Foto bij Hoofdstuk 18

het spijt me o.O ik logeerde bij een vriendin van vrijdag op zaterdag dacht ik? ik ben er tot maandag geweeestxDmaar hier is nieuw stukje ik hoop dat jullie hem leuk vinden:D

‘AMBERR’ hoorde ik mijn moeder zacht op de achtergrond schreeuwen toen het echt tot me doordrong schoot ik recht en keek met grote ogen naar de deur. Embry zat ook al recht en keek waakzaam naar de deur. Ik schoof iets naar achteren, maar kon niet verder omdat ik met mijn rug tegen de muur zat. ‘Rustig Amber’ toen Embry mijn ademhaling sneller hoorde gaan. Weer geschreeuw. Embry’s ogen bleven waakzaam op de deurgericht. Al zijn spieren waren aangespannen klaar om in te grijpen. Niet lang daarna vloog de deur los en stond mijn moeder woedend in de opening. ‘WAT DENK JIJ AAN HET DOEN TE ZIJN?’ zei ze woest. Ik keek haar bang aan en verstopte me half achter Embry. Toen haar blik ook op hem viel keek ze hem kwaad aan ‘en wie mag jij zijn?’ siste ze ‘wegwezen’ zei ze er daarna achteraan zonder enig antwoord van hem te verwachten. Embry stond eigenwijs op en schudde zijn hoofd ‘ik ga niet weg, ik heb Amber beloofd te blijven’ ‘wat?’ haar ogen schoten bijna vuur. Embry snoof verontwaardigd en bleef voor me staan zodat ik uit het zicht was van mijn moeder. ‘Dit is mijn huis en jij verlaat nu dit huis!’ zei ze boos ‘nee’ was zijn simpele antwoord ‘of.. niet alleen. Als ik wegga is het of als Amber het zegt of als ze meegaat naar buiten.’ Boos kwam mijn moeder op Embry afgelopen maar Embry bleef gewoon staan en wachtte geduldig af. ‘Jij snertkind!’ riep ze naar mij en ik dook nog wat meer in elkaar. Ze wou langs Embry heenlopen, maar hij hield haar tegen en keek haar boos aan. Nadat ze dat een tijd geprobeerd had liet ze het er toch maar bij en liep ze langzaam de kamer weer uit. Toen ik zeker wist dat ze weg was keek ik op en zag Embry me bezorgd aankijken. ‘Dankje’ fluisterde ik en ik voelde een traan langs mijn wang glijden. Hij glimlachte geruststellend en ging voorzichtig naast me zitten. ‘Ik deed het graag’ zei hij terug en veegde voorzichtig de traan van mijn wang. Ik liet me wat tegen hem aanhangen en hij sloeg zijn arm om me heen. ‘Zullen we naar buiten gaan?’ vroeg Embry zachtjes en ik knikte ‘of heb je nog last van je hoofdpijn?’ vroeg hij er na die tijd achteraan. Nu hij het er over had. Ik heb er na die paar uur slaap geen last meer van gehad en ik schudde mijn hoofd en glimlachte ‘nee gelukkig niet. Zullen we dan naar buiten gaan?’ hij knikte en stond op hielp mij omhoog ‘ik moet nog wel even omkleden’ zei ik blozend toen ik zag dat ik in mijn pyjama stond. ‘Zal ik weer op de gang wachten?’ vroeg hij lief en ik knikte. Hij liep naar de gang en ik schoot in mijn kleren. Wandelde naar buiten ‘nog even naar de badkamer , geef me 2 minuten’ zei ik blozend en hij knikte. Snel borstelde ik mijn haar. Rustig wandelde ik weer naar Embry waarna we samen naar beneden liepen. Uit mijn ooghoek zag ik mijn moeder in de keuken en zette een stapje naar links. Ik hoorde Embry zachtjes grinniken. Ik kleurde knalrood en zette snel weer een stap naar rechts. We liepen samen de deur uit, richting het bos. Na een paar meters pakte Embry mijn hand en kleurde ik weer rood. Hij glimlachte geruststellend. Toen ik het koud begon te krijgen sloeg Embry weer een arm om me heen. Ja ik was voor de zoveelste keer mijn jas vergeten. Zijn arm hing losjes over mijn schouders en toen ik het nog steeds koud had drukte ik me als vanzelf richting de warmte dus tegen zijn lichaam. Opnieuw kleurde ik rood toen ik doorhad wat ik had gedaan en hij lachte zachtjes en verstevigde zijn greep. Hij leek er net zo min last van te hebben dat ik zo dicht tegen hem aan liep als hij en dat stelde me gerust. De vlinders waren nog steeds niet weg, nee ze werden alleen maar erger. Ik genoot ervan om tegen zijn lichaam aan te hangen en rustig door het bos heen te wandelen samen met Embry. ‘Zullen we naar het strand gaan?’ hoorde ik Embry vragen en ik keek suffig op ‘wat zei je?’ vroeg ik dommig ‘strand?’ ik knikte instemmend en we veranderden onze koers die we eigenlijk helemaal niet hadden en liepen richting het strand. Rustig liepen we door het bos en ik voelde me op het gemak bij Embry. Plots hoorde ik wat ritselen in de bosjes en keek ik verschrikte naar rechts, Embry leek het ook te horen want ook zijn blik was op de bosjes gericht en ik voelde hoe hij zijn spieren aanspande. Toen er na een paar minuten nog niks was ontspande hij zich iets maar zijn blik bleef op de bosjes hangen. Uiteindelijk liepen we rustig verder af en toe keek Embry nog om. Er leek uiteindelijk gaf Embry zich over en ontspande hij al zijn spieren en liepen we langzaam verder richting het strand. Daar gekomen bleef ik even bewonderend naar de golven kijken die met grote verwoestende snelheid tegen de rotsen op knalden. Dit stukje strand had ik nog niet gehad, en ik verwonderde me over de schoonheid. ‘Vind je het mooi?’ vroeg Embry zacht en ik knikte blij en kreeg een grote glimlach op mijn gezicht. Ik zag een klein paadje langs 1 van de rotsen lopen omhoog en wierp een snelle blik. Ik ontdeed me voorzichtig aan de arm van Embry die me nieuwsgierig aankeek en gaf hem een ondeugende glimlach waardoor hij ook moest lachen. En toen zette ik het op een rennen. Ik hoorde Embry eerst nog lachen. Pas toen ik bij het paadje kwam hoorde ik hem wat roepen wat ongerust overkwam. Maar stug bleef ik doorlopen, ja ik was ondertussen gaan lopen. Ik wou graag op die rots kijken en vanaf die rots naar het water. Hoe verder ik kwam hoe dunner het pad werd, het begon nu toch wel eng te worden. Maar ik zette dapper door. Ik gunde mezelf een snelle blik naar achter en zag Embry me achterna lopen, z’n blik strak op mij gericht en zijn ogen stonden bezorgd. Toen hij zag dat ik keek riep hij wat maar ik kon het niet verstaan, ik wankelde iets en greep me snel vast. Ik liep voorzichtig door hopend niet te vallen. Opnieuw hoorde ik Embry wat roepen maar ik luisterde niet. En toen gleed er een steen weg verloor ik mijn evenwicht en viel.

Reacties (5)

  • Fenton

    wa voo een k*tmoeder is da?
    en er is maar 1 persoon waarbij je een hangslot op de deur van de koelkast moet hangen en dat is paul want die plunderd uw koelkast letterlijk

    7 jaar geleden
  • Adia

    Ooooohmygod.. Verder!

    8 jaar geleden
  • XxDarknessxX

    GEWELDIG <3
    vlug verder !!:D
    Xx

    8 jaar geleden
  • Tweetybum

    Snel Verder!!

    XxX

    8 jaar geleden
  • Frederique95

    awesome snel verder

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen