Foto bij Hoofdstuk 89

Sorry voor de een beetje late post! Ik wilde vandaag eigenlijk weer een minimarathon houden.. maar comments tussendoor mag nog steeds! Dat motiveert mij om nog harder door te typen! :3
En je bent dus nu weer gewaarschuwd, als uw mailboxje vandaag overvol raakt, dan is dat niet mijn schuld.. ghehe.. Veel leesplezier! :3

Na een geweldige aanloop te hebben genomen, springt hij met gemak over de grote rivier heen. Ik voel de spetters van de waterval zachtjes tegen mijn gezicht aankomen. Als ik dan een keer met mijn ogen knipper, staan we opeens al voor mijn huis. Terwijl ik nog bij moet komen van de hele rit, zet Edward me al van zijn rug af. "En? Hoe vond je het?" vraagt hij breed glimlachend en ik kijk nog eens verbaasd terug naar achter en dan weer naar mijn huis. We hadden dat hele stuk in enkele minuten gerend, het was echt ongelooflijk. De kracht van vampieren was groter dan ik verwacht had. "Wow..," kan ik alleen maar uitbrengen en kijk hem nog met grote ogen aan. Ik sta nog op mijn benen te trillen van de hele rit, het ging ook zo hard! Had hij niet ergens een motortje verstopt ofzo? "Nee, dit is de gewone snelheid, ik had harder kunnen rennen, maar dat wilde ik je voor de eerste keer nog niet aan doen," gniffelt hij en ik kijk hem bewonderend aan. Ik wilde ook zo hard kunnen rennen, bedenk ik me en gelijk betrekt zijn gezicht. "Kittie, je weet heel goed dat dat niet kan," zegt hij streng en ik knik gelijk. Ik denk terug aan die vreselijke verhalen die hij me had verteld. Dat een vampier worden, het allerergste was wat er bestond en vampier zijn, nog erger was. Hoewel hij me nu alleen de voordelen had laten zien. Hij was ongelooflijk sterk, kon heel hard en ver rennen en hij zag er niet lelijk uit als ik het eerlijk moest toegeven. "Maar die verhalen zijn echt waar Kittie, het is niet plezierig om zo te leven, soms doe je dingen, die je nooit had willen doen," zegt hij treurig en ik knik. "Ik snap het, ik zal er niet meer aan denken," beloof ik hem en kijk naar mijn huis. "Ik ga me even omkleden," zeg ik en hij knikt.
Hij volgt me echter mee tot aan mijn deur en opeens hoor ik dat er mensen thuis zijn. "Ik vind dat ze de waarheid moet weten!" zegt een stem, maar ik herken niet gelijk van wie die is. "Ik vind dat we daar nog even mee moeten wachten! Ik weet het nu net pas," zegt Billy daar tegenin en ik ben benieuwd waar ze het over hebben. "Ze weet het al over ons, dus het is geen probleem," zegt de andere stem weer. "Ja, maar ik wil onder geen enkele omstandigheid dat ze verder gaat zoeken en dat gaat ze zeker doen als ze dit hoort!" schreeuwt Billy boos terug en ik word steeds nieuwsgieriger waar ze over praten en zoek de sleutel in mijn tas. "Daarover gesproken, jullie nieuweling komt steeds over de grens heen. Wij vinden dat natuurlijk niet erg, maar we raken wel steeds in de war. We moeten nu elke vijandelijke bezigheid aanvallen, maar als hij zich daar steeds toont," zegt de stem weer en ik begin sneller door mijn tas te zoeken. Waar was die sleutel nou? "Hij is nieuw, hij wil graag het gebied beschermen, hij snapt nog niet goed genoeg hoe het allemaal werkt," zegt Billy sussend en de stem wordt lichtelijk boos. "Oh, maar daar zegt u iets dat niet klopt. Hij snapt juist heel goed hoe het werkt Billy, hij wilt ons uitroeien, maar hij roeit de verkeerde uit!" zegt de stem hopeloos en Billy zucht hard. "Ik zal het doorgeven, het zal niet meer gebeuren," beloofd Billy hem. "Goed, maar pak hem niet te hard aan? Hij had het volgens Edward al moeilijk genoeg," zegt de stem en ik schiet omhoog. "Wie?" vraag ik gelijk zacht aan Edward en hij kijkt me verward aan. "Wat bedoel je Kittie?" vraagt hij en doet net alsof hij alles niet gehoord heeft, maar dat heeft hij wel. Ik wed dat hij alles zelfs nog beter dan mij heeft gehoord. "Over wie hebben ze het toch de hele tijd? En wie wil hij uitroeien? Is er een vampierjager?" vraag ik, want die melodieuze stem kon niet van een mens komen, nee dit was een vampier. Edward kijkt me verschrikt aan. "Na-natuurlijk niet," zegt hij het weg lachend, maar ik kijk hem achterdochtig aan. Hier ging er weer iets langs mij heen, maar wat?
Eindelijk heb ik mijn sleutel gevonden en steek die snel in het slot. Ik loop naar binnen, gevolgd door Edward. Zodra Billy en dokter Cullen, dat was blijkbaar de andere spreker, mij zien, stoppen ze abrupt met hun gesprek. "Kittie, wat is er met jou gebeurt?" vraagt Billy bezorgd en kijkt naar mijn doorwenkte kleren. Zelf was ik dit allang weer vergeten, dat gesprek van hen hield me nu vooral bezig. "Uhm..," zeg ik zacht en kijk op naar Edward. Ik had Billy en Jacob nooit verteld dat ik zo erg werd gepest op school. Ik wilde ze niet ongerust maken, maar nu bleek het dan toch uit te komen. "En wat doe je hier met hem? Moet hij ook niet op school zijn?" vraagt Billy achterdochtig en ik zucht. Hoe ging ik Billy nu uitleggen dat Edward een vampier was? "Ik leg het wel uit Kittie, ga jij maar snel droge kleren aan doen," zegt Edward en ik kijk hem dankbaar aan. Ik loop snel naar mijn kamer en laat Billy daar verward achter.
Nadat ik droge kleren aan heb getrokken, denk ik nog eens terug aan dat gesprek. Waarom hielden ze toch opeens op met praten toen ik binnen kwam? En waarom liet Edward ze mij afluisteren, maar antwoordde niet op mijn vraag? "Niet alles kan geheim blijven Kittie," zegt hij opeens vriendelijk vanuit de deurpost. "Er zijn dus nog meer geheimen?" vraag ik en ik draai me om. Maar hij is weg, nergens meer te bekennen. "Edward?" vraag ik dan nog eens. Ik had hem toch net echt in mijn deurpost zien staan? Of was dit gewoon een manier van hem om lastige vragen te ontwijken? Vanaf nu zou ik nog beter opletten.

Reacties (1)

  • Joshifer

    Oké, Edward is soms wel een beetje vaag xd in dat laatste stukje. Maar ook lief toen hij Kittie redde =) Maar ja, dat vage noem ik gewoon vampiergedrag hehe(duivel)
    Ik ben benieuwd waar Dokter Cullen & Billy het over hadden..

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen