Foto bij Hoofdstuk 4

Het is een maand geleden dat Pascal en ik die helse discussie hadden. Hij heeft Alex ondertussen drie keer naar de auditie moeten doen en telkens was hij weg terwijl Alex binnen was. Gelukkig had ik Alex een stukje papier gegeven met het nummer van Lexie op. Als Pascal dan wegging kon hij toch iemand vragen te bellen naar Lexie zodat zij hem kon halen. Pascal en ik hebben dus ook drie keer opnieuw een discussie gehad die weer net op hetzelfde uitdraaide als de eerste keer. Hij haalt zijn schouders op en gaat in de zetel liggen. Je weet niet half hoeveel keer ik wou dat ik nooit in de supermarkt in het weekend zou moeten werken.

Vandaag is opnieuw een zaterdag als de afgelopen drie. Het enige verschil is dat er nu een auto voor onze deur staat. Als ik uit de auto stap komen Alex Gaskarth, Jack Barakat, Zack Merrick en Rian Dawson uit ons huis. Verward kijk ik elk van hen aan. “We hebben Alex afgezet. Hoe kan je ermee leven dat je eigen zoon in een gebouw alleen zit!? De afgelopen drie weken hebben we steeds gebeld naar het nummer op het papier in zijn zak maar dit keer hadden we er genoeg van. We hebben hem zelf hier komen afzetten!” vliegt Alex meteen tegen me uit. “Het is mijn zoon niet. Hij is mijn neefje. Ik vraag elke week aan Pascal hem te brengen en ook effectief bij hem te blijven tot hij gedaan heeft. Ik zit elke zaterdag van 8 uur ’s ochtends tot 7.30 uur ’s avonds in de supermarkt te werken. Ik kan geen verlof nemen want dan ontslaat mijn baas me.” Probeer ik zo rustig mogelijk te zeggen. “Het kan me niet schelen! U moet er dan maar voor zorgen dat er iemand bij hem is die zin heeft voor verantwoordelijkheid en die ook effectief bij hem blijft en wacht tot hij gedaan heeft!” Ik kan het niet helpen en knijp mijn ogen tot spleetjes. “Als je werkelijk denkt dat het allemaal zo gemakkelijk is om van de één op de andere dag een kind op te voeden die zijn ouders heel erg mist en daar bovenop nog eens zeker te zijn dat je iemand vindt die de tijd heeft om een hele zaterdag bij hem te blijven, dan geef ik die verantwoordelijkheid met veel plezier aan jou door! Je zal je ogen dan nog wel open trekken! Het is echt niet zo gemakkelijk als jij het doet uitschijnen! Ik werk elke dag van ’s ochtends tot ’s avonds in de hoop elke maand toe te komen om eten, onderdak en noem maar op te betalen! Ik heb geen rocksterleventje zoals jij!” Het enige wat hij doet is spottend met mij lachen.
“Is er een probleem?” De vrouw van Familiehulp komt bij ons staan. “Ja, Alex is al drie weken op rij achtergebleven op de auditie zonder een volwassen persoon bij hem. Mevrouw hier beweert dat ze steeds haar vriend met hem heeft meegestuurd maar die glipt er steeds vandoor op het moment dat Alex auditie doet.” Vertelt Alex haar meteen. “Wat u zegt kan ik alleen maar bevestigen. Ze heeft het er al met mij over gehad.” Antwoordt ze vriendelijk. “Ilona, je zal toch iemand moeten zoeken om steeds met Alex mee te gaan. Op Pascal kan je hiervoor niet rekenen.” Teleurgesteld knik ik. “U hebt gelijk.” Bevestig ik. “Ik ga wel eens met Pascal praten. Tot zo.” De vrouw gaat naar binnen terwijl ik buiten blijf staan bij Alex, Jack, Rian en Zack. “Laat één ding duidelijk zijn, als Alex nog één keer achterblijft zonder een volwassene bij hem dan zorg ik er persoonlijk voor dat hij bij een ander gezin komt die wel verantwoordelijkheid wil nemen.” Dreigt Alex en loopt met zijn schouder tegen me terwijl hij naar de auto gaat. Jack, Zack en Rian kijken me aan met een blik vol medeleven en lopen dan ook verder naar de auto. Teleurgesteld in mezelf, maar vooral in Pascal, ga ik naar binnen.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen