Foto bij Hoofdstuk 50

Ohh bedankt voor al jullie lieve reacties *bloost*. Dit is alweer het 50ste hoofdstuk, dus extra speciaal! Was even in een dipje, omdat het gisteren bij het werk niet zo ging.. gelukkig dat gleecullen me er doorheen heeft geholpen door een voorbeeld stukje te schrijven, want jaaa, zij schrijft ook twilight verhalen! Maargoed, dat stukje gaf me genoeg inspiratie voor nu, ik wist gewoon even niet hoe Vickie Kittie moest gaan verslinden.. was dit dan ook het laatste hoofdstuk? Gaat er door jullie hoofdjes heen.. ghehe.. ja, dan moet je maar snel verder lezen! Dus veel leesplezier! :3

"Ik wil alleen zeggen dat je dit niet gaat lukken," zegt hij streng en ze begint schaapachtig te lachen. "Het lukt me nu toch al?" zegt ze en kijkt hem dan nijdig aan. Hij blijft stil en kijkt naar mijn arm die ze steeds strakker in haar greep neemt. Mijn gezicht betrekt, maar zodra ik een kick geef, krijg ik een lichte schop tegen mijn schenen aan. "Houd je mond pieperd!" schreeuwt ze boos en ik klem mijn kiezen hard op elkaar. "Laat haar toch gaan!" beveelt Harry haar, maar ze verroert geen vin. "Ik ben heel duidelijk geweest meneer, ik wil Bella en dan laat ik dit lieve meisje met rust," zegt ze opeens geheel vriendelijk, maar daar trapte Harry niet in. "Laat haar gaan en dan kunnen we iets regelen," zegt hij duister en ze kijkt hem wantrouwend aan. Ik schud hevig met mijn hoofd, nee, hij mocht niet alleen met haar blijven! Hij had geen idee hoe sterk ze was of überhaupt wat ze was. "Een onderonsje? Wij twee? Weet jouw vrouw daar wel van?" vraagt ze lachend en hij knikt. "Denk je nou echt dat ik gek geworden ben? Dit doe je alleen om tijd te rekken, ik hoor de andere wel terug komen, je bedriegt me! Lelijke loeder!" schreeuwt ze boos en springt met mij naar een andere boomtak. "Wacht!" zegt Harry dan snel en pakt zijn mobiel erbij. "Wat denk je nou? Dat moderne technologie je gaat redden? Dan heb je pech! Want zodra de verbinding weg is, heb je er niks meer aan!" zegt ze lachend om haar eigen mislukte grap, maar ze springt wel weer naar Harry toe. "Dit was jullie laatste kans, vanaf nu ga ik alles heel anders doen," zegt ze boos een paar centimeter voor zijn gezicht hangend en draait zich om naar mij. "Maar eerst lunchen," zegt ze gemeen lachend en likt langs haar lippen. Ik begin langzaam te hyperventileren en kijk druk om me heen. Waar kon ik naartoe? Wat moest ik doen? "Je kan nergens heen schatje, alleen naar mama," zegt ze en stapt dichter naar me toe. Ik was blij dat ze me nu eindelijk had losgelaten en klemde mijn hand stevig om mijn aansteker. Ik wilde het wel uitschreeuwen van angst, maar mijn keel was te droog geworden en ik kon niks meer uit brengen dan een lichte schorre stem. "Ik haal Bella wel," zeg ik zacht en ze knikt. "Ja, dat doe je maar al te graag, ik weet het. Dat is het jammere van jouw ondergang, we hadden iets gemeen, onze haat tegen Bella," zegt ze lachend en kijkt me diep aan. "Waarom vermoord je haar dan niet alleen en laat je mij leven?" vraag ik, omdat ik gewoon wat tijd probeerde te rekken. Als zij die mannen hoorde, dan waren ze vast niet meer zo ver weg. "Het was jij of Bella, maar ik denk dat ik nu genoegen neem met twee, dat is toch veel gezelliger? Hoeft Edward zich ook geen zorgen meer om jou te maken en misschien krijgt hij nog korting bij de begrafenis onderneming, twee voor de prijs van één," zegt ze en duwt me een stuk achteruit. Ik val neer op de grond en schaaf me hard langs een boomtak. Ik voel een vreselijke pijn door mijn arm trekken, kleine rode druppeltjes glinsteren in het licht en glijden langs mijn arm naar beneden. "Shit!" zeg ik en kijk verschrikt op, de ogen van Victoria werden groot en ze nam een aanloop. "Nee!!" gil ik en houd mijn armen boven me als bescherming. Harry stond nog maar een paar meter van me vandaan en zodra hij mijn arm zag, nam hij ook een aanloop.
Wat er daarna gebeurde, kon ik me niet voor mogelijk houden. Alles ging zo snel, te snel, ik had het willen veranderen, maar dat ging niet. Na mijn gil sprong Harry voor me en beet Victoria hem in plaats van mij. Die grote opoffering van hem voor mij, ik kon het maar niet bevatten. Ik kende hem nu amper vijf minuten en hij gaf zijn leven al voor de mijne. "Harry!" gil ik als hij voor me ligt en ik probeer Victoria van hem af te duwen. Ze beet een paar keer flink in zijn rechter bovenarm en daarna in zijn been en borst. Ik werd misselijk van de beelden, maar bleef toch kijken. Ik kreeg rillingen van het slurpende geluid wat ze maakte bij het drinken van zijn bloed en ik wist nu al zeker dat ik daar nog vele nachtmerries aan over zou houden. "Laat hem los!" zeg ik met tranen in mijn ogen en probeer haar weg te duwen. Tot mijn verbazing lukt het me opeens, maar ik besef dat ze zelf wegvluchtte. "Rotbeesten, waarom nodigen ze zichzelf altijd uit tijdens mijn lunchafspraken?" zegt ze nijdig en stapt weg, terwijl ze het lichaam van Harry in die toestand achterlaat. Ze werpt verder geen blik meer op mij en rent weg. Ik kijk met betraande ogen naar het lichaam van Harry, of ten minste, wat er nog van over was. Met trillende hand raak ik zijn wang aan en opeens begint hij te proesten. Ik gil en deins achteruit. "K-kittie," zegt hij zacht en ik luister aandachtig naar zijn woorden. "Het is niet erg...," zegt hij en kucht bloed uit, normaal zou ik er voor zijn weggerend, maar nu wil ik bij hem zijn. Ik ben de laatste waarmee hij ooit zal praten in zijn leven, de laatste woorden zou ik van hem horen en ik zou ze onthouden en doorvertellen. Ik sla mijn arm om hem heen en hij glimlacht even. "Niet doodgaan, asjeblieft," zeg ik snikkend en hij beweegt heel langzaam zijn arm omhoog. "Kittie, niet alles is zoals je het wilt hebben in het leven," zegt hij en begint dan hard te hoesten. "Nee!" zeg ik huilend en druk hem tegen me aan. Hij mocht niet dood! Niet nu! Dat kon niet! Waarom was alles zo oneerlijk? Waarom had ze mij nou niet gewoon gepakt? "Let alsjeblieft goed op Seth en geef hem dit," zegt hij en hij laat een hangertje, wat hij blijkbaar al die tijd vastgehouden had in zijn hand, los op de grond vallen. "Wat is dat?" vraag ik zacht en kijk er alleen naar. "Praat met hem.. Kittie, wil je dat beloven?" vraagt hij en ik knik hevig. "Ja, maar wat is het? Harry, blijf nou hier, nee niet uw ogen dichtdoen! Nee!" krijs ik en hij kijkt nog een keer op. "Alles komt goed, Kittie.. het is mooi waar ik heen ga.. alles komt goed," zegt hij en blijft dan levenloos liggen. "NEE!" schreeuw ik, maar wordt dan ruw opgepakt door twee sterke armen om mij heen. Mijn eigen pijn was ik vergeten, ik wilde naar Harry toe. "Laat me los!" schreeuw ik en beweeg hevig heen en weer. "Sorry, ik moest je in veiligheid brengen, dus dat doe ik dan ook" zegt een bekende stem en ik draai me om, "Embry?" vraag ik geschrokken.

Reacties (8)

  • TokioGirls

    àrmee harry is dood:(

    8 jaar geleden
  • Joshifer

    Arme Harry... =(

    8 jaar geleden
  • XxDarknessxX

    GEWELDIG <3
    vlug verder !!:D
    Xx

    8 jaar geleden
  • oomsjes16

    Snel verder!!!!

    8 jaar geleden
  • Padme

    applaus voor gleecullen *iedereen applaudisseert*

    snel verder

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen