Foto bij Hoofdstuk 51

Zo! Hier weer een hoofdstukje! En nu de meeste wolfjes zijn, kan ik eindelijk de leukere shirtless plaatjes gebruiken! Zit weer helemaal in de schrijfsfeer! YEAH! Dus misschien schrijf ik vanavond nog een stuk, ik weet niet of ik jullie daarmee overspoel? Of lastig val? Anders zet ik hem er morgen wel op! Voor nu alvast, veel leesplezier! :3

Aan mij gaat voorbij dat er een hele sexy dokter richting Harry gaat en dat er donkere schimmen door het bos bewegen, nee, het enige waar mijn ogen nu op waren gericht, was zijn gezicht, het gezicht van onze vertrokken vriend, van Embry.. "Ja," zegt hij kort en kijkt me spijtig aan. Hij tilt me ondertussen verder, maar ik werk tegen. Ik wilde hier helemaal niet weg, ik moest naar Harry toe, ik moest bij hém blijven! "Harry ligt daar nog!" zeg ik protesterend en probeer tegen hem in te lopen, maar hij is te sterk. "Maak het me nou niet zo moeilijk Kittie, ik moet dit doen," zegt hij treurig en trekt me weer recht met zijn sterke armen. Door zijn grote borstkas kan ik niks meer van Harry of de andere om hem heen zien en dat bevalt me niet. Ik wilde weten wat er aan de hand was. Ik hoor een hoop gestommel en lawaai, maar kan niet zien waar het vandaan komt of door wie het geluid wordt gemaakt. "Maar misschien kunnen we hem nog redden? Is er al een dokter bij?" vraag ik en hij knikt. "Dokter Cullen is er nu bij, hij zal doen wat hij kan Kittie, maar jij moet hier nu weg, echt," zegt hij en ik laat me dan uiteindelijk meetrekken. Ik was te moe en te zwak om nog verdere weerstand te bieden tegen Embry. Ik bekijk hem nu nog eens goed en ik zie dat hij gegroeid is, een heel stuk voor zo'n korte tijd.. "Het spijt me, Kittie," zegt hij en ik kijk hem met een betraand gezicht aan, die paar druppels meer op mijn gezicht maakten nu toch niet meer uit. Ik zag er nu toch al vreselijk uit. "Harry is dood hè?" vraag ik verdrietig en hij knikt langzaam. Hij zet me langzaam neer op de grond en nu pas merkte ik hoe snel we weer bij de auto's waren uitgekomen. "Kittie," zegt hij dan weer moeizaam en kijkt snel naar achteren, alsof daar iets is wat hem de juiste dingen doorverteld. "Embry waarom ben je bij ons weg gegaan?" vraag ik dan, voordat hij verder kan praten en hij slikt. "Ik wist dat je dat zou vragen, je bent te voorspelbaar," zegt hij lachend en ik zucht. "Ik mis je," zeg ik dan zacht en hij kucht. "Ik weet het, ik... jou ook..," zegt hij en kijkt droevig vooruit. "Kom dan terug, Embry, kom terug bij mij en Jake," smeek ik hem, maar hij haalt mijn vastklampende handen van zich af en neemt een diepe zucht. Net alsof hij een besluit heeft genomen, zonder deze hardop met mij te delen. "Ik kan het niet Kittie, ooit zul je het begrijpen," zegt hij. "Maar ik wil het nu begrijpen!" dring ik aan. "Je arm bloed nog, daar moet even wat omheen," praat hij verder en ik zucht. "Waarom heeft Sam jullie zo in zijn greep? Wat heeft hij dat wij niet hebben? Je zit toch niet aan de drugs ofzo?" vraag ik geschrokken en hij grinnikt. "Nee, was dat maar zo, daar kon ik nog van afkicken," zegt hij en kijkt bedenkelijk of hij wel verder kan praten en houdt dan zijn mond. "Er is dus een drang? Hij heeft echt iets?" vraag ik en hij negeert mijn vragen, maar in mijn hoofd geef ik er zelf al duizenden antwoorden op. Misschien was hij verliefd op Sam? Liefde kan je niet stoppen toch? Of misschien was hij wel ziek en kon Sam hem als enige redden? Misschien vond hij Jake wel niet aardig, omdat Jake mij nu had? En ging hij daarom naar Sam om Jake te stangen? .. Ik zucht, al die dingen zou hij toch gezegd kunnen hebben? Tenminste tegen mij toch wel? "Hier, houd je arm even stil," zegt hij zorgzaam en dept er wat spul op. "Au!" gil ik en geef hem een schop, maar verontschuldig me daar gelijk ook weer voor. "Sorry, reflex..," zeg ik zachtjes. "Jeetje, aansteller," zegt hij als ik nog een keer gil en ik rol met mijn ogen. "Ik wed anders dat jij ook zou gillen," zeg ik en hij grinnikt. "Voor hoeveel wedden we? Wacht leuker, voor welke opdracht?" vraagt hij met een speelse lach en daar herken ik heel even de bekende gokker Embry weer, hoewel de weddenschap nogal raar is. "Embry, je gaat jezelf geen pijn doen om te bewijzen dat jij niet zou gillen," zeg ik streng en hij haalt zijn schouders op. "Ik voel er toch niks van, zo'n klein schrammetje," zegt hij en kijkt onverschillig naar mijn arm, die toch wel hevig bloedde zoals ik nu duidelijk zag. "Wat? Heeft Sam een robot van je gemaakt ofzo? Die geen pijn kan voelen? Hij is echt wreed," zeg ik met een zuur gezicht en Embry gooit boos de verbanddoos weg. "Zeik niet zo over Sam! JE KENT HEM NIET KITTIE!" schreeuwt hij boos. Van schrik maak ik me klein en zodra hij mijn verbleekte gezicht ziet, heeft hij gelijk spijt. "Sorry Kittie, owh sorry! Het spijt me! Ik bedoelde het niet zo, ik heb, ik heb mezelf niet in de hand de laatste tijd, Sam helpt me daarbij, echt, hij is een goede gast," zegt hij en ik kijk hem verwijtend aan. "Vroeger was je zoveel leuker Embry, waar is de oude jij gebleven?" vraag ik en sta op. "Wacht nou Kittie," zegt hij smekend, maar ik loop door. Ik voelde me gekwetst, hij mocht me wel weghalen bij Harry en mij vervolgens uitjouwen en dan moest ik dat gewoon goed vinden? Ik was het zo zat, ik had geen zin meer in zijn gepraat. "Laat me dan nog een ding zeggen," zegt hij met een gebroken stem en ik zucht. Ik kon er gewoon niet tegen, ik kon niet hard zijn, zo was ik niet. Dus draaide ik me om, ik probeerde mijn gezicht in een strakke plooi te houden, maar dat mislukte volkomen. "Matt mist je, heel erg, bel hem asjeblieft nog eens een keer, hij maakt me echt gek, hij wilt je gewoon nog één keer horen," zegt hij en ik kijk hem raar aan. "Verandert hij Matt ook in zo'n kille robot als jou?" vraag ik schuw en hij zucht. "Nee, we zijn geen robots Kittie, ik ben nog steeds Embry, alleen moet je wat beter kijken om me weer te zien, maar ik ben er nog steeds, ik ben wel wat verandert.." "Je bent te veel verandert voor mij Embry, normaal lachte je altijd, maar sinds je met 'hen' omgaat..," zeg ik ruw door hem heen en hij kijkt me boos aan. "Goed, ga dan maar, als jij alles zo goed denkt te weten, maar geloof me, jij hebt nog half geen idee wat hier gebeurt," zegt hij en slaat kinderachtig zijn armen over elkaar. Ik zucht, ik wilde eigenlijk helemaal geen ruzie met Embry starten, maar hij was zo ongelooflijk irritant! "Nee, omdat niemand mij wat vertelt!" zeg ik boos. "Ja, misschien moet je dat eens accepteren, in plaats van overal je grote neus in te stoppen! Het had vandaag heel anders moeten gaan, maar nee, mevrouw kwam vrolijk op haar mountainbike aanzetten!" zegt hij verwijtend en ik begin te snikken. Begreep ik het nou goed? Bedoelde hij te zeggen dat het mijn schuld was dat Harry dood was? Ergens voelde ik ook wel schuld, maar die werd nu alleen nog maar meer aangewakkerd.. Embry heeft gelijk weer spijt van zijn woorden, maar deze keer zou hij er niet zo makkelijk vanaf komen, dit raakte mij diep.. "Hey Kittie! Alles goed?!" roept Charlie opeens vanuit het bos en ik kijk op. "Pap?" vraag ik, ook al had ik hem al een tijdje niet meer zo genoemd. "Wat is er gebeurt? En waar is Harry? Ik hoorde dat er wat gebeurt was?" vraagt hij geschrokken aan Embry, omdat hij denkt dat ik nu niet in staat ben om te praten, door mijn behuilde gezicht. "Hij is dood," zeg ik bot, voordat Embry maar wat kan zeggen. Charlie kijkt me verdrietig aan. "Is hij.. echt?" vraagt hij en Embry knikt. "Ja, een hartaanval, dokter Cullen is bij hem," zegt hij kort en ik kijk hem verbaasd aan. Het was geen hartaanval geweest, maar waarom maakte hij dat dan nu wel aan Charlie wijs? "Ik moet hem zien," zegt hij en begint al te lopen. "Nee, dat.. kan niet, u kan beter naar huis gaan en Kittie meenemen, ze was erg geschrokken," zegt hij en kijkt me niet aan. "Ja.. ja.. dat begrijp ik, Kittie toch, kom eens hier! Kom we gaan naar huis!" zegt hij, nadat hij me een knuffel gaf. Ergens, was het wel een fijn gevoel, als je de irritante badge die in mijn schouder prikte wegdacht.. "Dag Kittie, hopelijk tot snel," zegt Embry nog, maar ik negeer hem. Ik hoor hem diep zuchten en dan weglopen. Stiekem kijk ik nog even achterom, maar hij was al weg.. "Stap maar snel in," zegt Charlie en ik stap in de politiewagen.. Het bandje wat ik van Harry had gekregen haal ik nu uit mijn zak, het was een klein wolfje wat erop stond, waarom waren het nou geen wolven die overlast pleegden? Dan had hij nu nog geleefd..

Reacties (8)

  • TokioGirls

    Verderrr pliezzz:)

    7 jaar geleden
  • Rosannem

    Vlug verdeer hoor;)

    7 jaar geleden
  • ACB

    je valt ons daar helemaal niet lastig mee, vind ik juist leuk, meer hoofdstukjes(A)

    7 jaar geleden
  • XxDarknessxX

    GEWELDIG <3
    vlug verder !!:D
    Xx

    7 jaar geleden
  • oomsjes16

    Snel verder!!

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen