Foto bij || 021 || Seth Clearwater

Is there somebody hearing my song?

Seth Clearwater.

‘Ga naar je les.’ Zei ze bot maar toch hield ik stug vol dat ik het goed kon maken dus ik bleef haar stalken. Ze stopte bij de enorme klapdeuren die leidden tot een enorme ruimte met wc’s en draaide zich om naar mij. Haar blik stond serieus en haar ogen doorboorden me tot diep in mijn ziel, en toch deed ik geen moeite om nog steeds van haar te houden. Het waren permanente gevoelens die bleven dus elke keer als ze me aankeek kwamen de vlinders naar boven alsof ze verstopt waren. ‘Eerst praten dan laat ik je met rust.’ Met tegenzin knikte ze maar ik zag in haar ogen dat ze toch wel nieuwsgierig was naar wat ik te zeggen had, dus begon ik aan mijn verklaring. ‘Ik houd wel van je Juliet, met heel mijn hart zelfs. Ze zeiden alleen dat ik je kon helpen door de sterke liefde die ik voor je voel, en ik zal je nooit gebruiken.’ Het was zwak wat ik zei op zo’n moment en ik merkte dat zij het zelfde dacht, maar verder had ik niks. Het was moeilijk om over je gevoelens te praten voor het meisje waar je zielsveel van hield, en soms kwam het er nepper uit dan bedoelt was. ‘Waarom doe je zoveel moeite voor zo’n kleine leugen?’ Hoorde ik haar stem gebroken vragen en ik staarde haar onbegrijpelijk aan. Op dat ene moment merkte ik dat ik een grote beslissing moest nemen, of dat ik haar nooit meer zag of ik zou haar laten zien dat mijn liefde voor haar puur was door contact. Ik koos voor de tweede, zodat ik haar lippen zou herinneren tot de laatste dag van mijn bewustzijn. Ze leek te merken wat ik zei en haar ogen stonden verwilderd. ‘Nee Seth.’ Hoorde ik maar ik dempte het. Vlak daarna duwde ik mijn lippen op die van haar om de hemelse geur van aardbei te proeven.

Reacties (2)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen