Foto bij || 023 || Allesia Chiara Montez

And so the fairy fell in love with the wolf.

Allesia Chiara Montez.

Als mijn vermoeidheid niet in de weg had gestaan zou ik verder verteld hebben.’ Het was weer een nacht die ik besteedde met mijn Jacob en weer voelde ik zijn warme handen die door mijn haar streken als geruststelling. ‘Ga slapen lieverd, morgen is weer een dag.’ Zijn zoete lippen fluisterden een geruststelling waarna ik mijn oogleden inderdaad naar beneden voelde vallen. Zijn warme lippen die mijn voorhoofd kuste voelde ik nog nadat ik mijn eigen wereld binnen trad. En nadat ik alles wat er gebeurde weer herhaalde in mijn slaap werd het al ochtend zodat ik gedwongen was om mijn ogen open te laten. Het zware gevoel was van mijn schouders afgeslagen maar toch weerhield dat Jacob niet om me te dragen naar de keukentafel, daar schotelde hij me vier pannenkoeken waardoor ik gedwongen werd om ze te eten. ‘Ik ben geen wolf Jake…’ Mompelde ik terwijl ik er twee naar zijn bord schoof, toch moest hij weer protesteren zodat ik mijn handen voor mijn oren zette. ‘Bla bla bla.’ Mompelde ik terwijl ik een stuk in mijn mond propte als tegen stribbeling. Zijn blik stond geamuseerd toen ik weer iets in mijn mond propte en mijn wenkbrauwen resen omhoog als teken dat ik niet snapte waar zijn plotselinge blik vandaan kwam. ‘Je hebt stroop op je wang…’ Grinnikte hij waarna ik pas besefte dat er überhaupt stroop op mijn pannenkoeken lag. Betrapt staarde ik hem aan waarna ik opstond om een doek te pakken. Hij hield me tegen door zijn arm die me terug trok en langzaam bracht hij zijn hoofd dichterbij om mijn hele wang af te likken. ‘Ah, gadver Jake… dat meen je toch niet.’ Protesteerde ik waarna ik toch opstond om mijn gezicht af te wassen, weer hield hij me tegen waardoor ik half struikelend mijn stoel op viel. Zijn hoofd kwam weer dichterbij terwijl hij zijn tong alvast opstook als teken dat hij me weer zou likken, maar dit keer hield ik hem tegen door hem een pannenkoek te voeren. En natuurlijk was hij zo koppig om me te gaan likken met een pannenkoek in zijn mond, slimme Allesia. Een luide kreet vulde de kamer toen hij zijn pannenkoek met stroop over mijn gezicht heen smeerde en het op zo’n manier begon te likken. ‘Hm, ik ben briljant. Dit is inderdaad veel lekkerder.’ De toon waarmee hij dat zei beviel me niet waardoor ik wegrende van zijn enorme armen die me vast pakten. Met mijn hele gezicht onder de stroop rende ik naar het einde van de keuken om daar te verschuilen achter de kast. ‘Gaan we verstoppertje spelen?’ Zijn stem was te horen van voor de kast waardoor ik me uit de voeten maakte toen hij dichterbij kwam. Weer rende ik weg van mijn schuilplaats waarna ik een plaats vond aan het einde van de keukentafel. Hij bulderde van het lachen toen hij mijn benauwde gezicht zag, en vlak daarna begonnen we met het rennen rond de keukentafel. Maar zijn benen waren sneller dan die van mij waardoor hij me in een kleine minuut te pakken kreeg. En zijn lippen voelden daarna net zo zacht als de pannenkoeken die nog onaangetast op de tafel lagen.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen