Foto bij -5. Shock

Tom Kaulitz

Met mijn blik gevestigd op de tv heb ik mijn lange gestalte op de bank geïnstalleerd. In mijn schoot heb ik een kom met popcorn geplaatst, waarin ik gretig graai. Het tv-programma slokt maar een deel van mijn aandacht op. De andere helft ligt bij mijn zorgen. Godverdammt, wanneer zal ik die uitslag nou krijgen?
Vrijwel direct na die vraag gesteld te hebben weerklinkt er een luide plof, voor mij het teken dat een brief op de deurmat is gevallen. Misschien wel de brief die veel antwoorden op de vragen in mijn hoofd heeft. Als een bezetene kom ik overeind, plaats de kom popcorn op de tafel en zorg dat mijn voeten grenzen aan de deurmat, in minder dan tien seconden. Precies in het midden ligt de envelop, die heel helder afsteekt bij mijn zwarte deurmat. Ik buk me om de brief op te rapen, en het eerste wat me opvalt is de stempel, die met blauwe inkt gedrukt is. De naam komt me maar al te bekend voor, waardoor ik besef dat dit écht dé brief is. Mijn vingers omsluiten de envelop waarop ik al weken aan het wachten ben. Weken vol spanning en nervoziteit, die naar mijn gevoel niet menselijk waren. Er ging geen dag voorbij waarop ik geen trillende handen of knikkende knieën had. Wat overigens niet erg prettig was, aangezien ik niks stevig vast kon houden. Daar had mijn gitaar helaas genoeg ook onder moeten lijden. Ondanks ik geen professional ben, houd ik ervan om gitaar te spelen in mijn vrije tijd. Het brengt me tot rust, ik word er bijzonder kalm van. Zo kalm dat ik in een soort trance terechtkom waarin niets of niemand me kan storen. Alleen het geluid van mijn gitaar galmt luid en duidelijk door de kamer. Ik heb me tot mijn spijt weken niet meer in die trance begeven doordat ik mijn hoofd niet leeg kon maken om me over te geven aan het gitaarspel. Het is tijd om die weken af te sluiten met de waarheid, waarin me hopelijk opluchtend nieuws te wachten staat. Door mijn trillende handen heb ik moeite met het openscheuren van de envelop, en wanneer me dat uiteindelijk gelukt is pak ik de dichtgevouwen brief uit de envelop. De onbelangrijk geworden envelop laat ik op de grond vallen, terwijl ik de brief openvouw. Mijn ogen glijden over de regels, terwijl mijn bezwete vingertoppen met al hun kracht de brief stevig vast proberen te houden. Ondanks ik mijn uiterste best doe, is het uitzonderlijk moeilijk de brief te lezen.

Geachte meneer Kaulitz,

Met deze brief delen wij u de uitslag van uw vruchtbaarheidstest mede. Excuses voor het feit dat u weken hebt moeten wachten, maar helaas is er op het moment geen snellere vruchtbaarheidstest in werking. U hebt deze test op advies van uw huisarts gedaan, aangezien hij het zaakje niet helemaal vertrouwde. Wij kunnen u tenminste met alle zekerheid vertellen dat wat in deze brief staat de waarheid is, wat uw huisarts u niet vertellen kan. Zo hard of teleurstellend als het mag zijn, het was een goede keuze van uw huisarts. Wij hebben namelijk met de resultaten vastgesteld, dat u onvruchtbaar bent. Natuurlijk voelen wij met u mee, maar u moet begrijpen dat wij vaak genoeg dit slechte nieuws aan mensen moeten doorgeven. Als u verder nog vragen heeft, kunt u deze stellen bij ons bureau, of door te bellen op het nummer dat onderaan de brief genoteerd staat. We wensen u veel sterkte toe.

Met vriendelijke groet,

Meneer & Mevrouw Bivoks.
0620345769


Doordat ik het niet kan geloven, blijf ik de brief keer op keer lezen, hopend dat de zinnen zich zullen vervormen in goed nieuws. Dat ik het me allemaal heb verbeeld door de spanning, maar er verandert geen woord, nog geen lettertje. Ongemerkt glipt er een traan uit mijn ooghoek, en wanneer die eerste traan het nest verlaten heeft, volgt de rest. Mijn lijf lijkt niet meer de mijne te zijn, doordat ik nog geen vingertje kan buigen. De brief glijdt uit mijn vingers en valt op de vloer, aangezien ik geen controle over mijn handen heb. Langzaam maar zeker dringt het slechte nieuws tot me door. Ik zal nooit van mijn leven iemand zwanger kunnen maken, of eigen kinderen kunnen krijgen. Nooit. Hoe kan ik ooit een vrouw gelukkig maken zonder een gezinnetje? Precies, dat kán ik niet. Ik ben een mislukkeling, zonder het al die tijd zelf geweten te hebben. Mijn hart vult zich met spijt wanneer ik denk aan al die mensen die ik gepest heb, en heb uitgescholden voor mislukkeling. Ik besef nu dat ík de enige persoon ben die de naam mislukkeling verdient. Alleen ik.

©Jeopardize

Ondanks we eigenlijk niks zouden schrijven in de vakantie, wilde ik jullie toch een hoofdstuk cadeau doen.
Sorry dat het niet zo'n heel lang hoofdstuk is, maar ik moet nog een beetje op gang komen.
Ik vond het namelijk heel moeilijk om dit hoofdstuk te schrijven. Reacties & kudo's, alsjeblieft?

Reacties (4)

  • Istina

    @Glowingstar Ja, dat betekent dat Tokio Hotel niet bestaat.

    8 jaar geleden
  • Glowingstar

    Zo zielig. :3 Maar ik heb een vraag. 'Ondanks ik geen professional ben, houd ik ervan om gitaar te spelen in mijn vrije tijd.' staat er in de tekst. Betekent dat dat Tokio Hotel niet bestaat?

    iloveyou.

    8 jaar geleden
  • FrozenFlower

    T^T I don't like a sad Tommi ;-O En dit is ook echt vet zielig en... WHATTHEFACK DOET MIJN TOETSENBORD RAAR? NEIN, IK WIL GEEN KLOTECAPSLOCK YOU IDIOT! - grom -
    But, I LOVEO! I LOVE YOU GUYS, - duh, Gemello is gewoon mega lief&goed&cool&schrijfbaar? Maarja, Doei x)

    8 jaar geleden
  • sterretjhu

    awwh, Tom is zielig ;o
    echt t moet ook net hém overkomen he?

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen