Foto bij || 015 || Allesia Chiara Montez

He's my hero and i'm his heroine.

Allesia Chiara Montez

Ik wist niet waarom het me zo schrikte om in de kamer te staan vol bloedzuigers die me eerst niks hadden gedaan, maar het was alsof ik bang werd van iedere geluid die ze maakten. Om weer buiten te staan voelde net zo bevrijdend als boven op een berg staan, en vlak daarna voelde ik de warme armen van Jacob me al omklemmen. Het was beter om eerlijk en vrijuit te spreken over mijn ervaring met bloedzuigers, want het was een hel om in de zelfde kamer te staan met de moordenaar van je ouders. Het was zeker dat zij het was maar de onwetendheid knaagde nog diep aan me als de noot van een eekhoorn. ‘Wees niet bang Allesia. Ze zal je echt niks doen, en als het gebeurt ben ik er altijd om je te beschermen. Ik beloof het.’ Zijn woorden stonden oprecht alsof het hem geen genoegen gaf om me bang te zien, maar het gedachten dat er niets aan de hand was leek het probleem. Hij kon wel zo oprecht klinken dat je het niet merkte na honderden kilometers maar toch was het die ene risico waardoor het verkeerd afliep. Hij leek al mijn gepieker te merken, dat merkte ik door de trieste blik die het opwekte op zijn gezicht. Alsof ik het mooiste schepsel op aarde pijn had gedaan met de gelaatsuitdrukking op mijn emotievolle gezicht. ‘Sorry…’ Mompelde ik en mijn ogen vonden de betonnen vloer waar we al een half uur op stonden, ik besefte nu pas dat het zijn huis was waar we in stonden. ‘Je hoeft je er niet voor te verontschuldigen Allie, maar ik wil niet dat je verdrietig bent of bang.’ De bijnaam die hij me gaf liet me weg smelten maar nog steeds kon ik niet in zijn ogen kijken, bang dat hij weer treuzelde over mijn angst of verdriet. Het was nog steeds een steek in mijn hart om hem verdrietig te zien om iets wat ik creëerde. Hij leek niet blij mee te zijn met de aanblik die hij had op mijn voorhoofd, en zijn warme handen omklemden mijn kin om mijn hoofd omhoog te duwen. Al snel staarde ik in zijn groene ogen die liefdevol terug staarden, alsof er niemand op de wereld was die zijn blik nog kon verstoren. Ik knikte, het was iets wat ik eerder zou moeten doen maar toch besloot ik het om het ten minste te doen. De verschrikkelijke gedachten aan de moordenaar liet ik links liggen zodat ik kon genieten van de momenten die het mysterie met zich meebracht. Want eigenlijk was ik haar ook dankbaar, ik was haar dankbaar van de tijd met mijn held, want zonder haar zou ik hem nog nooit ontmoet hebben. Het was het lot van mijn ouders dat ik hem vond, het was de geest die op me waakte die vond dat ik het moest oplossen. En door deze mooie gedachten voelde ik de drang om zijn hete lippen weer te ontvangen, in een alles verzengende kus.

Reacties (4)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen