Foto bij Hoofdstuk 53

Hey! Zoals ik gister al vermeldde, was ik bezig met een cover voor dit verhaal! Beetje laat, I know, maar ik ben er zeg maar geen prof in. Maar vandaag was ie dan eindelijk klaar! Kijk maar op de beginpagina, dan zul je hem zien!
Over dit hoofdstukje heb ik wat langer gedaan dan normaal, omdat het best moeilijk is om over echt serieuze dingen te schrijven. Het is best lastig, omdat ik me er toch wel bij inleef en mijn eigen gevoelens zeg maar opschrijf.. klinkt raar, maar toch is het zo :3 Ook al neig ik meestal eerder om over grappige dingen te schrijven, omdat ik daar zelf wat vrolijker van wordxDMaargoed, alsnog voor nu veel leesplezier en plies, wil je niet al te hard oordelen bij dit hoofdstukje? Zeg ook maar wat je van de cover vind, als je daar natuurlijk zin in hebt, anders hoeft het niet hoor.. mag wel natuurlijk..

De ceremonie ging heel mooi van start en ondanks dat er zoveel kistdragers waren, ging alles goed. Er was een grote opkomst en de familie zat helemaal vooraan geplaatst, dichtbij de kist van Harry. Ik zat naast Jake en luisterde aandachtig naar alles wat er gezegd werd over Harry, ondanks dat hij nu dood was, leerde ik hem toch wat beter kennen en kreeg ik nog meer verdriet, omdat ik hem zélf niet beter had kunnen leren kennen. Hij werd vaak beschreven als 'spontaan', 'enthousiast', 'ietwat slordig', 'grapjas' en wat me vooral opviel, was dat iedereen hem 'Ome Harry' noemde. Ik neem een diepe hap lucht als mijn naam wordt genoemd. "U mag uw laatste woord aan mijnheer Clearwater betuigen," zegt de priester en ik knik en loop verder, als Jake opeens lichtjes mijn pols aanraakt. "Veel succes, ik weet dat je er iets moois van gaat maken, ik ben trots op je dat je er alleen al gaat staan. Ik weet hoe erg het je heeft geraakt van binnen, jij was de laatste in zijn buurt," zegt hij zacht en ik knik lichtjes. "Dankje," zeg ik met een gebroken stem en er rolt nu al een traan langs mijn wang, terwijl ik het altaar opga. Ik probeerde mijn eigen stem nog terug te krijgen, zodat ik niet met zo'n rare huilerige stem hoefde te gaan praten, maar dat lukte niet en ik moest het dus maar met die stem doen.
"Geachte aanwezigen, de meeste van u ken ik niet, maar toch sta ik hier om mijn laatste woorden aan Harry te verkondigen,"
zeg ik en ik blijf even stil en kijk op mijn blaadje.
"Ik ken Harry eigenlijk ook niet, maar als ik de mensen die hier zojuist hebben gesproken moet geloven - en dat doe ik - dan was hij een lieve man, iemand met wie je kon lachen en een geintje uithalen. Iemand die familie was van een hele stad. Iemand die voor iedereen Ome Harry was. Maar door één of ander toeval had ik hem nog nooit ontmoet, maar hij kende mij wel al door Charlie. Nu ik hier zo sta, had ik gewild dat ik hem óók had gekend, maar dat kan nu niet meer, dus zal ik het met de beschrijvingen van andere moeten doen,"
zeg ik en val weer even stil, nu wilde ik vertellen wat er was gebeurt, maar dat kon natuurlijk niet. Ik moest me aan het aangepaste verhaal houden.
"Ondanks dat ik het dus van beschrijvingen moet doen, sta ik hier toch over hem te praten. Dat is omdat ik de laatste persoon ben tegen wie hij heeft gepraat en dat betekend veel voor mij. Het is niet veel mensen gegeven om in de laatste paar minuten van het leven van hun geliefde personen aanwezig te kunnen zijn. En toch was ik dat voor Harry. Ik heb het eigenlijk ook helemaal niet verdient, vind ik zelf. Ik kende hem niet, ik had het liever iemand anders gegund, iemand die hem beter kende, voor wie het nog meer waarde zou hebben gegeven, maar zo is het nou eenmaal niet gegaan. Ik was daar en ik heb het geaccepteerd. Een stervend iemand bijstaan, gebeurt zelden en is dus zeer bijzonder. Maar wat Harry mij gaf, was meer dan bijzonder alleen. Hij gaf me hoop, terwijl hij zélf verslechterde. Hij zei dat het niet erg was, dat alles goed zou komen, maar ik wist dat dat niet waar was. Maar het is moeilijk om..,"
Ik begin te snikken, ik kon niet verder praten. Ik kon niet liegen tegen al deze mensen en dat deed ik nu. Alles wat ik zei was gelogen, want ik wekte de verkeerde indruk. Iedereen zou zo denken dat de strijd die ik ging noemen, de strijd van zijn hart was om verder te gaan. Maar de strijd was echt geweest, niemand wist dat hij op zijn laatste levensdag zo moedig was geweest. Niemand wist het en niemand zou het ooit weten en dat was zo oneerlijk, hij verdiende eer en erkenning, maar dat zou hij nooit krijgen. Nee, ik kon dit niet verder! Als ik opeens wat 'oh' en 'wat een schande' in het publiek hoor, draai ik me om. Edward stond achter me. "Gaat het?" fluistert hij zacht en ik schud mijn hoofd. "Geef maar," zegt hij en reikt zijn hand uit naar mijn speech. "Nee," zeg ik zachtjes als hij het al pakt. "Het is mooi, dat weet ik zeker," zegt hij zacht. "Het is gelogen, dat is niet mooi," zeg ik snikkend en hij kijkt me vol medelijden aan. "Soms is dat beter," zegt hij en leest mijn speech af, terwijl ik nog stilletjes achter hem sta. Ik wist niet hoe hij dit kon, hij sprak met emotie, maar toch liet hij geen enkele traan vallen. Ergens, sprak hij dus ook heel harteloos, ik vond het ook gemeen, ik wilde de mensen deze leugen niet aandoen, maar Edward had daar zijn eigen ideeën over. Hij las het hele stuk voor, precies zoals ik het in mijn hoofd had, want er stond niks op het blaadje, die was leeg. Ik verdacht hem er ook van, dat hij de emotie, uit mijn gedachte haalde, maar toch, was ik er uiteindelijk wel blij mee. Zijn stem klonk zoveel mooier dan mijn pieperige, snikkende jankstem en daardoor werd de speech precies zo verteld, zoals ik het gezegd zou willen hebben.
"Maar het is moeilijk om iemand te zien lijden, te zien lijden voor je eigen ogen, terwijl je niks kan doen. Die strijd die hij leverde, is meer dan bewonderenswaardig, de kracht die hij toonde tegen het kwade verzet meer dan alleen doorzettingsvermogen. Het was een hardnekkige strijd, die hij hem uiteindelijk te veel is geworden. Hij heeft niet verloren, de moed die hij toonde is van onbeschrijfbare grootte en nog nooit heb ik iemand zoveel lef zien tonen. Hij gaf zijn leven niet zomaar weg, nee, hij had gestreden en accepteerde uiteindelijk de enige uitweg. Hij heeft zich er bij neergelegd, maar zonder enige zwakte te tonen. Verder kan ik er niet veel over vertellen, het is iets wat altijd in mijn herinneringen gegrift zal blijven staan. Ik sluit dan ook graag af, met zijn laatste woorden: Alles komt goed, Kittie.. het is mooi waar ik heen ga.. alles komt goed,"
zegt Edward en het blijft stil. Het enige wat ik hoor is mijn eigen diepe gesnik. Ik zag alle beelden weer voor me, de felle ogen van Victoria, haar strakke greep om mijn arm, de sprong van Harry, zijn bebloede lichaam, zijn ogen die op het laatst levenloos vooruit bleven staren, alsof hij in een levenloze pop was verandert. Alles kwam weer naar boven en ik voelde opeens een stevige arm om mij heen. Ik keek op en zag Jake's betraande gezicht. Hij zei niks, want woorden waren nu niet meer nodig, we voelden ons verbonden en hij liep met mij terug naar onze plek. De hele weg hield hij mijn hand stevig vast, hij was er voor me en dat wist ik nu. Híj zou mij nooit verlaten..

Reacties (8)

  • DancersHeart

    Wauw... Mooi geschreven
    Ik zit hier te huilen
    (huil)(huil)

    5 jaar geleden
  • TokioGirls

    Mooi geschreve zeg:)
    Ga er bijna van huilee:)

    7 jaar geleden
  • Samphire

    Alle herinneringen van mijn opa's crematie komen nu weer naar boven. Je hebt dit fantastisch geschreven.. Ik huil.

    7 jaar geleden
  • XxDarknessxX

    Zo mooi <3
    vlug verder !!:D
    Xx

    7 jaar geleden
  • IrishNialler

    omg ik zitihier in tranen:O

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen