Foto bij 4. Broertje

Dagen vlogen voorbij. Iedere dag ging zo`n beetje hetzelfde, en op het einde van de dag dansten we voor de prins, maar lang niet elke dag... soms was hij gewoon te moe.
Soms dansten we ook wel buiten voor hem, aan de rand van de Nijl. Één keer had prins Abasi met me gevreeën.
Dat weet ik nog goed. Het was twee dagen nadat hij zich s`nachts in mijn kamer had bevonden. Ik was ontzettend zenuwachtig geweest. Het was gewoon tijdens onze dans, toen hij me weer meenam naar de halfronde bank. Hij had een gordijn laten zakken en zonder dat ik wist wat er gebeurde, was het al gebeurd. De andere meisjes waren verdwenen toen het gordijn weer omhoog ging en ik toestemming kreeg naar mijn kamer te gaan.
Ik was een beetje bang geweest de dagen daarna, maar het was niet vaker gebeurd. Tot mijn verbazing deed hij hetzelfde met Nenet, drie dagen later. Maar verder was zijn zelfbeheersing uitstekend.
Ik had het redelijk naar mijn zin. Natuurlijk miste ik s`avonds mijn vader, dan huilde ik stilletjes in mijn kussen. Want ik wist bijna zeker dat ik hem nooit meer zou zien.
Op een keer in de korte pauze, toen ik met Nenet en Tauret weer aan de oever zat (het was erg warm die dag) kletsten we maar wat, onder anderen over hoe geweldig we Abasi vonden en over dat Nenet en Tauret, de andere drie trouwens ook, stikjaloers waren op mij, omdat prins Abasi zoveel waarde aan mij hechtte.
Ze verzekerden me dat hij dat anders nooit deed. Hij móest wel verliefd op me zijn, zeiden ze. Ze vertelden me ook hoe boos Sanura dat maakte. Ze was woedend op mij. 'Maar... het is toch niet mijn schuld?' Hopeloos keek ik in de richting van Sanura, Mauli en Chavi. Ze zwommen in de Nijl en spetterden elkaar giechelend nat.
Nenet haalde haar schouders op. 'Zo is Sanura nou eenmaal. Ze neemt iedereen alles kwalijk... geloof ons, we zijn het gewend. Maar nu even iets anders... wist je dat Abasi een broer heeft?'
Ik trok mijn wenkbrauw op. 'Nee, dat wist ik niet... waar is hij dan? Ik heb hem nooit gezien.'
Ik keek weg van Sanura, omdat ze haar hoofd in onze richting draaide en keek in plaats daarvan Nenet aan. Ondertussen dacht ik na over wat ik zou moeten doen als Sanura plotseling aan mijn haar ging rukken.
'Hij heet Amon. Hij is maar één jaar jonger en lijkt veel op Abasi...'
'Oh nee, echt niet!,' bracht Tauret daar tegenin. 'Misschien zijn uiterlijk wel, maar zijn karakter is echt... daar valt geen land mee te bezeilen.'
Verbaasd keek ik van Tauret naar Nenet. 'Hoe bedoel je?,' wilde ik nieuwsgierig weten.
'Je wil Amon niet kennen. Hij leeft voor meiden, feest en plezier. Hij doet niet anders dan mensen plagen en lol trappen met zijn vriendjes.' Minachtend stak Tauret haar neus in de lucht. Nenet sloeg haar hand voor haar mond en giechelde. 'Tauret zat een weekje in het dansharem van prins Amon,' legde ze uit, 'maar toen is hij op een dag verdwenen. Dat is al een jaar geleden, Amon is spoorloos. We weten niet waar hij is. Op een ochtend was hij gewoon... foetsie, verdwenen. We denken dat hij het hier moe was.'
Ik knikte peinzend. Jammer, ik had hem wel eens willen zien, gewoon uit nieuwsgierigheid. Op dat moment riep Lapis ons. Onze pauze was afgelopen.

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen