Morgen was de grote dag. Morgen was de dag dat ik zeventien jaar oud zou worden. Dan was ik even oud als Embry, al werd hij niet ouder.
Niemand hier wist dat ik jarig zou gaan, ze enige die ik het had toevertrouwd was Quil. Hij bleef maar aandringen toen mijn moeder 'De grote dag' had gezegd aan de telefoon.
Ik hoopte dat ze ook zou komen, al was die kans erg klein.
Op mijn blote voeten liep ik door de kleine golfjes van de zee. Embry was met de jongens naar Port Angeles, ik had geen idee wat ze gingen doen maar dat maakte overigens ook niet zo veel uit.
Het was vreemd om niet bij Embry te zijn, afgelopen twee weken waren we zowat onafscheidelijk.
Ik schopte zachtjes een steen weg die in mijn pad lag. Toen ik een vreemd geluid uit de verte hoorde keek ik op. Het was Jacob.
Ik had absoluut geen zin om met iemand te praten, dus ook niet met Jacob.
Waarom was hij eigenlijk niet met de jongens mee?
''Hé.'' Mompelde hij toen hij me naderde. Ik keek recht in zijn ogen en glimlachte zwakjes.
''Hé.''
Zijn blik stond verward toen ik een zwakke poging deed tot glimlachen. ''Is er iets?'' Ik schudde mijn hoofd en keek naar de zee.
Ja, er was wel wat. Ik wilde weten of mijn ouders er morgen bij zouden zijn.
Ik vierde het niet, maar langskomen was toch wel het minste wat ze konden doen?
''Waarom ben je niet met de jongens mee?'' Vroeg ik zonder mijn blik van de zee af te wenden. Jacob haalde zijn schouders op.
''Ik had er geen behoefte aan.'' Ik knikte en keek naar zijn gezicht. ''Heb jij eigenlijk een inprent?'' Jacob's gezicht begon te stralen en in zijn ogen dansten pretlichtjes. ''Ja.''
''Wie? Mag ik haar ontmoeten?'' Jacob knikte en pakte mijn pols.
''Follow the leader.'' Ik begon hard te lachen en dribbelde achter hem aan. Ik was benieuwd naar zij inprent.
''We gaan naar vampiers toe, mijn inprent is half vampier, half mens en tevens de dochter van mijn aardsvijand van vroeger.'' Ik luisterde alleen maar, ik praatte niet door zijn verhaal heen.
We kwamen bij een groot open huis aan met veel ramen. Je zou toch denken dat vampiers in doodskisten slapen en dat er grachten met krokodillen om het huis heen zaten?
Een jongen met bronsgekleurd haar kwam naar buiten. ''Dat is Edward, hij kan gedachten lezen.'' Ik knikte en schudde Edwards hand, die ijskoud aanvoelde.
''Alice kan in de toekomst kijken en Jasper kan je emoties beïnvloeden.'' Vertelde Edward me toen hij me aan iedereen voorstelde. Ik glimlachte en gaf iedereen een hand.
''Waar is je inprent?'' Bella begon te lachen en liep naar de trap. Even later kwam ze beneden met een bééldschoon meisje die verschrikkelijk veel op haar ouders leek, Edward en Bella dus.
''Renesmee.'' Glimlachte het meisje toen ze me een hand gaf. Ik knikte met een glimlach. ''Aliana.'' Ze glimlachte terug waarna ze zich keerde tot Jacob.
Hij steunde met zijn voorhoofd tegen de hare en drukte een vlinderzacht kusje op haar neus waardoor ze begon te giechelen.
''Kom.'' Alice begeleidde me naar de woonkamer waar de rest van de familie al zat. Ik ging op een vrije stoel zitten. Ongemakkelijk bewoog ik heen en weer, waarom keek iedereen me zo aan?
''Wiens inprent ben jij?'' Vroeg Rosalie me uiteindelijk. Ze keek me arrogant aan waarna ze wegkeek om te kijken naar Jacob en Renesmee. Ze maakte een minachtend geluidje waarna ze haar blik met een glimlach weer op mij liet rusten.
''Embry.'' Zei ik zachtjes.
Bella glimlachte, al had ik geen idee waarom, glimlachte ik toch terug.
''Embry is een leuke jongen.'' Wist Bella me te vertellen. Ik knikte met een brede glimlach. Hij was inderdaad een leuke jongen. Al was hij voor mij nog meer dan zomaar een leuke jongen.
Edward glimlachte na mijn gedachten te hebben gelezen.
''Hij mag blij zijn met zo'n meisje als jij. Ik had je eerder ingeschat met Seth, hoe oud ben je eigenlijk?''
''Morgen wordt ik zeventien, maar niemand van de wolfpack mag het weten.'' Zei ik zachtjes.
''Waarom niet?'' Vroeg Alice me. Ze was overduidelijk verbaas. Volgens mij hield zij wel van feestjes geven. Edward lachte en knikte. Ik had gelijk.
Ik legde in een korte lijn uit dat ik het niet wilde vieren omdat ik zeker wist dat mijn ouders me zouden gaan laten zitten, al had ik toch een beetje hoop.
Misschien moest ik die hoop maar laten varen.

Reacties (5)

  • Zenith

    Embry zorgt er al voor(nerd)

    8 jaar geleden
  • xxxsmile

    snel verder.<333

    8 jaar geleden
  • xBarcelona

    ik heb je story in 1 x gelezen,
    AND I LOVE IT<33
    aboo(A)
    SNel verduuuur(flower)

    8 jaar geleden
  • Allysae

    snel verder
    ben heel druk want ik had een 9 voor frans en voor beeldende voorming een 9 en een 8

    8 jaar geleden
  • benign

    Ooeee nice chapter«333 snel verdeer«33

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen