Foto bij Hoofdstuk 88

Zo hier weer een hoofdstuk! :3 Sommige van jullie hadden het al goed geraden! ghehe.. en ik denk dat het plaatje het nu ook al een beetje voor zegt.. of misschien is het om jullie af te leiden? .. neuh, veel leesplezier! :3 en ik hoop morgen weer een minimarathon op te zetten! Aangezien ik zeer binnenkort met vakantie ga en ik graag aan dit verhaal schrijf en ik jullie iets te lezen wil achter laten :3

"Wie is daar?" vraag ik gelijk en de schim komt dichterbij, waardoor ik de contouren van zijn gezicht beter kan zien. "Help me, asjeblieft! Loop niet weg!" roep ik snikkend, maar de persoon komt dichterbij. Door de stromende regen kan ik hem niet gelijk herkennen, maar zodra ik zijn melodieuze stem hoor, weet ik dat hij het is. "Rustig maar Kittie, ik ben er nu," zegt Edward en voel een koude hand op de mijne liggen. "Edward," zeg ik snikkend en meer komt er ook niet uit. Maar dat hoefde ook niet bij hem, ik wist dat hij allang mijn gedachten had gelezen en nu kwam dat mooi uit. "Ik begreep al niet waarom je niet bij ons was komen zitten vandaag. Ook niet waarom je opeens zo graag populair wilde zijn," zegt hij zacht, terwijl hij de eerste handboei losbreekt. Ik zucht, ik eigenlijk ook niet. Misschien omdat school zo stom was de laatste tijd en omdat ik geen voldoendes meer haalde, sinds mijn eigen vriendenclubje pleite was. "Ja, dat maakt het wel wat moeilijker voor je natuurlijk," zegt hij zacht en breekt de andere los.
"Bedankt," zeg ik zacht en omhels hem. Echt warmer kreeg ik het er echter niet op en ik liet hem al snel weer los. "Ik denk dat het beter is als je even naar huis gaat, nieuwe kleren aantrekken enzo," zegt hij en ik knik lichtjes. "Hey, kop op, ik meld wel even dat je ziek naar huis bent gegaan," zegt hij met een lieve lach en door de stromende regen, zit zijn haar voor het eerst naar beneden, maar nog zag hij er even geweldig uit als normaal. "Kom ik dan niet, stom, o-over?" vraag ik snikkend en hij schudt zijn hoofd. "Welnee, niemand weet toch wat er gebeurt is? Ik zorg wel dat het goed komt, Kittie, vertrouw mij maar," zegt hij lief en ik knik. Toch voelde ik mij er nog steeds niet zeker over, Barbie had die foto nu vast allang verspreid over het internet. "Nee, ik heb haar camera tijdens de leswisseling gepakt en de foto gewist," zegt Edward giechelend en zijn scherpe tanden komen weer tevoorschijn, maar bang ben ik er niet meer voor. Niet bij hem. Ik grinnik nu ook en ga staan. "Goed, ik zal naar huis gaan," zeg ik en hij knikt tevreden.
"Dat is een goed plan, kan ik je anders misschien nog brengen?" vraagt hij en ik kijk hem twijfelend aan. Eigenlijk zou ik dat nu wel fijn vinden, want nog langer in de regen en ik spoelde weg. Maar vond hij het dan niet erg dat hij lessen miste door mij? "Natuurlijk vind ik dat niet erg Kittie! Ik ken al die lessen wel uit mijn hoofd, soms vergeten dat ik deze wereld al wat langer bewoon dan jou?" beantwoordt hij mijn gedachten lachend en ik grinnik. "Ok, dan zou ik graag met jou meerijden," zeg ik en hij knikt. "Mooi, laten we dan snel gaan," zegt hij en ik knik. We lopen snel naar de auto en opeens stopt hij. Hij krijgt een brede glimlach op zijn gezicht en draait zich naar mij toe. "Ik weet misschien nog een manier om nog sneller thuis te komen, maar dan moet jij het ook willen," zegt hij en ik kijk hem verward aan. Ok, wat ging hij nu doen? "Wat ben je van plan?" vraag ik achterdochtig en hij kijkt me vriendelijk aan. "Stap maar achterop mijn rug en je zult merken hoe hard wij als vampiers gaan," zegt hij en ik begin te lachen. Het was het raarste aanbod wat ik ooit van iemand had gehad, maar toch ging ik erop in. "Ok, maar het is niet gevaarlijk toch?" vraag ik voorzichtig en hij schudt zijn hoofd. "Zolang je mij goed vasthoudt, kan er je niks gebeuren," zegt hij met een brede lach en ik zet mijn ene voet op zijn hand. Ondersteunend zet hij me op zijn rug en ik houd hem stevig om zijn middel vast.
"Klaar?" vraagt hij en ik knik, maar voordat ik dat had gedaan, was hij al weg. Mijn hart gaat als een gek te keer en ik zie alles heel vlak langs ons heen zoeven. Het was een geweldig gevoel en de regen spatte hard langs ons heen, maar ondanks zijn snelle vaart viel het nog wel mee hoeveel natter we werden. Het werkte eigenlijk wel als een soort droger. Hoe harder we gingen, hoe harder de wind langs ons heen ging en hoe droger ik werd geblazen. Als ik zie dat hij een stukje neemt bij een grote waterval gil ik even. Hij ging hier toch niet echt overheen springen? Of wel soms?

Reacties (3)

  • Joshifer

    aah Edward kan wel over die waterval heen(A)

    8 jaar geleden
  • LovesLucky

    cool:)

    8 jaar geleden
  • oomsjes16

    snel verder!!!

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen