Foto bij Hoofdstuk 56

Dat hadden jullie vast niet verwacht he? Nouja! Kittie ook niet en daarom vind ze het wel genoeg geweest voor nu.. tja.. is dit dan het einde? I don't know.. Er staat hier wel een plaatje van Seth boven hè? *hint hint* Het was wel zo'n lang stuk wat ik had geschreven, dat ik hem even over twee hoofdstukjes heb verdeelt.. Hope you like it! :3

Na de woorden gehoord te hebben, stond mijn wereld even stil. Ik kon niks bedenken om nu te zeggen, alles raasde door mijn hoofd heen: blijdschap, woede, verdriet, maar vooral Jake. Hij zelf kon het ook niet goed hebben, maar op zijn reactie lette ik niet. Ik moest mezelf nu in de hand krijgen, maar dat kreeg ik niet. Ik wist niet meer wat ik moest doen, hoe ik me nu moest gedragen. Ik rende hard naar buiten, de woede in mijn hoofd had de overhand genomen. Ik was zo boos op Billy, hij vroeg om vergiffenis, maar die zou hij nooit krijgen! Al die jaren, al die tijd had ik gewacht, had ik me altijd een buitenbeentje gevoeld, had ik me altijd alleen gevoeld. Nooit echt geliefd en net nu ik Jake had, was die leegte eindelijk gevuld, maar dat bleek dus ook niet te kloppen, hij was mijn broer! Ik vloekte hardop en liep nog steeds rennend door. Ik liep regelrecht het bos in, maar dat kon me niks schelen, ik had het gehad! Met alles! Als ik Victoria nu zou tegen komen, zou het me niks meer schelen, voor mij maakte het niks meer uit. Zo kon ik niet blijven leven. Liefde was niet iets moois zoals ik altijd had gedacht, het was het ergste wat maar bestond, het deed je meer pijn dan wat dan ook, zonder je aan te raken. Het was iets waar je onmogelijk tegen kon vechten, het was er zonder dat je er iets tegen kon doen. Ik besloot de sprong te wagen en liep naar de springplek, waarvan ik samen met Jake de andere vanaf zag springen. Ik wist niks meer zeker en ik zou wel kijken hoe het zou gaan. Sam en zijn gevolg hadden het toch ook overleefd? Waarom zou ik dat dan niet doen? Het lot had al bepaald dat ik op mijn broer viel, dus deze actie zou niet meer zoveel voor mij uitmaken. Het woord zelfmoord kwam echter niet in mijn hoofd op, terwijl het dit eigenlijk wel was. Ik liep naar de rotsen toe en toen ik op het punt stond om te springen, stopte ik. Ik keek heel even naar het armbandje om mijn hand. Had Harry zijn leven dan voor niks gegeven? Ik voelde schuld naar boven trekken, maar negeerde die. “Nee, hij heeft gedaan wat hij kon, dit doe ik mezelf aan,” zeg ik zacht en kijk nog eens om me heen. Ik wilde nog iemand gedag zeggen, maar ik besefte dat ik niemand meer had. Zelfs van Fred kreeg ik al een paar dagen geen post meer, wat heel ongebruikelijk voor hem was. Ik had dus aangenomen, dat hij mij ook in de steek had gelaten. Ik neem een aanloop en ga klaar staan. Ik werp nog een blik op mijn geboorte akte, de complete versie van Billy. Hij was echt mijn vader en ik kijk verder. Fijn, was ik ook nog eens een jaar jonger dan ze hadden ingeschat. Vandaar dat het zo slecht op school ging, ik zat in het verkeerde jaar. Ik gooide het papiertje op de grond en keek nog eens naar de prachtige horizon voor me. “Hier gaat ie dan,” zeg ik zacht tegen mezelf en begin met mijn ogen dicht vooruit te rennen. Ik kon het niet aanzien.. en net als ik verwachtte dat de ondergrond onder mijn voeten zou verdwijnen, werd ik stevig vastgepakt van achteren. “Nee! Wat doe je nou!?” schreeuwde er een jongenstem en sloeg zijn armen stevig om mij heen. “Sukkel! Laat me los!” schreeuw ik boos zonder om te kijken en probeer me uit zijn greep te wringen. “Nee, ik houd van je,” zegt hij en mijn verzet word minder. Hij trekt me snel weg van de rand en als ik stiekem langs beneden kijk, ben ik toch blij dat hij me tegen had gehouden. Mijn gehijg word minder en het te snelle gebonk van mijn hart vermindert ook. “Kittie, toen ik je daar zag, ik kon je niet meer vergeten, het is raar, maar je zat al gelijk in mijn hart,” zegt hij en ik draai me om en kijk hem recht in zijn ogen aan. Alsof zijn woorden een uitleg waren voor mijn gevoel nu, keek ik verliefd naar hem terug. Ik wist niet hoe het kon, maar ik had nu precies hetzelfde gevoel voor hem. Alleen, ik wist niet wie hij was, waar hij vandaan kwam en hoe hij me hier had kunnen vinden. “Wie ben jij?” vraag ik zacht en hij kijkt me aan. “Ik ben Seth Clearwater, de zoon van Harry Clearwater, jij was bij hem,” zegt hij zacht met verdriet in zijn ogen. Mijn ademhaling stopt even, had die oude Harry toch nog gelijk gekregen na al die tijd.. zijn zoon was echt een spetter en als hij ook nog de waarheid had gesproken over zijn persoonlijkheid, was hij perfect..

Reacties (8)

  • mabloempje

    Ik had gelijk ojeeeeee

    5 jaar geleden
  • MimiSeth

    Eindelijk!!!! Ik flipte toen ik die foto van booboo zag!!!

    6 jaar geleden
  • Indietro

    Ik vond het eigenlijk leuker als Jacob haar liefde zou zijn:S

    7 jaar geleden
  • TokioGirls

    Seth is cutte en lieff:)

    7 jaar geleden
  • Joshifer

    SETH?:O
    Oke, ik had eerlijk gezegd verwacht -en gehoopt- dat Matt haar ging tegenhouden ;p

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen