Foto bij Hoofdstuk 120

Zoo! Hey, al een heel gevecht om wie het moet worden... tsja, het staat al vast.. ghehe, en jullie gaan nog meer discusseren denk ik.. bij de komende hoofdstukjes, want tja, ze zal ooit moeten kiezen.. of heeft ze geen keuze?:OIk had ook gevraagd wat voor stukje jullie wilden, maarja, te druk met Seth en Matt XD Vandaar dat ik zelf maar even heb gekozen! Jullie krijgen nog wat POVs, eerst van Matt en daarna Seth en dan komt Kittie weer! :3 Nou, veel leesplezier! :3
ps. Bedenk eens dat al die veertjes mieren zijn!:ODan zat hij er flink onder! XD Poor Matt:(

MATT POV! :3
“Nee, dit ziet er niet goed uit, Carlisle?” vraagt hij en kijkt naar achteren, waar ze Kittie vastbinden op een brandcard. “Hey, stoor hem niet bij Kittie, eerst zij, daarna kom ik wel,” zeg ik en hij kijkt me verzuchtend aan. “Als hij nu niet kijkt, overleef je het niet,” zegt hij en kijkt weer dringend naar achteren. Ik schrik me rot, ok, ik wist dat ik er slecht aan toe was, maar zo erg? Opeens schiet de gedachte in mijn hoofd dat ik Kittie dan nooit meer zou kunnen zien. Paniekerig probeer ik op te staan, als ik nu zou doodgaan, goed, als zij maar bleef leven. Alleen dan moest ik haar nog een keer gezien hebben. “Hebben we dat probleem ook gelijk opgelost,” zegt Seth dan en ik kijk hem woest aan. “Je krijgt haar nooit,” zeg ik en hij haalt zijn schouders op. “Daar lijkt het nu anders wel op,” zegt hij nonchalant en ik begrijp niet waarom Kittie hem altijd zo lief vond. Het is een gemeen achterbaks jochie! “Matt, houdt jezelf in bedwang, je ademhaling was al niet top, maar door jezelf nu zo druk te maken, gaat het niet veel beter,” zegt Edward en kijkt me kort aan. Ik rol met mijn ogen. “Ja! Dat gaat lekker! Krijg ik net te horen dat ik nu misschien wel dood ga, dat ik haar nooit meer kan zien en dan moet ik rustig blijven?” zeg ik met een piepstem, want meer lucht kreeg ik er niet meer uit. Ok, goed, misschien was het nu wel even slim om naar Edward te luisteren? Ik probeerde rustig te blijven, maar alles waar ik maar aan kon denken was Kittie. Ze moest beter worden! Ze moesten beter hun best doen, ze had namelijk nog steeds haar ogen dicht. “Dude,” zegt Embry opeens en loopt naar mij toe. “Dude, doe niet zo eng,” zegt hij paniekerig en trekt aan Edwards arm. “Is dit normaal of ademt hij altijd als een propellervliegtuig?” vraagt hij en Edward kijkt mij benauwd aan. “Ik heb alles geprobeerd, hij is gewoon..,” zegt hij en fluistert iets dan heel zacht tegen Embry. “Hij is niet meer te redden,” hoor ik dan nog met mijn super gevoelige oren en ik slik. “Ik mag nog niet dood! Ik wilde nog met Kittie trouwen! Een huisdier nemen en die een domme naam geven zoals Koekmonster en en!” zeg ik paniekerig en begin te hyperventileren. “En een kind? Jak, ben jij echt zo huisje, boompje, beestje gezin?” zegt Embry met een vies gezicht en ik lach zachtjes om hem. Hij wist niet hoeveel ik voor Kittie over had, zelfs als we zo saai moesten doen, zou ik dat met haar nog altijd heel leuk vinden. “Hey, Edward, als jij eens weggaat, volgens mij ademt hij dan weer beter, volgens mij komt het door jouw overdreven geur dat hij bijna stikt,” zegt Embry en begint Edward van mij weg te duwen en gelijk haal ik beter adem. Yay! Hij probeerde me al die tijd te helpen, maar in plaats daarvan killde hij me bijna. Gelukkig dat Embry er was. “Hey, wij gaan nu Kittie naar het huis brengen,” zegt hij en ik kijk op. “Is ze nog niet weg?” vraag ik verbaasd en Embry schudt met zijn hoofd. “Ze is er slechter aan toe dan gedacht,” zegt hij en kijkt me medelijdend aan. “Ze red het toch wel?” vraag ik benauwd en hij glimlacht breed. “Natuurlijk ouwe! Zolang jij ook nog even bij ons blijft, is alles goed,” zegt hij en probeert me te helpen opstaan, alleen laat mijn been het nog steeds niet toe. “Dude, misschien moet ik jou even naar het ziekenhuis brengen,” zegt hij en ik kijk hem geschrokken aan. “Maar ik wil bij Kittie blijven,” zeg ik gelijk en Seth bemoeit zich dan ook weer in het gesprek. “Ik zorg wel voor haar, ga jij je maar verder aanstellen, ik houd haar hand wel vast,” zegt hij en vurig kom ik omhoog om hem bij zijn strot te pakken, maar hij zet een simpel stapje opzij en ik kom met mijn hoofd in een grote mierenhoop terecht. “Dudes! Peace!” zegt Embry en pakt mij snel weer op. Het was echt lastig als je zelf niks meer kon. “Au, die beesten prikken,” zeg ik en sla wat mieren van mijn hoofd af. “Nouja, nu kunnen we in het ziekenhuis zeggen dat je echt bent gevallen.. laten we zeggen, van jouw motor ofzo? Ja, dat is wel geloofwaardig met die botbreuken,” zegt Embry aan een stuk door en probeert mij en Seth te scheiden. “Pas goed op Kittie,” bijt ik Seth boos toe en hij rolt met zijn ogen. “Alsof ik dat niet van plan was, ik houd ook van haar,” zegt hij en ik kijk boos weg. “Laat me haar nog een keer zien,” zeg ik smekend tegen Embry en hij haalt zijn schouders op. “Jullie twee weten wel te overdrijven hier zeg, nou, hup,” zegt hij en tilt me naar haar toe en ik zit nu bij haar hoofd bij de brancard, gelijk bemoeit Seth zich er weer mee. “Dude, je hoofd zit vol modder en mieren! Zometeen valt het nog op haar! Ga weg!” zegt hij en duwt me weg. “Dude! Ik wil haar nog een keer zien! Wie weet wat ze in dat ziekenhuis met me doen?” zeg ik boos en pak snel haar hand vast, die kon ik niet besmetten met mijn mieren aanval. Snel geef ik er een zacht kusje op en dan duwt Seth me weer weg. “Ging jij niet weg ofzo?” vraagt hij en kijkt me aan. “Ja, maar ik heb nu besloten dat ik blijf,” zeg ik eigenwijs en Embry zucht. “Dude, dat kan niet, dan ga je dood en dan heb je er niks aan dat je Seth voor nog tien minuten langer boos hebt aangekeken, ga nou maar met mij mee, je krijgt een koekje,” zegt hij en ik rol met mijn ogen. “Alsof ik omkoopbaar ben,” zeg ik. “Skittles dan?” vraagt hij en opeens krijg ik een hongerig gevoel in mijn maag. Die vervloekte eetgierigheid ook! “Nee, ik blijf bij haar,” zeg ik en kijk dan weer naar Kittie. Ok, misschien had Embry ergens wel gelijk, als ik nu dood zou gaan, had Seth zo wie zo gewonnen en dat kon ik gewoon niet verdragen. Embry keek mij nog een keer hoopvol aan en ik zuchtte. “Goed, ik ga mee,” zeg ik en hij grinnikt en pakt me op. “Dat is de Matt die ik ken, als we terug zijn, zal ze zo weer in jouw armen vallen hoor reus,” zegt hij en tilt me op. “Niet als ze al in de mijne ligt,” zegt Seth bijdehand en ik grom kort naar hem en hij naar mij. “Seth! Matt! Koest! We gaan nu Kittie transporteren, een beetje opletten graag?” zegt Sam en gelijk zijn we stil. Embry draagt mij zachtjes naar het ziekenhuis en hoe verder weg we zijn, hoe erger de pijn werd.. zou ik haar nog terug zien? Of zou ze echt gelijk voor Seth gaan? Ik kon niet zonder haar en dat wist ze.. zou ze dan toch mijn hart breken? Dat kon toch niet? Als dat zo zou zijn, ging ik liever nu gelijk dood, maar dat risico kon ik nu niet nemen.. ze hield ook van mij, anders had ze die roodharige nooit aangevallen.. toch? "Dude, je hebt rimpels in je hoofd van het denken," zegt Embry terwijl hij stevig doorloopt en ik knik. "Zou ze Seth gelijk terugnemen?" vraag ik en Embry schudt met zijn hoofd. "Daar heb ik helaas geen verstand van, het enige wat ik van chickies weet is dat ze zo wispelturig zijn als het weer, ene dag zonneschijn, andere dag regen en soms zit je met donderwolkjes opgescheept, nee, ik blijf liever nog even vriendinloos," zegt hij, maar ik schud met mijn hoofd. Hij moest eens weten hoeveel een inprent bij je los maakte, hoe gelukkig je je voelde.. helaas liep het bij mij mis... waarom?

Reacties (5)

  • XxDarknessxX

    GEWELDIG <3
    vlug verder !!:D
    Xx

    8 jaar geleden
  • Joshifer

    Matt & Kittie, huisje boompje beestje hehe ;p

    8 jaar geleden
  • Niallene

    ahw arme Matt ;[
    Snel verder! <33

    8 jaar geleden
  • oomsjes16

    aah arme matt.
    wat is seth irritant.
    snel verder!!!

    8 jaar geleden
  • theguardian

    Aah arme Matt.
    maar Seth is ook zielig.
    ):
    snel verder x

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen