Foto bij Hoofdstuk 67

Zo nog even snel een hoofdstukje! Ik ben ook nog aan een andere story begonnen, maar dat is heel iets anders dan deze.. maar natuurlijk vergeet ik deze story niet! Nee! Hier zal ik nog steeds meer posten, bij die ander moet ik alles meer overdenken.. dus dan duurt het langer! Het is een story en de titel zegt al genoeg, het enige extraatje aan dit verhaal is, is dat de lezer zelf onderzoek kan doen met de informatie die zij/hij bij het verhaal krijgt! Extra bewijsstukken enzo.. dus wie ook van CSI of Cold Case of Castle, nouja politieseries houdt.. Maargoed, nu terug op dit verhaal! Want het is nog lang niet afgelopen! En ik ben van plan om deze ook eerst af te ronden voordat ik heel veel verder met die andere ga, dus, jullie zijn hier nog niet van me af, ghehe.. Veel leesplezier! Dit was de laatste post voor vandaag! :3

Samen met Jacob liep ik naar binnen toe. "Hey Kittie!" zegt Charlie gelijk, terwijl hij de deur voor ons open houdt. Zou hij ons hebben zien aankomen? "Uhm, hoi," zeg ik met een vriendelijke, maar toch zenuwachtige lach en loop naar binnen toe. Anders hield hij de deur nooit voor me open, zou hij het nieuws al gehoord hebben van Billy? Zou Billy hem al opgebeld hebben? Zou hij gevraagd hebben om mij terug te krijgen? "Hallo Kittie," zegt Edwards aardige stem vanuit de woonkamer en ik loop verder en kijk in zijn goudkleurige ogen. Mijn paniek van daarnet wordt al wat vermindert door zijn rustige blik. "Hoi Edward!" zeg ik wat vrolijker en achter mij, stopt Jacob opeens. "Ik, blijf wel even buiten," zegt hij en werpt een boze blik op Edward. Raar kijk ik hem aan, ik wilde dat hij bleef! Hij zou me toch steunen? "Maar je zou me helpen," fluister ik zachtjes terwijl ik zijn hand even licht vast pak. Hij draait zich met een ruk om en kijkt me droevig aan. "Sorry, het.. kan even niet," zegt hij en kijkt nog een keer kort naar Bella en Edward die hand in hand stonden en loopt dan met grote passen naar buiten. Fijn, moest ik dit alleen gaan doen.
"Wat is er Kittie?" vraagt Charlie en ik kijk hem spijtig aan. Billy had blijkbaar nog niet gebeld, moest ik toch nog alles zelf doen. "Ik, uhm, ga maar even zitten," zeg ik kort en verbaasd gaat Charlie zitten. "Goed, wat is er liefje?" vraagt hij en door zijn aardige gedrag, wordt het alleen maar moeilijker om te zeggen dat ik bij ze wegga, maar het moet! Ik ga naar mijn echte familie toe, daar waar ik echt thuishoor! "We hebben het er wel eens over gehad om mijn echte biologische familie op te zoeken?" vraag ik voorzichtig en Charlie knikt langzaam. "Ja, ik was er al een stukje mee begonnen, maar ik ben nog niet echt verder gekomen doordat jouw geboorteakte brandschade bevat," zegt hij en ik slik. Hij was zo aardig geweest om alle archieven langs te gaan en alles over mij en mijn bestaan af te zoeken op zoek naar mijn familie. "Ik.. ik heb," zeg ik zacht en ik haal de geboorteakte langzaam uit mijn jaszak. "Ik heb ze gevonden," zeg ik dan met een lichte verontschuldiging en geef hem het papiertje. Hij kijkt mij niet gelovend aan en leest het papiertje dan wel drie, nee vier keer opnieuw door. "Nee, dat kan toch niet?" zegt hij zacht.
Na het hele verhaal vertelt te hebben, kijkt Charlie mij droevig aan precies zoals ik verwacht had en precies waarop ik niet hoopte. "Het spijt me zo," zeg ik klein en hij schudt zijn hoofd. "Nee, maar natuurlijk begrijp ik dat je nu naar jouw eigen familie terug wilt," zegt hij troostend en er rolt een traan langs mijn wang. Hij was zo aardig, alles was toch zo oneerlijk! Ik wilde hem geen pijn doen door weg te gaan. "Maar ik zit hier nu net op school en ik heb mijn nieuwe kamer van Edward, hij heeft hem zelf helemaal gebouwd. Vinden jullie dat dan niet erg?" vraag ik en er rolt nog een traan langs mijn wang. "Maar natuurlijk niet Kittie, het belangrijkste is dat je gelukkig bent en natuurlijk is dat bij jouw eigen familie," zegt Edward met een melodieuze stem en ik kijk hem dankbaar aan. Voor hem voelde ik me nog wel het meeste schuldig, omdat hij die hele kamer voor me had gemaakt. "Maar je mag natuurlijk altijd nog komen logeren! Als je het hier mist, want we zullen jou wel missen hoor" zegt Charlie snel en ik grinnik door mijn tranen heen. "Bedankt, je bent echt de beste vervangerpap die ik me ooit had kunnen wensen," zeg ik en loop naar hem toe en geef hem een knuffel. "Het is al goed meis," zegt hij en ik hoor een lichte snik in zijn stem, maar natuurlijk laat hij geen traantje zien. "We kunnen het altijd nog als logeerkamer gebruiken, Edward heeft hem niet gemaatk om te laten verstoffen," merkt Bella op en ik knik. "Ja, dat zou mooi zijn," zeg ik blij en ze kijkt me nog steeds nijdig aan. "Zullen we jouw spullen dan maar pakken?" vraagt Edward en ik kijk op. "Uhm ja, de jongens wilden daar wel bij helpen," zeg ik en wijs naar buiten naar de auto. "Oja, dan ben ik eigenlijk overbodig hè? Ik maak wel even wat lekkers in de keuken voor ze klaar, roep jij ze maar," zegt hij en ik kijk hem verward aan. Ontliepen ze elkaar ofzo? "Ok, is goed dan," zeg ik en haal mijn schouders op en loop naar buiten toe. Ik kijk nog even achterom, ja, Edward ging zich echt in de keuken verschuilen, waarom toch?

Reacties (4)

  • TokioGirls

    VerderR!!

    7 jaar geleden
  • Padme

    Ach ik weet denk wel waarom,

    Snel verder

    7 jaar geleden
  • oomsjes16

    Snel verder!!

    7 jaar geleden
  • Joshifer

    Hehe, ja, waarom ontlopen ze elkaar toch.... ;p

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen