I'm sorry for blaming you.

Allesia Chiara Montez

Ik wist niet wat het was die me op mijn plek had gehouden gedurende de seconden, maar ik merkte wel dat ik me moeilijk op mijn plek hield. De vermoeidheid had me in zijn dwang de komende uren waardoor ik bijna wankelde als Jacob me niet droeg in zijn sterke armen en ik vergezeld werd door vele vampiers. Mijn gedachten over vampiers waren veranderd door de Cullens die ons met open armen hadden ontvangen, en Carlisle Cullen me uiterst perfect had verzorgd de komende uur. En Alice was zo gul geweest om me haar kleding te lenen waardoor mijn kijk bijna verzakt was. Er was alleen nog die vermoedens over Isabella, en dat ze nou vele plannen zou maken om mijn leven tot een hel te maken. Daarom werd ik vergezeld door vele vampiers toen we op weg naar Jacob zijn huis gingen, het was iets wat me zou beschermen tegen haar. Waarschijnlijk was het een idee van Jacob al betwijfelde ik dat Paul er niets mee te maken had, hij leek ook beschermend als het op dat gebied kwam. ‘Denk je echt dat zoveel bescherming zal helpen?’ Mijn stem echode door het bos terwijl iedereen rustig voor zich uitstaarde, alle vampiers en weerwolven liepen op een menselijk tempo om normaal te lijken. Niet dat het hoefde om twaalf uur in de avond, maar ze wilden liever zo normaal mogelijk blijven zodat ik ook aan ze wende. ‘Ja, dat zal het.’ Een melodieuze stem drong mijn trommelvliezen in waarna ik werd voorgesteld aan twee gouden ogen, ze hoorden bij een blond meisje die ik zo in een advertentie kon plaatsen door haar schoonheid. ‘Je hebt je schoonheid van de maan.’ Antwoordde ik automatisch terwijl ik langzamer begon te lopen om naast haar te komen, en haar mondhoeken trokken geamuseerd op naar wat ik te vertellen had. ‘Hoe bedoel je?’ Was haar melodieuze stem weer, en ik versnelde mijn tempo weer toen ik naast haar liep. ‘Het is een oude legende van de feeën stam, zo had je de aard godin, de maan godin, het vuur godin en de lucht godin. Lang en ingewikkeld, begin er maar niet aan.’ Het was een verhaal die van generatie naar generatie was verteld waardoor het oeroud was, maar er mocht nooit iets veranderd worden waardoor alles nog precies hetzelfde was als duizenden jaren geleden. ‘Ik ben een slim meisje.’ Antwoordde ze, en de nieuwsgierigheid was te horen in haar stem wat me deed haperen van geluk. Het was een verhaal waar de stam erg trots op was, en het was me een genoegen om het tegen iemand te kunnen vertellen die niet mijn dochter zou zijn. ‘Het begon heel lang geleden, er waren vier jonge vrouwen die ieder hun eigen schoonheid meedroegen. Ze waren van naturel zo mooi dat ze niks nodig hadden om hun gezicht mee te bewerken, en de manier van bewegen praten en zelfs hun aanwezigheid integreerde vele mannen…’ Ik had gelijk de aandacht van bijna iedereen waardoor ik nog gelukkiger werd dan vooraf.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen