam wegglippen. Zacht stommelend liep hij naar de deur toen hij die net open wauw doen fluisterde ik zijn naam waardoor hij opkeek. ‘Embry, niet weggaan’ fluisterde ik weer en de tranen begonnen alweer te stromen ‘alsjeblieft, ik ben bang’ dat laatste zei ik nog zachter want hij leek het te horen want hij draaide zich bijna acuut om. ‘Rustig Amber, ik zal niet weggaan’ fluistert Embry zacht. ‘Voor wie ben je bang dan?’ vraagt hij er zacht achteraan toen hij op zijn knieën bij mijn hoofd zat ‘mama’ antwoordde ik gesmoord en ging rechtovereind zitten ‘Ga alsjeblieft niet weg’ snikte ik nog zachtjes. Voorzichtig kwam hij naast me zitten en sloeg hij troostend een arm om me heen. Ik drukte mijn hoofd tegen zijn schouder aan en snikte daar zacht verder. Hierna sloeg hij ook zijn andere arm om me heen en trok me bij hem op schoot. ‘Sst Amber, rustig maar. Ik bescherm je wel. Je bent veilig’ suste hij me. En ik moet toegeven dat als hij me zo in zijn armen hield het erg beschermend voelde. Langzaam dommelde ik weer weg tegen zijn schouder aan en hij bleef zachtjes lieve woordjes tegen me zeggen. Opnieuw legde hij me voorzichtig, bijna teder in bed en stopte me in. Maar hij liep niet naar de deur hij ging op de rand van mijn bed zitten en bleef lang naar mijn gezicht staren. ‘Embry’ fluisterde ik haast onhoorbaar. Hij keek op en een zwakke glimlach sierde mijn gezicht ‘kom je naast me liggen, ik heb het koud’ murmelde ik. Hij leek even te twijfelen, ik schoof al wat op. Langzaam liet hij zich naast me op het bed zakken en nestelde ik me tegen hem aan. Hij sloeg een arm om me heen en glimlachte even. ‘Slaap lekker, Amber.’ Fluisterde hij nog. Maar ik sliep al.

Reacties (7)

  • channie18

    snel verder(yeah)

    7 jaar geleden
  • Tweetybum

    *Ching Ching Ching* 'U heeft een nieuwe Abo!' It's Me!
    Super Sonisch Spoedig Snel Verder Please!!

    XxX

    7 jaar geleden
  • MERTENS14

    snel verder ! <3

    7 jaar geleden
  • xoxPrisxox

    love it

    7 jaar geleden
  • Adia

    Awh, ze moeten echt bij elkaar komen!

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen