Foto bij [5.1] Best for last

Wait, do you see my heart on my sleeve?
It's been there for days on end and
It's been waiting for you to open up
yours too baby, come on now
I'm trying to tell you just how
I'd like to hear the words roll out of your mouth finally
Say that it's always been me

~Seth Clearwater

Ik liet mijzelf zachtjes op de grond vallen. Mijn blik was op de lichte hemel gericht die voor het eerst in de week weer een beetje lijkt opgeklaard.
'Iedereen maakt fouten.' Mompelde ik.
'Maar dit was een fout die ik niet mocht maken. Ik kon iedereen doden, maar natuurlijk had ik voor Jordy gekozen.' Ze schudde haar hoofd even, en de geur van Floriene’s haar nam mijn lichaam over. Ik liet mijn gedachtes haar geur opslaan, en was verbaast hoe sterk het was. Toen ik ging zoeken naar haar, was de geur zo veranderd, dat het niet raar was dat ik haar niet kon vinden. 'Ik kan er nu niks meer aan doen, maar het voelt..' Ze zuchtte zachtjes. 'fout.'
'Ik begrijp je, dat denk ik in ieder geval. Ik had bijna mijn zus vermoord bij mijn transformatie.'
Mijn gezicht vertrok van de pijn toen ik weer Leah's gezicht voor mij zag. 'De jongens van mijn pack maken nu grapjes over dat ik het echt had moeten doen, dat we dan nu niemand hadden die aan ons hoofd zou gaan zeuren. Maar ik ben blij dat het niet is gebeurd, en zij zijn het ook volgens mij. Jij bent niet de enige.'
Haar grote, rode ogen keken mij dankbaar aan, maar keken daarna gelijk weer weg.
'Jij hebt school.' Het leek alsof ze bijna haar beschermende schild liet vallen voor mij, maar die kwam direct weer terug.
'School kan me gestolen worden. Ik wil nu bij jou zijn.' Ik had gewoon het gevoel dat ik haar moest beschermen, en ik vond het niet erg om mijzelf kwetsbaar bij haar op te stellen.
Voorzichtig glimlachte zij haar witte tanden bloot, en met verbazing keek ik naar haar gezicht die mooit er werd met de seconde. 'Je bent het mooiste meisje die ik ooit heb gezien.' Momelde ik, terwijl ik mijn hand langzaam naar haar wang bracht. De tinteling die ik voelde toen ik haar huid aanraakte, bleef in mijn lichaam rondfladderen.
'Met mijn uiterlijk vermoord ik mensen.' Haar ogen ontmoette de mijne, en ze versteef helemaal. Ze sprong direct op toen onze ogen elkaar loslieten, en keek toen bang naar de grond. Teleurgesteld liet ik mijn hand vallen. 'Ik.. Ik moet weer gaan.'
Snel stond ik ook op.
‘Morgen weer hier?’
Ik keek haar hoopvol aan, maar ze had haar robijnrode ogen op de grond gericht.
Ze boog voorzichtig naar voren en legde haar hand op de plek waar mijn hart bonkte. Een glimlach verscheen op haar gezicht.
’Zolang als jouw hart bonkt, ben ik hier.’ Haar stem liet de rillingen over mijn lichaam lopen, en ik zag dat ze blij was met deze reactie. Opeens haalde ze haar hand weg, en begon weg te rennen. Haar ogen hadden de mijne nog steeds niet ontmoet, en teleurgesteld bleef ik achter.

Reacties (2)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here