Foto bij || 001 || Allesia Chiara Montez.

Sometimes feels it like yesterday when I say your face.

Allesia Chiara Montez

Het was een stormachtige dag die ik nooit eerder had ervaren, het was zeldzaam voor de feeën wereld waar ik me in bevond. Als ik me er überhaupt nog in bevond, want er waren duizenden mijlen verstreken en ik kon nog steeds geen land verkennen. Het zoute water plakte aan mijn doorzichtige vleugels waardoor ik moeite moest doen om me een weg te kunnen banen in de donkere hemel.
Ik vermeed iedereen die me tegemoet kwam vliegen door de eerbied die ik toonde aan de natuur, maar een witte gevaarte liet me schrikken van verbazing. Het was niet iets wat ik herkende als natuur maar toch vloog het bijna net zo hoog als ik, we verschilden een paar seconden toen ik hem met een enorme duikvlucht ontweek. Ondanks dat ik hem vermeed, zodat ik niet tegen hem aan zou botsen, kwam mijn vleugel in aanraking met zijn vleugel waardoor ik de helft ervan verloor in de lucht.
Eerst deed ik moeite om verder te vliegen naar mijn verloren eindbestemming maar dat veranderde gelijk toen mijn andere vleugel het opgaf. Met een korte duik landde ik op iets hards, en daarna verdween mijn bewustzijn als sneeuw voor de zon. Twee paar zachte maar warme handen streken door mijn haar, maar alsof het slechts een illusie was kon ik niet opmerken. Ik werd opgetild van de vochtige plek waar ik me op bevond, en ik moest moeite doen om me stil te houden vanwege de pijn die zich in mijn lichaam had genesteld als een brandende vlam.
Handen betastten mijn zere plekken en ik beet op mijn lip als voorgevoel dat het pijn zou verzachten, maar het was alleen maar schijn die het bood in mijn gevecht tegen het onwerkelijke. De pijn werd voor even verzacht toen zijn warme armen beschermend om mijn schouders krulden als teken dat hij me beschermde en ik veilig was in zijn armen. Maar dat was van korte duur want mijn vleugel werd beetgepakt waardoor ik een geschrokken kreet slaakte, en een seconde daarna opende ik mijn ogen om twee chocolade bruine ogen te ervaren.
Lichtbruine jongens met kort haar stonden om me heen alsof ik een engel was die zich een weg had gebaand naar de aarde, maar mijn redder trok mijn aandacht het meeste. Zijn blik stond eerst vol vragen zonder antwoorden maar het veranderde in verbluft toen ik hem precies in zijn oog pupillen staarde. Ik wist precies wat dit gevoel was, ik had mijn wederhelft gevonden bij hem. Een jonge shape-shifter, wiens naam nog steeds niet in mijn hart was gegraveerd door onwetendheid.
Maar het zou snel genoeg gebeuren door zijn volmaakte lippen die zich een paar centimeter van elkaar verwijdde.

Reacties (8)

  • Cloelia

    Abo!
    Heel leuk idee, en ik lieft jouw schrijfstijl!

    8 jaar geleden
  • FireBrick6

    Zuper cooliewoolie.

    8 jaar geleden
  • MysticFool

    niceee

    8 jaar geleden
  • ShannonH

    Snel verder:)

    8 jaar geleden
  • Amaryl

    Wauw, prachtig patrickje van me!<33333333

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen