Foto bij Hoofdstuk 27

Zo, heel lang aan gezeten! Ik moet nu snel X-Factor uitslag gaan kijken, dus er zitten soms miss nog spelfoutjes in.. maar ik zal ze zo snel mogelijk verbeteren!:DHoop dat jullie het leuk vinden, want voor de komende dagen even geen hoofdstukken meer helaas... Dus veel plezier met deze extra lange post, want hij is nog langer dan de vorige, maarja hier moeten jullie het dan ook extra lang mee redden! Bedankt voor de kudo's van vandaag! Veel leesplezier en reacties? :3

"Zullen we even gaan zitten?" vraagt hij onzeker en ik knik. We lopen naar de bank, maar hij zet eerst de tv uit. ik had het gevoel dat hij het heel serieus nam en hij echt een gesprek met me wilde gaan voeren waarbij hij niet afgeleid wilde worden. Daarna komt hij comfortabel naast me zitten en vouwt zijn been dubbel om daar vervolgens op te gaan zitten. Hij voelde zich niet erg op zijn gemak en dat zag ik. "Ik weet niet echt helemaal goed hoe ik dit moet zeggen," zegt hij terwijl hij met een verlegen blik op zijn achterhoofd krabt en ik zwijg. Ik durf niks te zeggen, want ik ben bang dat als ik wat zeg, hij zich dan bedenkt en het moment verpest is. Hij staart me even aan en ik hem, we zitten gevangen in elkaars blikken en kunnen niet meer weg kijken van elkaar. "Ik voel me goed als ik bij jou ben, ik voel me mezelf, ik voel me veilig bij jou," zegt hij eerlijk en ik knik. "Ik ook," geef ik toe en dat stelt hem een beetje gerust, maar hij lijkt nog steeds erg zenuwachtig. "Ik kan erg met je lachen en je bent echt helemaal jezelf bij mij en dat vind ik zo mooi aan jou," zegt hij en ik kleur rood door zijn plotselinge complimenten. Ik had geen idee dat hij zoveel voor me voelde. Ik ging de laatste weken dan wel meer met hem om, maar dit had ik er nooit uit verwacht. "Dankje," zeg ik nog blozend. Hij knikt en werpt zijn blik even op de deur en kijkt dan weer terug naar mijn gezicht. "Je maakt me blij, daar hoef je me niet voor te bedanken," zegt hij lief en ik bijt op mijn lip, zulke lieve complimenten was ik niet echt gewend. Wat was hij toch lief! "Het enige is, dat ik een beetje in de war ben, want voordat jij hier was, maakte Bella me blij.." zegt hij en kijkt me met een verontschuldigende blik aan. Ik kijk hem echter verdrietig aan, al mijn opgebouwde hoop dat hij mij ook leuk vond, was in een keer verdwenen. Alleen al dat hij haar naam noemde, maakte me diep onzeker. "Dus je vind me niet leuk?" vraag ik en hij schudt gelijk zijn hoofd. "Nee, ik vind je juist heel leuk! Dat is het niet! Alleen," zegt hij en valt stil. "Alleen wat?" vraag ik zenuwachtig. "Weet je nog dat Bella en ik een paar weken geleden ruzie hadden?" vraagt hij en ik knik hevig. Alsof ik dat vergeten was! Ik snapte nog steeds niet helemaal waarom Bella mij overal de schuld van gaf. Opeens begrijp ik het. "Die ruzie was toch niet vanwege mij? Had ik wat verkeerd gedaan?" vraag ik bezorgd. "Nee Kittie, jij hebt niks fout gedaan, maak je daar maar geen zorgen over," zegt hij. "Je zou nooit iets fout kunnen doen" voegt hij er dan nog aan toe waardoor ik me iets beter voel. "Wat was er dan?" vraag ik. Hij slikt even. "Nou, ik heb haar toen gezegd wat ik voor jou voelde en daarom werd ze zo boos," zegt hij en ik kijk hem verrast aan en hij mij. Ik kan een opgeluchte lach niet bedwingen en glimlach breed. Dit gesprek ging weer de kant op die ik wilde. "En? Wat voel je voor mij?" vraag ik dan met een ondeugende lach, omdat ik al aanvoelde wat het antwoord zou zijn. "Nou, ik heb haar dus verteld dat ik je heel leuk vind, dat je me gelijk vanaf het begin al opviel zodra ik je zag en dat er iets aan je was, dat ik naar je moest blijven kijken en ik weet nog steeds niet weet wat het was, maar het was er gewoon. Ik heb haar verteld dat ik dacht dat ik verliefd op je was en dat ik je mee uit wilde vragen," zegt hij en houdt opeens op, misschien omdat ik hem zo zielsgelukkig aankeek. "Vind je dat echt?" weet ik een beetje stotterend uit te brengen en hij knikt verlegen. "Dat voel ik nog steeds voor je," zegt hij. "Waarom heb je me dan niet uitgevraagd?" vraag ik dan verbaasd. "Nou, dat wilde ik dus zeggen. Bella zei dat je een vriendje had en toen ik zei dat ik je wel van hem af zou pikken, flipte ze en sindsdien heb ik besloten je maar uit mijn hoofd proberen te zetten, omdat ik geen loser wil zijn die andermans vriendinnetjes afpakt en aangezien Bella er al boos op reageerde," zegt hij grinnikend en ik kan het niet meer houden en vlieg hem om zijn nek en knuffel hem. "Dus je voelt ook hetzelfde voor mij?" vraagt hij opgetogen. "Ja!" breng ik vrolijk uit en hij glimlacht breed. "Ergens ben ik wel boos op Bella dat ze heeft gelogen, maar ik ben nu zo blij dat het maar een leugen was!" zegt hij en neemt me voor het eerst in zijn armen en het voelde geweldig. Ik voelde nu pas dat hij echt heel erg gespierd was en dat het echt veilig voelde in zijn armen. "Dus wil je morgen afspreken? Bij de pizzahut?" zegt hij opeens weer verlegen en ik grinnik van de spanning. "Is goed," zeg ik en kijk hem blij aan. Op dat moment gaat de voordeur open en ziet Bella mij in Jake's armen liggen en haar ogen worden groot. "Kittie! We gaan!" zegt ze en draait zich gelijk weer om. "Oh oh," zegt Jake met een glimlach en tilt mij op. "Whhaa! Laat me los!" zeg ik lachend, maar dat doet hij niet en zet me op zijn keukentafel. "Wat moet ik hier nou?" vraag ik grinnikend en stap er vanaf. "Geen idee, ik hoopte dat je er wat langer door kon blijven," zegt hij en pakt mijn handen vast en gaat voor me staan. Ik merkte nu ook wel dat hij wat langer dan mij was. "Ik zie je morgen wel weer," zegt hij en geeft me een kus op mijn voorhoofd en ik zweef op een roze wolk. Het enige wat ik nog voor me zag was zijn geweldige gezicht met zijn lieve glimlach. Ik merkte niet eens meer dat Bella me ruw bij hem wegtrok en Jake boos aankeek. "We gaan Kittie," zegt ze sissend en duwt mijn jas in mijn handen. Maar deze keer kon Bella het niet verpesten, want het stond vast: morgen had ik een date met Jake! Ik loop blij achter Bella aan en ze kijkt me chagrijnig aan. "Waar heb jij last van?" vraagt ze op monotone toon en we stappen in de auto. "Ik heb morgen een date met Jake!" schreeuw ik blij uit zodra ik zat en nu eindelijk ik mijn blijheid kon uitschreeuwen. "WAT!!?" schreeuwt Bella dan hard naar mij en lijkt een blijvende depressie te krijgen in haar ogen. "Hij vroeg me daarnet," zeg ik vrolijk. "Dat kan niet, hij denkt dat je een vriend hebt!" zegt ze en kijkt me aan. "Ja, nu je daarover begint Bella, wat je hebt gedaan vind ik een achterbakse daad, zelfs voor jou doen," zeg ik nijdig en kijk haar boos aan. "Het was voor je eigen bestwil, Jake dumpt je toch wel weer voor mij," zegt ze schijnheilig en ik kijk haar met open mond aan. Zei ze dat daar nou echt? Had ik dat nou goed gehoord? "Weet je wat Bella? Jij bent een zielige mislukkeling die maar niet wilt begrijpen dat Jake je niet meer moet en dat hij mij leuk vind," zeg ik boos. Het was misschien onaardig, maar Bella kon de waarheid gewoon niet onder ogen zien. Ze remt abrupt en kijkt me aan met een andere uitdrukking op haar gezicht dan dat ik ooit van haar gezien had. Ze keek gekwetst... "Sorry!" zeg ik dan gelijk, terwijl ik mezelf had voorgenomen geen sorry te zeggen dit keer, maar het was er al uit voordat ik er erg in had. Opeens ging haar mobiel en met tranen in haar ogen keek ze op het kleine schermpje. "Nee.. nee dat kan niet.. het is niet te geloven.. zal het echt?" zegt ze zacht tegen zichzelf en ik ben opeens heel benieuwd wie haar belt. "Wat is er?" vraag ik. "Nee, dat kan niet," zegt ze weer tegen haar zelf. "Wie is het? En zou je niet opnemen? Zometeen hangt hij nog op," zeg ik en ze neemt gelijk op. "Je bent het echt," zegt ze met een bibberende stem en haar ogen krijgen een zachte lieve uitdrukking. Ze zegt een paar keer ja en nee en dan hangt ze op. Ze zucht diep en ik blijf haar maar ongelovig aanstaren. Dan kijkt ze eindelijk opzij naar mij, met een glimlach. "Wie was het nou?" vraag ik dan. "Ze zijn terug, Kittie, ze zijn terug! Hij is terug gekomen voor mij!!" zegt ze blij en schudt me door elkaar. "Wie?!" vraag ik. "De Cullens," zegt ze vrolijk.

Reacties (4)

  • TokioGirls

    Woewwww

    Weeer bijdee blij:)

    7 jaar geleden
  • Joshifer

    En na dat telefoontje van Edward (denk ik?) was Bella meteen weer vrolijkxDAch ja, gelukkig maar. ;p hoewel een ruzie ook wel leuk was geweest.. maar stiekem heb je die al getypt

    *leest verder*

    7 jaar geleden
  • IrishNialler

    yey right lekker vaag. ja rochelle heeft gewoonnnen(yeah) ahhaha. leuke hstuk. maare ik vind echt da ze evven ruzie moeten krijgen ik zit er zolang op te wachten.

    7 jaar geleden
  • Padme

    Ted ze zijn er1 snel verder

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen