''Het is echt héérlijk, Em.'' Embry glimlachte zwakjes en liet zijn hoofd op zijn hand steunen.
Zwijgend aten we verder.
Ik wist niet zo goed wat ik moest zeggen of doen, ik voelde me erg ongemakkelijk.
Dan waren de kinderen er een keertje niet en hadden we het rijk voor ons alleen, werd het ongemakkelijk.
''Je hebt nu een tijdje vrij, we kunnen ook een keer samen koken?'' Bood ik liefkozend aan. Het was altijd zo leuk als we samen gingen koken.
Meestal eindigde we dan bij de McDonalds, maar wat er vooraf ging was het leukst.
Vooral kloten en eten naar elkaar gooien enzo. Onbewust kreeg ik een glimlach op mijn gezicht.
''Dat is een optie.'' Mompelde Embry afwezig.
Meteen schoot er een verdrietig gevoel door me heen. De ene keer deed hij super lief tegen me en de andere keer behandelde hij me als oud vuil.
''Dat is inderdaad een optie, ja.'' Mompelde ik stug. Ik wilde absoluut geen ruzie maar ik kon er gewoon niet langer tegen.
Verward keek Embry me aan. ''Wat heb jij nou weer?'' Vroeg hij me verward.
Een furieus gevoel begon te borrelen in mijn onderbuik.
''Wat heb ík nou weer? Jij bent degene die zo afwezig en bot doet!'' Riep ik terwijl ik wilde gebaren maakte met mijn handen.
''Je weet verdomme wáárom ik dat doe, Ali!'' Embry sloeg keihard met zijn vuist op tafel waardoor ik even geschrokken bleef zitten.
''Dat hoef je toch godverdomme niet op mij af te reageren?! Ik biedt allemaal leuke dingen aan, zoals samen koken samen weggaan en het enige wat jij zegt is 'dat is een optie'.'' Bij dat laatste gedeelte immiteerde ik zijn stem, wat voor geen meter klonk.
We hadden nu toch ruzie, iets wat ik de laatste dagen probeerde te voorkomen en wat me ook gelukt was, tot nu toe dan.
Embry's ogen spuwden vuur en het leek er zelfs op dat hij me zou gaan aanvallen.
''Hoezo dat reageer ik op jou af?! Waar slaat dat nou weer op?!''
Hij begon zijn stem te verheffen, iets wat hij nooit deed. Dit betekende dat hij echt boos aan het worden was.
Embry begon te trillen en de ader in zijn hals begon gevaarlijk te kloppen.
''Ja, de ene keer ben je poeslief en wil je gezellig doen en het andere moment behandel je me als oud vuil dat je zomaar aan de kant kan zetten, je doet alleen lief en leuk als het jou uitkomt, maar ik heb ook gevoelens, hoor!'' Schreeuwde ik boos.
Als ik in een weerwolf zou kunnen veranderen zou dat nu waarschijnlijk gebeurd zijn. Ik was woest, net als Embry.
''Jij weet helemaal niet hoe ik me voel, dus doe ook niet alsof je het weet!'' Oké, dit was wel heel kinderachtig van Embry.
Ik trok een wenkbrauw op en probeerde mijn ademhaling onder controle te krijgen.
''Ik weet inderdaad niet hoe jij je voelt, je verteld me nooit meer wat. Geen geheimen voor elkaar, dat is wat we zeiden toch? Ik wil je helpen, ik wil je helpen je vader te vinden en jou weer gelukkig maken, maar jíj laat me niet toe.'' Siste ik furieus.
Ik stond op ontploffen, en dan niet op de leuke seksuele manier, maar op de woeste ik wil je neerslaan manier.
Het was een wonder dat ik en Embry elkaar nog niet uit stonden te schelden, maar dat kon ook niet aangezien dat tegen onze natuur in was.
Het was verkeerd om je inprent uit te schelden, dat konden we dan ook niet.
''Dat komt omdat je me nooit zal begrijpen, jij hebt je vader tenminste nog.''
Mijn ogen werden groot, net als die van Embry. Hij had nu iets héél verkeerds gezegd. Iets wat héél gevoelig lag. En dat wist hij net zo goed als ik.
''Oja, joh?!'' Gilde ik boos terwijl ik mijn handen in de lucht gooide.
''Nou, weetje Embry Call?! Het is beter om je vader helemaal niet te kennen dan een vader hebben die je liever dood dan levend heeft!''
Boos stampte ik naar buiten.
Hoe kon hij? Hoe kon hij zoiets zeggen? Ik had geen flauw idee waar ik heen ging, maar hier wilde ik absoluut niet meer zijn. Niet vanavond.
Niet tot die idioot bijgedraait was.
Ik liep steeds verder het bos in, tot ik verdwaalt was.
''Fuck.'' Mompelde ik terwijl de tranen nog steeds over mijn wangen stroomden.
Ze stroomden al sinds Embry dat had gezegd, en dat was alweer een halfuur geleden.
''Aliana.'' Geschrokken greep ik naar mijn hart toen ik zag dat het Renesmee was.
''Wat doe ji nou hier?'' Vroeg ik verward. ''Ik ben opzoek naar huis, en jij?''
Ik legde het hele verhaal uit aan Renesmee en haar blik begon steeds meer vol medelij te staan.
''Wil je vanavond bij ons slapen? We hebben een logeerbed?'' Ik knikte met een kleine glimlach. ''Dat zou fijn zijn. Bij jullie zal hij me waarschijnlijk niet komen zoeken.''
Renesmee glimlachte zwakjes en pakte mijn hand.
Samen liepen we op een normaal mensen tempo naar haar huis toe. Edward stond ons al op te wachten bij de achterdeur. Hij wist al wat er gebeurd was, aangezien hij gedachten van mijlen ver al kon horen/lezen.
Ik zei iedereen gedag binnen, inclusief Edward waarna Renesmee me naar boven begeleidde zodat Edward kon uitleggen waarom ik hier was.
''Zal ik bij je slapen?'' Ik knikte en snel kleedde Renesmee zich om. Ik had geen pyjama nodig, die had ik al aan. De oude joggingbroek van Embry en mijn zwarte hemdje.
Een wonder dat ik in alleen die kleding niet was bevroren buiten.
Renesmee en ik kletsten en lachte wat tot we samen, tegelijk in slaap vielen.

Reacties (13)

  • Felonys

    aawh! ik zit hier met tranen in me ogen! ik vind het zo erg voor haar!(huil)

    7 jaar geleden
  • benign

    ahhww! ze moeten geen ruzie maken!!
    Een beetje drama is wel heel cuwl:$
    :9~:9~:9~

    8 jaar geleden
  • Rembrandt

    Embry toch
    zoiets zeg je niet tegen je imprint
    verder <3

    8 jaar geleden
  • SEXYSTYLES

    oh ohhh

    8 jaar geleden
  • CantBeNamed

    snel verder(flower)

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen