Foto bij || 002 || Juliet Rosewood.

Believe the most unexpected, don't believe the expected.

Juliet Rosewood.

Een luid applaus echode door de ruimte toen ik binnenkwam, vele mensen zaten geïnteresseerd in hun stoel terwijl de anderen koppig voor zich uitkeken. Dit had ik elke reading, maar aan het eind van deze show gingen ze toch weer verbluft naar huis. Het eerste wat me opviel was een klein jongetje die op de schoot van iemand zat, ik had al snel contact met de buitenwereld zonder concentreren. Hij viel me op in de hordes met geesten die de kamer bezaten, en ik vroeg me af wat zijn verhaal was. Hij stond op terwijl de persoon niks vermoedde, en begon zijn verhaal te beschrijven. Hij wees naar zichzelf terwijl hij zijn naam fluisterde, en ik knikte dat het goed was. Snel nam hij weer plaats terwijl ik de vrouw met een doordringende blik aan keek. ‘Je hebt een klein jongetje op je knie zitten vanavond.’ Was mijn openingszin, en zelfs alleen met die zin kon ik de kippenvel op verschillende armen laten ontstaan. ‘Ik ben haar zoon.’ Antwoordde het jongetje, en al snel kreeg ik meer informatie over wat er gebeurd was. Zijn kleine hoofdje rustte op de schouder van zijn moeder. ‘Het is je zoon… Tim.’ Gelijk begon ze te trillen terwijl haar hoofd een ja knikte, de zakdoek die ze in haar hand had geklemd was niet zinloos geweest. Een luid applaus vulde de kamer terwijl ik me weer focuste op zijn verhaal. ‘Miskraam.’ Vertelde ik haar terwijl ik de tijd aangaf op mijn kladblok. ‘Deze tijd geeft hij aan.’ Ik liet haar een getekende klok zien terwijl haar lippen een geluid produceerde. ‘Dat was de tijd dat Tim overleed…’ Weer kreeg ik een luide applaus maar dit keer was het harder dan hier voor. ‘Gaan jullie volgende week verhuizen?’ Vroeg ik plots toen het jongetje een vaag gebaar maakte. Haar hoofd knikte terwijl de tranen over haar wangen stroomden. ‘Hij vind het niet erg dat jullie verhuizen.’ Was mijn directe aanpak, en al snel verstopte ze haar handen opgelucht op haar gezicht. ‘Waarom ben je hier?’ Was de standaard vraag die ik in elke show vroeg aan mijn kandidaten, en al snel kreeg ik een schor antwoord. ‘Ik wil weten of hij het goed vind dat we verhuizen…’ Een glimlach verscheen op mijn lippen toen ik zeker wist dat ik de juiste antwoord kon geven. ‘Hij vind het goed als jullie hem maar niet vergeten.’ Een hard applaus vulde de kamer terwijl iedereen opstond van haar/zijn plek.

Reacties (14)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen