You dream thing never can be true.

Juliet Rosewood.

Moederziel alleen met alleen een bak chocolade ijs om me te vergezellen had ik mezelf op mijn witte bank genesteld, en na een paar lange uren lijden in stilte had ik er nog niet genoeg van. Het was niet verfrissend om zo te zitten, maar ik was te lui om mezelf te ontdoen van mijn pyjama die al een eeuwigheid aan mijn lichaam zat. En ik had frisse lucht nodig voor energie maar dat was iets wat ik liever niet deed. Een hard geklop liet me schrikken, het was geen geklop die ik herkende van familieleden maar toch klonk het vertrouwelijk in de oren. Langzaam zette ik mezelf af van de bank waarna ik mijn Hello Kitty pyjama gladstreek om er fatsoenlijker uit te zien. Ik deed geen moeite voor mijn haar, het zou een eeuwigheid duren om de golvende krullen te vinden die verstopt lagen onder slaapkamerklitten. Weer klonk er een ongeduldige geklop en ik verbaasde me dat het zo duidelijk klonk in mijn oren, langzaam schuifelde ik naar de deur terwijl mijn ene oog automatisch door het kijkgat keek. Vrijwel meteen toen ik de silhouet onthulde maakte ik me uit de voeten, het was niet iemand die ik op dit moment zou willen spreken. ‘Ik ben een shape-shifter Juliet geen schaap.’ Hoorde ik Seth roepen vanaf de andere kant van de deur, en ik kon het niet laten om te grinniken bij de sarcastische ondertoon in zijn stem. ‘Juliet is niet thuis!’ Piepte ik in de hoop ergens anders op te lijken zodat hij zou verdwijnen, het liefst naar een andere land. Maar natuurlijk werd mijn wanhoop niet op prijs gesteld want vlak daarna hoorde ik weer een sarcastisch gelach. ‘Oh wie is het dan? Een Disney ster? Oh my god, is het Justin Bieber? Die wil ik zo graag ontmoeten! ’ Mijn wenkbrauwen fronsten zich samen toen ik de mislukte zin hoorde, en vrijwel daarna ontmaskerde ik mezelf door een antwoord terug te roepen. ‘Die gast werkt niet eens voor Disney sukkel! Wat ben jij nou weer voor een fan?’ Het was dom van me om antwoord te geven, daardoor onthulde ik mijn dekmantel als schoonmaakster of zoals hij zei ‘Disney Ster’. ‘Proud to be a belieber!’ Iets in me vertelde me dat het niet lang zou duren voordat de buurmeisjes voor de deur stonden dus langzaam slenterde ik naar de voordeur. Vlak daarna hoorde ik de bekende deurklink, maar wat ik niet verwacht had waren twee paar armen die me strak in hun omhelzing namen. Hij had het me vergeven, of hij was ontslagen…

Reacties (6)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen