‘Ondanks alles houd ik nog van je Juliet.’ Kreeg ik nog van mijn lippen voordat ik mijn ondergang tegen moest komen.

Seth Clearwater

Het was de enorme bed waar ik op lag, midden in de kolossale kerk waar mensen in lagen als ze ter dode waren veroordeeld. Het bed deed me denken aan Romeo en Juliet, het was hetzelfde plek met de kruistekens die zich langs de muren hadden genesteld. En het leek op dezelfde kerk die in Verona had gestaan in het jaar zestien honderd. Ik lag met alleen mijn spijkershort in de enorme lakens, mijn ogen gesloten, wachtend op de eeuwige slaap waar ik geconfronteerd mee zou worden. Het leek op dit moment het beste voor ons alle twee, ook al zou zij denken dat het beter leek voor haar dan voor mij. Ik dacht op dit moment meer aan haar dan aan mijn laatste uur die een poos geleden op de enorme kerkklok geslagen had. Iets in me vertelde me dat haar weg naar de kerk was begonnen, en ik had gelijk want vlak daarna werden de enorme muren opengeslagen. Haar voetstappen leken op de voetstappen van Romeo toen hij de dood van Juliet aanzag, rustig en verbaasd om elke stap die werd genomen. Mijn hoofd draaide zich een stuk om naar haar gezicht, en haar donkerrode ogen veroorzaakten brandende plekken op mijn gelaatstrekken. De teken op mijn buik begon hevig te branden toen ze haar ogen erover heen liet glijden. Haar gezicht draaide toen weer naar de mijne waarna ze boog om er een laatste kus op te geven. Het was meer een overwinnings gebaar dan liefdes gebaar, dat was ook de reden waarom haar lippen smaakten naar de dood. ‘Wist je dat door de buik sterven het meest pijn doet, je kan geen adem meer halen, je maag word doorboort met alle drie de punten van Satan zijn scepter. Het voelt alsof al je bloed je maag binnendringt, maar voor jou zal ik het wel wat sneller doen.’ Ik sloeg mijn ogen neer door de schaamte die het met zich meebracht, en haar lippen vormden weer die zachte letters die mijn hart deden overslaan van liefde. ‘Wat zijn je laatste woorden, inprent.’ Haar woorden vormden een nadruk op de woord inprent, en ik had moeite met de spottende ondertoon die in haar woorden zat. ‘Ondanks alles houd ik nog van je Juliet.’ Kreeg ik nog van mijn lippen voordat ik mijn ondergang tegen moest komen. Voor even leken haar ogen te veranderen in die groene ogen die mijn aandacht hadden getrokken, en ze keek voor een seconde verwilderd om zich heen. Maar de scepter in haar hand trok weer haar aandacht waarna ze het ding door mijn buik boorde. Met nog een vleugje verbazing die ik uit haar ogen kon opmaken begon ik aan de eeuwige slaap. Mijn ogen nog open zodat het leek alsof ik mijn inprent voor altijd in de ogen kon kijken. Maar zonder mijn Juliet, en niet op deze wereld was het slechts een illusie dat ik gelukkig was. Dat was het werk van god.

Reacties (6)

  • Ilovemyself

    Ik moest er van huilen zo mooi
    Snel de epiloog
    (K)

    8 jaar geleden
  • StevieRae

    wel leuk....mar wel zielig vooor hem...

    8 jaar geleden
  • xxxsmile

    ik vind jammer dat je ermee stopt,
    maar ik vond het allemaal heel mooi geschreven.<33

    8 jaar geleden
  • theguardian

    Jammer.
    Was wel een leuk verhaal x

    8 jaar geleden
  • iheartgomez

    Oh, binnen een hoofdstuk al gedaan? Jammer. Ik vond het een leuk verhaal!

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen