Foto bij Hoofdstuk 20

OMG 22 abbo's o.0 ik hou van jullie(K)
en dna ook nog is mijn proloog 102x gelezen o.O

waaaauuwww:D

maar ik zou toch alsnog willen vragen wat jullie er van vinden en of jullie eventueel tips of kritiek hebben:)

Mijn hele lichaam kreeg een explosie van warmte en ik drukte me wat dichter tegen hem aan. Zijne ene hand bevond zich op mijn wang en de andere op mijn onderrug. Zijn warme handen. Ik hield van deze jongen vanaf de eerste dag al gedaan, maar ik wou het gewoon niet toegeven. Langzaam haalde hij zijn lippen van de mijne en keek me met twinkelende ogen aan. Langzaam verscheen er een ondeugende glimlach op zijn gezicht waardoor ik ook moest lachen. Snel gaf hij me nog een kusje op mijn lippen. Waardoor ik rood aanliep en hij weer begon te grinniken. Langzaam verscheen er ook een ondeugende glimlach op mijn gezicht waardoor hij me onderzoekend aankeek. Ik sprong opeens af en zette het op een rennen. Toen ik een blik achterom wierp zag ik hem nog verbaasd mij nastaren en toen hij mijn blik opving sprong hij op en rende hij bliksemsnel achter mij aan. Ik merkte pas toen ik de tweede keer achterom keek dat hij eng hard kon rennen en dat hij me al bijna had ingehaald. Ik zette nog een laatste sprint in, maar het was tevergeefs. Ik voelde zijn warme armen om mijn buik en werd tot stilstand gedwongen. Ik keek hem met een pruillipje aan ‘niet eerlijk, jij hebt langere benen’ hij grinnikte en legde zijn handen op mijn heupen. ‘Hoelang ben je eigenlijk’ vroeg ik verontwaardigd omdat ik eigenlijk best wel erg omhoog moest kijken ‘2.03 m.’ antwoordde Embry trots ‘kom ik aan met mijn 1.64’ mompelde ik en hij moest lachen. ‘Je bent wel lief hoor’ zei hij zacht en eng dicht bij mijn oor waardoor ik moest giechelen. Hij pakte mijn hand vast en liep naar een stuk boomstronk, plofte neer en trok mij op zijn schoot. ‘Ik hou van je’ fluisterde hij zacht waardoor ik moest glimlachen ‘ik ook van jou’ fluisterde ik zacht en drukte snel een kusje op zijn wang. door mijn woorden kreeg hij een grote glimlach op zijn gezicht en wurgde me bijna van – ik hoop – geluk. ‘Mag ik alsjeblieft ademen’ piepte ik schor en hij verslapte zijn greep bijna onmiddellijk ‘sorry’ mompelde hij. ‘Don’t worry. Ik leef nog’ zei ik vrolijk en sloeg mijn armen om zijn nek –tot zover ik daar bij kon- en knuffelde hem even. ‘Zal ik je zo naar huis brengen?’ vroeg hij lief en ik verstijfde even ‘wat?’ vroeg hij bezorgd ‘ik weet niet of ik naar huis durf’ fluisterde ik zacht. En de bezorgdheid was weer terug in zijn ogen, maar ook woede. ‘Als je moeder je wat doet..’ hij liet het verder open maar de woede die in zijn ogen stond vertelde me genoeg. Ik legde mijn hand op zijn wang waardoor zijn blik zich weer op mij vestigde ‘rustig’ fluisterde ik zacht en gaf een zwakke glimlach. Hij leek zich weer iets te ontspannen. Maar zijn kaak bleef strak staan. Ik dwong hem recht in mijn ogen te kijken en hij ontspande zich helemaal en gaf zich over. Ik stond langzaam op en hij volgde mijn voorbeeld ‘Amber, als er wat is laat je het me horen hé’ ik knikte. ‘Ja zeker weten te lang’ mompelde ik toen ik via zijn lange lichaam mijn blik naar zijn gezicht liet gaan. Hij lachte een oogverblindende glimlach en sloeg een arm om me heen. ‘Je bent misschien kleiner dan mij en sommige mensen, maar ik vind jou wel de liefste hoor’ fluisterde hij in mijn oor. Roodaanlopend keek ik snel naar beneden waardoor hij me lachend mee trok richting de bomen. ‘Embry?’ hoorden we achter ons net voordat we bij de bomen waren. Embry draaide verbaasd en nieuwsgierig zijn hoofd net als ik. Mila. ‘Hoi Mila’ zei Embry vrolijk. Mila nam Embry’s arm die rond mijn schouder lag op en keek even verbaasd en toen teleurgesteld. ‘Hoe is het?’ ging Embry vrolijk verder zonder door te hebben dat Mila’s houding was veranderd. ‘Ja wel goed denk ik. Met jou?’ ‘Ja geweldig!’ zei Embry die in een opperbest humeur leek. ‘Ja mooi’ mompelde Mila ‘maar ik ga maar weer eens’ zuchtte ze erachteraan en Embry knikte ‘ja wij moeten ook gaan! Tot morgen’ riep Embry Mila nog vrolijk na. Ik besloot het maar te negeren vooral omdat Mila geen 1 van de dingen die ze had gezegd op mij had gericht en liep rustig met Embry mee.’Is dat Tess z’n zus nou?’ vroeg ik verbaasd toen we al een tijdje liepen en Embry knikte ‘ze lijkt totaal niet op Tess hé’ zei hij lachend ik schudde mijn hoofd ‘maar Tess is zo bazig en zei is zo verlegen’ zei ik nog altijd verbaasd ‘en Tess heeft blond haar en Mila oranje/rood gekruld haar wat in een wirwar over haar hoofd was verspreid. Ik haalde mijn hand door mijn zwarte haren en mijn grijze ogen speurden de bomen af. ‘Waar zijn we?’ vroeg ik verbaasd ‘we lopen een kortere route door het bos in plaats van over het pad. Ik ben gek op het bos vandaar.’ Ik knikte begrijpend en ging extra dicht op hem lopen ‘je bent lief’ zei ik zacht en sloeg mijn arm om hem heen. Hij glimlachte teder en stuurde ons alle twee moeiteloos naar links. ‘We moesten naar links’ zei hij droog ‘dat merkte ik’ zei ik net zo droog terug. Nu was het zijn beurt om te grinniken. ‘Ga je morgen mee naar Sam en Emily?’ vroeg hij plotseling. ‘Wie zijn Sam en Emily?’ vroeg ik nieuwsgierig. ‘Een paar vrienden. Van ons’ ‘ons?’ vroeg ik stomweg door ‘ja de schoolgroep? Jacob, Paul, Seth, Jared, Co-‘ ‘oké ik snap het’ lachte ik. ‘Maar ga je mee?’ ‘euhm..’ ‘aah?’ ‘nou oké?’ zei ik twijfelend. En hij stak zijn vuist in de lucht en zei hard ‘Yes’ waardoor ik hem een stomp op zijn bovenarm gaf en lachte. Hij grijnsde openhartig terug. En stak zijn handen in zijn zakken. ‘Embry’ zei ik met een pruillipje hij keek me verbaasd aan ‘ik heb het koud’ hij lachte even en sloeg toen weer een arm om me heen.

Reacties (4)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen