Foto bij -1. Elvira

Elvira

Waar te beginnen met vertellen is me niet compleet helder, aangezien ik een dik boek aan ervaringen heb: waarschijnlijk moet ik bij het begin beginnen zoals iedere schrijver dat hoort te doen- maar eigenlijk heeft een verhaal geen begin of eind. Het verhaal loopt oneindig lang door, ook als er geen zin- nee, geen lettertje meer te lezen valt. Dat is wat het lezen van een boek zo magisch maakt: degene die leest kan zichzelf zo verdiepen in het verhaal, een beeld creëren van de personages en er zelf een eind aan breien.
Mijn tijd spendeer ik inmiddels al drie jaar in een klein hokje, waarin enkel een bed, nachtkastje en een krakkemikkige stoel de kamer opvult. Waar mijn verhaal exact begon is moeilijk thuis te brengen: het deprimerende leven in de gevangenis heeft mijn tijdsbesef en geheugen aangetast. Toch zal ik, speciaal voor jullie, proberen mijn o zo interessante geschiedenis op dit vel papier neer te schrijven.
Een paar dagen na mijn zeventiende verjaardag, (waar ik overigens erg naar uitkeek toendertijds) kreeg ik een vaste relatie met Misha. Hij was mijn allereerste vriendje en ook meteen een flinke buit: de populairste jongen op school om je vinger winden was niet niks. We werden 'the hot couple' genoemd, ondanks de vele jaloezie die er heerste.
Op het eerste gezicht was het een knappe, aardige jongeman- zo goed in het manipuleren van je verstand. Hij was te beschrijven als bijna volmaakt: een jongen die in de dromen van talloze meisjes voorkwam. Uit alle meisjes, koos hij uitgerekend mij: hij was de eerste in tijden die me prachtig liet voelen.
Nadat drie weken en de nodige dates verstreken waren, dacht ik werkelijk dat hij de perfecte jongen voor me was- hij bleek verre van perfect te zijn. Liefde maakt blind, right?
Ik ontdekte zijn ware aard: mijn haat voor hem groeide met de seconde. Wat hij me liet doen- wat hij mij aandeed zou ik hem nooit vergeven. Ik moest mijn vrienden fysiek pijn toebrengen en ik werd zelfs gedwongen om met mijn beste vriend Alex het contact te verbreken. Ondanks alles wat ik voor hem deed, vond hij het nog steeds niet genoeg: ik moest regelmatig intiem met hem zijn, waar ik absoluut niet zo prettig vond als hij.
Toch verliet ik hem niet, want op een of andere manier dacht en hoopte ik dat hij zou inzien dat hij de foute keuzes had gemaakt. Mijn vertrouwen in hem bleek tevergeefs: ik was op dat moment het naïeve meisje dat voor eeuwig in zijn bezit zou blijven.
Na bijna een half jaar verkering zei hij dat hij op mijn verjaardag een speciale opdracht voor me had: ik moest hem verlossen van iemand, omdat diegene niet goed voor me zou zijn. Hij wilde nu eenmaal het beste voor mij, althans, dat is wat hij me altijd toevertrouwde. Toen mijn verjaardag aanbrak begreep ik pas dat hij me bevolen had om iemand van het leven te beroven. Het feit dat ik zoiets verschrikkelijks moest uitvoeren gaf me gemengde emoties: er school angst in mij, verpakt in een dikke mantel van woede. Toen ik hoorde dat Alex degene was die ik moest vermoorden, was ik enkel en alleen ziedend: wie was Misha om te bepalen of Alex goed of slecht voor me was? Hij ging ver over mijn grens heen en ik was vastberaden om hem te laten zien dat ik het niet langer pikte.
In mijn drift heb ik Alex verteld wat Misha van plan was. Een confrontatie was onvermijdelijk, gezien Alex' woede die misschien nog wel heviger was dan de mijne. Ik verschool me gauw achter Alex' lange lichaam, bang voor de straf die Misha me zou geven omdat ik mijn opdracht onthuld had. Het liep uit tot een hevige knokpartij, (hoe kon het ook anders?) waarin ik het overgrote deel van de tijd machteloos aan de zijlaan heb gestaan. Mijn zenuwstelsel leek op dat moment een pauze te nemen: mijn besef kwam pas terug toen Misha zijn zakmes uit zijn broekzak rukte. Hij zou Alex eigenhandig vermoorden als ik nu niet ingreep.
Ik sloeg het mes met een flinke uithaal uit Misha's hand en in mijn blinde woede heb ik Misha bij zijn kraag gepakt, pardoes in een hoek gesmeten en nog een trap in zijn kruis gegeven. Hij was verbijsterd over mijn kracht en ik haalde vervolgens uit genadeloos met zijn eigen zakmes. Ik weet tot op de dag van vandaag niet hoeveel steekwonden hij had, maar het waren er genoeg om binnen drie minuten dood te bloeden. Alex had zijn armen beschermend om mijn middel geslagen en me weggetrokken toen ik hem bleef toetakelen, zelfs nadat hij allang zijn ogen voorgoed dichtgedaan had.
“Hij is dood, Elvira. Hij is dood,” suste hij me toe- paniek en wanhoop was gegrift in zijn felblauwe irissen: het was duidelijk dat hij bang was over wat ons nu te wachten stond. Hij wist dat ik een leeftijd had bereikt waarmee ik levenslang in de cel zou belanden, maar hij evengoed medeplichtig was. De paniek in zijn irissen versterkte immens toen de sirenes loeihard door de koude buitenlucht galmden. Wat hij toen deed, viel als een baksteen in mijn maag: hij liet me verzwakt achter en schreeuwde kort een excuus naar me. Zoveel had ik voor hem gedaan en opgegeven, maar ik had er nooit iets voor teruggekregen: ik besefte dat Misha op een of andere manier toch gelijk heeft gehad. Verslagen liet ik mijn wang op de grond rusten en de tranen rolden zonder moeite over de smerige huid van mijn wangen. Er hing een muffe lucht in het steegje die behoorlijk domineerde: de betonnen vloer was geen haar beter. Voor mijn neus lag een leeg, half opgefrommeld papiertje van een Mars. Ik voelde hoe iemand het bebloede mes uit mijn handen rukten, hoe sterke armen om mijn lichaam gevouwen werden en mijn lichaam lichtjes opgetild werd . Ik had een soort high-feeling: ik kreeg niet duidelijk door wat er op dat moment gebeurde. Het was overduidelijk dat ik de moord gepleegd had door het bebloede mes dat in mijn handpalm lag en zoals het hoort kreeg ik levenslang voor de moord op Misha Kevers.
Inmiddels drie jaren later zit ik, zoals ik al zei, in één van de slechtstbewaakte cellen van het gebouw. Over vier dagen word ik eenentwintig, maar ik heb vrijwel niemand om het mee te vieren. Soms maak ik vrienden, maar meestal hoeven ze alleen taakstraf te verrichten: zo snel als ze komen, zijn ze ook weer verdwenen. Het doet ondraaglijk veel om mensen te zien vertrekken, terwijl je weet dat je nooit in hun voetstappen zult treden. “Eigen schuld, dikke bult,” is wat men altijd zegt. In withete woede heb ik Misha van het leven beroofd en ik was bereid om de gevolgen op mijn schouders te dragen. Het is voor mij echter nu wel genoeg geweest: de periode van ontsnapping is bijna aangebroken. Nu jullie mijn volledige geschiedenis kennen, wil ik jullie welkom heten in het heden: de komende weken zullen jullie het leven door mijn ogen bekijken, althans, als je dat durft.

©Jeopardize

Welkom, welkom bij een nieuw verhaal.
Dit is het eerste hoofdstuk van Veronique,
en die van Meike zal binnenkort verschijnen.
Zouden jullie reacties & kudo's willen geven?

Reacties (3)

  • 20022010

    Zo mooi geschreven!
    I love it en I'm jealous, On you guys write mode!:$
    Pfoe, jaloersheid heers! (:, wel goede jaloersheid.
    Alvast Abo en kudo!

    7 jaar geleden
  • Glowingstar

    JAAAI! Een verhaal van de twee geweldigste schrijfsters @Quizlet samen.

    Echt, dit stuk was al geweldig & ik weet, uit ervaring, dat de stukjes die volgen zowel die van jouw als die van Meike, geweldig & masterlijk worden. :3

    Wanna read more!

    iloveyou.

    8 jaar geleden
  • Pelekai

    Goed geschreven!
    Ik neem een abo, maar waarschijnlijk zal ik niet veel reactie's geven ;x
    Of ik kom niet verder als 'Snel verder.'
    'x

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen