Foto bij Chapter eleven. || Christopher

Ik schrik op als ik een elleboog in mijn zij voel. Ik open mijn ogen en merk dat iedereen opdrachten zit te maken. De docent is net opgestaan om rond te lopen door het lokaal. Ik kijk bij Dawn op welke bladzijde we zijn en wijst aan wat we moeten maken. Ik pak snel mijn pen en lees de opdracht. Ik kan me niet concentreren dus het opdrachten maken lukt me niet. Als Dawn haar schrift wat naar me toe schuift, glimlach ik toch wel wat dankbaar naar haar, ik heb geen zin in gezeik van docenten, ondanks dat ze wel rekening houden met 'mijn situatie', zoals ze het zelf noemen. Als de docent terug achter zijn bureau zit schrijf ik snel wat antwoorden uit haar schrift over. Een paar minuten later gaat de bel, ik stop mijn spullen terug in mijn tas. Zonder nog iets tegen Dawn te zeggen loop ik het lokaal uit.

Ook de volgende les kan ik me niet concentreren, maar dat geeft niet, want zoals ik voorspeld had vliegt er van alles door de lucht, dus van een echte les valt niet te spreken.

Met opgetrokken knieën zit ik buiten tegen een muur aan. Mijn hoofd leunt tegen mijn knieën aan. Ik heb mijn ogen wel open, waardoor ik ineens een paar voeten voor me zie staan. Ik kijk op en zie Dawn staan. "Mag ik nu naast jou komen zitten?" vraagt ze. Eigenlijk is ze wel heel erg schattig nu. Ik knik en schuif wat opzij, zodat ze naast me kan zitten. "Wij hebben wel vaker samen les he?" Ik kijk opzij naar haar als ze die vraag stelt. "Volgens mij wel, hoezo?" vraag ik zacht, eigenlijk toch wel nieuwsgierig. Maar dat laat ik niet merken. "Je hebt vast wel wat dingen gemist vorige week.. Als je wil kan ik je wel helpen.." Ik kijk haar even wat verbaasd aan, maar al snel komt er een dankbare blik op mijn gezicht. "Dat zou aardig zijn.. Wanneer kan je?" vraag ik rustig. "Als je wil kan ik vanmiddag al.. Als jou dat uitkomt.." "Oh.." mompel ik zacht. Ik wilde eigenlijk naar Audrey gaan. Dawn meevragen is echt geen optie, daar ken ik haar niet goed genoeg voor. "Nee sorry.. Morgen kan ik wel.." Er verschijnt een glimlach rond Dawns lippen. "Oke, gezellig.." Ik hoor haar heel zacht zuchten als de zoemer alweer gaat. Voor mij is het alleen maar een grote opluchting. Er zijn weer tien minuten voorbij, weer tien minuten van deze verschrikkelijke schooldag. "Ik ga naar de les.. Zullen we vanmiddag samen eten?" stel ik dan toch maar voor. Ik heb nog steeds geen zin om bij de groep te gaan zitten, maar alleen zitten wil ik ook niet. Als Dawn instemt en naar haar les gaat, sta ik ook op. Afleiding is fijn, anders denk ik alleen maar aan Audrey. Dawn maakt vandaag op deze manier toch iets beter, ondanks dat ik haar nog maar pas ken.

Reacties (3)

  • DaniiBlue

    Ohh, dit word met iedere chapter interessanter =D

    1 decennium geleden
  • Malificent

    Ze zal zeker weten Audrey niet kunnen vervangen, maar ze zal wel een hele goede vriendin kunnen worden! (:

    1 decennium geleden
  • Audit0re

    ^-^

    1 decennium geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen