Foto bij [15.2] Next to you

You are my dream
there's not a thing that I won't do..
I'll give my life up for you

~Seth Clearwater

Ik was gebroken. Mijn hart lag in miljoenen stukken op de vloer, en iemand besloot er maar even over te tapdansen. Zodra ik erachter kwam dat de geluiden van Floriene kwamen, had ik mezelf laten vallen op de grond. Ik zakte door mijn poten heen, en kon niks meer. Mijn lichaam weigerde elk commando die ik probeerde te geven, en uiteindelijk had Sam mij een alfabevel moeten geven om terug te veranderen in het hoopje mens dat was overgebleven van mij. Ik was niet bewogen sinds het moment dat Leah mij thuis had gebracht, en lag nog steeds in dezelfde ongemakkelijke houding op de bank. Uit mijn mond kwamen geen hele woorden meer, maar iets wat leek op gemompel. Het eten wat voor mij was neergezet door mijn moeder had ik met nog geen vinger aangeraakt. En hoewel mijn lichaamstemperatuur 40 graden minimaal was, had ik rillingen over mijn hele lichaam, en stonden al mijn haren overeind. Het voelde alsof ik ziek was, maar dan een soort ziekte waar ik nooit meer beter van zou worden. Een ziekte waar maar een medicijn voor was, maar zij lag nu in het bed van een bloedzuiger.
‘Seth, lieverd. Eet nou wat.’ Mijn moeder keek mij bezorgd aan, ze had haar zoon natuurlijk nog nooit zo gezien. Ik probeerde mijn hand uit te steken naar de lepel die in de hete soep klaarstond, maar zoals met alle andere handelingen van vandaag, wilde mijn lichaam alleen maar weigeren. Mijn moeder’s bleek werd nog bezorgder. ‘Ik heb je nog nooit zo gezien, Seth. Je bent zo.. wit.’ Ze streek over mijn wang heen, en de beweging die ze maakte deed me vaag denken aan Floriene. De tranen stroomden weer over mijn wangen heen, en het voelde alsof iemand mijn hart langzaam uit mijn borstkast probeerde te rukken. ‘Probeer te slapen, oké schat?’ Ze legde de deken die al mijn onderlichaam bedekte tot over mijn schouders en drukte toen een kus op mijn voorhoofd. Toen ze de woonkamer verliet, voelde ik pas de eenzaamheid inslaan. Het gevoel dat er niemand meer was voor mij, dat ik voor altijd alleen zou overblijven op deze wereld.
Ik probeerde mijn ogen dicht te doen, maar elke keer als ik het ook maar probeerde, zag ik het beeld van Floriene voor mij. Lachend, pratend, al haar gedachtes aan mij vertellen. Over dat ze bang was voor wat er zou gebeuren, hoe ze in tweestrijd met zichzelf was, hoe ze walgde van Edward. Maar nu is vast haar walging verdwenen voor hem, heeft ze vast een kant gekozen van zichzelf, wist ze precies wat er ging gebeuren en was ze er blij mee. Ze was veranderd, dat wist ik al voordat ik ook maar haar had gezien. Maar het ergste? Het maakte mij niks uit dat ze seks had gehad met die bloedzuiger, als ik haar maar in mijn armen had. Als ik haar hoge lach maar weer kon horen. Ik wilde alles van haar terug, en het maakte me niks uit dat we dan alleen vrienden zouden zijn, ik wilde hààr gewoon terug. De geur van haar haar die mij nog dagen bleef achtervolgen, de glinstering in haar ogen als ze dacht aan een mooie herinnering. Ik wilde Floriene. En het maakte me niks uit of ze 1 seconde of 1 eeuw in mijn leven zou zijn op dit moment, ik had haar nodig. Meer dan ooit. Hoeveel pijn ze me dan ook had gedaan.

Reacties (4)

  • StevieRae

    je hebt helemaal gelijk ShannonH!

    8 jaar geleden
  • Boulevard

    VERDER

    8 jaar geleden
  • ShannonH

    Floriene moet gewoon bij seth komen en edward bij bella(A)

    8 jaar geleden
  • Gavroche

    Aaaawh arme Lieve Sethje toch!
    Kaylee zal je wel troosten hoor!
    xd
    hahah
    snel verder! <'333

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here