Op dit moment liep ik over het veld dat grensde aan het huis van de Cullens. Carlisle had mijn bloed onderzocht en hij klonk ernstig aan de telefoon.
Het was vreemd geweest, ik kan nooit een vampier en/of wolf zijn. Ik heb niet zulke ouders.
Embry had ik niet meer gesproken vandaag, ik had hem overigens ook niet meer gezien. Ik voelde me er rot over. Ik wilde niet dat hij boos op me zou zijn.
Edward deed de deur open en klopte zachtjes op mijn schouder. Zwakjes glimlachte ik naar hem terwijl mijn gedachten onbewust weer naar Embry schoten.
''Het komt wel goed.'' Fluisterde Edward voordat hij me zachtjes naar binnen duwde.
In de woonkamer zaten alleen Alice, Carlisle en Edward. Ze wilden dat ik plaats nam op de stoel tegenover hen, wat ik dan ook deed.
Carlisle keek op zijn dossiers en er ontstond een diepe frons in zijn voorhoofd.
''Is het ernstig?'' Vroeg ik op een kalme toon, maar diep van binnen had ik mezelf al drie keer vermoord. Edward lachte zachtjes.
''Opzich niet, het is vreemd.'' Opperde Carlisle. Ongeduldig keek ik hem aan. Ik wilde weten wat er zo raar aan mij is.
''Een mens heeft drieëntwintig chromosomen, wolven hebben er vierentwintig en vampiers hebben er vijfentwintig.'' Wenkbrauw ophalend keek ik hem aan, wat bedoelde hij hier nou weer mee.
''Jij hebt er zesentwintig, wat betekent dat je niet honderd procent mens bent.''
Verward keek ik hem aan. Jasper kwam binnen gelopen die ervoor zorgde dat ik weer ontspande. Dankbaar keek ik hem aan, terwijl hij me alleen een knikje gaf.
''We hebben je stamboom onderzocht, je bent iets waarvan we nog nooit eerder gehoord hebben.'' Verward keek ik hem aan.
''Het is ons wel eens vaker opgevallen dat je ontzettend hard kan rennem, net zo hard als wij, je wordt niet ouder en je slaapt niet veel, maar je temperatuur is wel normaal.''
Ik knikte, ook al begreep ik niet waar hij op doelde. Ongemakkelijk verschoof in een beetje in de stoffen stoel terwijl ik aan het armbandje die ik van Embry had gekregen. Embry. Schoot er weer door mijn hoofd. Edward en Jasper hadden door waar ik aan dacht, dus Jasper stelde me direct gerust.
''Je hebt weerwolven en vampiers, maar jij bent iets tussen ons in zeg maar. Je kan niet transformeren en je hebt ook geen bloed nodig om te kunnen leven zoals wij, maar toch heb je sommige van onze kenmerken.''
Nog steeds wist ik niet wat hij hiermee wilde zeggen, maar braaf bleef ik knikken alsof ik precies wist waarover hij sprak.
''Je voorouders waren net zoals jij, een mix van verschillende mythische wezens, alleen hebben ze een paar generaties overgeslagen. Jou ouders en grootouders zijn overgeslagen, maar jij niet.''
Oké, cool, ik was dus niet een van de mensen meisjes in het La Push reservaat. Weer een nieuwtje voor het dorp. Edward grinnikte.
''Waarschijnlijk wordt je dochter net als jij, aangezien ze geen wolvengen heeft. Jullie zoon heeft Embry's gen, maar omdat ze dankzij jou zo verschrikkelijk snel groeien zullen ze niet ouder dan zeventien worden en je zoon zal waarschijnlijk op veel te vroege leeftijd al kunnen transformeren.''
Geschrokken richtte ik mijn blik op Carlisle. Mijn kinderen waren dus ook niet normaal, al had ik het bij Drew wel verwacht.
''Kan dat gevaarlijk zijn?'' Carlisle haalde zijn brede, mannelijke schouders op en keek even op zijn dossier. ''Hij kan een gevaar voor zichzelf vormen, maar verder niet. Zolang hij bij jou of de andere in La Push in de buurt blijft kan er niet zo gek veel gebeuren.''
Een opgeluchte zucht verliet mijn mond. Oh crap, dan zal Chiara al gauw net zo oud als Collin zijn en zouden ze.. Ieuw.
Edward begon hard te lachen, waardoor de overige drie vampiers die in deze kamer waren hem vreemd aankeken.
Mijn wangen kleurden rood en een zachte giechel verliet mijn mond. Oké, inderdaad een vrij vreemde gedachte.
Alsof Edward daar nooit over nadenkt bij Renesmee en Jacob, het is toch best vreemd dat de jongen die eerst verliefd was op zijn vrouw nu met zijn dochter gaat? Ook al worden ze niet ouder, het is toch een vreemde gedachte.
Meteen verdween Edward glimlach en keek hij me serieus aan. Nu begon ik met lachen.
''Moet ik dit vertellen aan de stamoudsten?'' Carlisle knikte. ''Maar begin bij Embry, hij is immers hun vader.''
Met een zucht sloeg ik mijn ogen neer. Embry.
''Dat zal ik doen.'' Snel stond ik op. Ik wilde naar huis, ik wilde slapen. Afgelopen nacht met Renesmee had ik niet bepaald veel geslapen, dat kind was ook veel te gezellig.
''Creatie van haar vader, hé.'' Mompelde Edward met een glimlach. Ik glimlachte terug en knikte.
Ik bedankte de vampiers en verliet het huis, waarna ik op het volgens hun genoemde vampier-tempo naar huis rende.
Moeizaam strompelde ik naar de bank, puf om naar boven te lopen had ik al niet meer.

Reacties (7)

  • benign

    Wow, dat had niemand verwacht :o,
    hahaha edward is cute :p

    8 jaar geleden
  • Rembrandt

    hahah creatie van haar vader
    hoe verzin je het?
    verder <3

    8 jaar geleden
  • Emrys

    Eng 0.o

    8 jaar geleden
  • Frederique95

    awesome snel verder

    8 jaar geleden
  • Allysae

    snel verder

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen