Foto bij || 004 || Jacob Black

There's nothing I wouldn't do, to hear your voice again.

Jacob Black

Nadat ik de druppels die op de onderkant van haar bad hoorde kletteren liep ik de trap af. Dat was het teken dat ze zich behaaglijk voelde in de kleine ruimte die Emilie vol liefde had verzorgd, en snel liep ik al de woonkamer in. Daar stonden ze nog even verbluft over haar verschijning als daarnet, en iedereen leek op te kijken toen ik de kamer in kwam lopen. Seth wreef verbluft in zijn ogen terwijl hij plaats nam aan de keukentafel die vlak naast de woonkamer stond. ‘Ik kan nog steeds niet geloven dat er… een fee in huis is.’ Mompelde hij, en zijn hand baande zich een weg naar de enorme schaal met chocolade muffins. Ik wist zeker dat Paul het niet zou kunnen laten om een flauw grapje te maken, en mijn vermoedens werden bevestigd toen hij zijn mond open trok. ‘Zijn de verhalen die je moeder je voorleest voor het slapen gaan eindelijk vervuld kleintje.’ En hij nam plaats aan de stoel voor Seth’ neus. Een gezamenlijk gelach vulde de kamer na zijn beledigende opmerking. Maar hij kreeg echter gelijk een dodelijke blik toegeworpen van het kleinste roedel lid zodat hij nog harder moest lachen. Automatisch nam ik plaats aan de witte bank waar Allesia net op had gelegen, en ik was nog net zo verbluft zodat ik mijn oren spitste naar het geluid in de badkamer. Ze had het water uit gezet waardoor ik nog even niets hoorde, maar haar geneurie echode door de ruimte waardoor ze het weer bevestigde. Een vaag gerommel boven liet iedereen opkijken en een seconde daarna stond ze in de woonkamer alsof ze niet weg was geweest. Natuurlijk was haar kleding veranderd in iets wat veel anders was dan de kleding die Emilie voor haar had klaargelegd.
Ze leek zelf ook op te merken dat Emilie haar bevreemd aanstaarde daarom haalde ze haar schouders op om daarna een verontschuldiging te prevelen. ‘Uw kleding ligt netjes gevouwen op de wasmand, ik zorg liever voor eigen kleding.’ Mijn ogen schoten naar de donker roze tuniek die tot boven haar knie kwam, en ik vroeg me af of ik het wel kon vergelijken met een tuniek. Haar kleding was alsof ze een prinses was van een andere tijd, en ik kon bijna wedden dat ze vele ogen zou opvangen als ze voorbij liep. Emilie leek het ook te merken want ze probeerde haar op de meest onschuldige manier te vertellen dat haar kleding niet echt hoorde in deze tijd.
‘Hoe bedoelt u? We leven nog maar in het jaar veertienhonderd, daar lopen ze niet met halve broeken rond.’ Het antwoord dat ze gaf deed iedereen opschrikken van verbazing. ‘Veertienhonderd?’ Opende ik mijn mond als eerst om het antwoord te mompelen alsof ik mijn vader zag lopen of iets dergelijks. Haar hoofd knikte langzaam, twijfelend of ze wel veel informatie mocht los geven die haar in gevaar zou kunnen brengen in deze wereld.
‘Het is tweeduizend en elf.’ Zei Embry erachteraan, en zijn mond stond nog steeds open door het jaartal die ze ons had verteld.

Reacties (5)

  • Imperi0

    wat is er gebeurt
    loopt feeën wereld achter??

    8 jaar geleden
  • Ilovemyself

    OMG, super leuk verhaal!!
    (K)

    8 jaar geleden
  • mOoNx

    snel verder

    -xx-

    8 jaar geleden
  • iheartgomez

    Snel verder! Het is echt leuk!

    8 jaar geleden
  • Cloelia

    Echt een leuk verhaal! <3

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen